Maandag wasdag

Boaz wordt wakker als we naar bed gaan, de volgende keer zal papa er ook aan denken de slaapzak meteen om 19:00 uur aan te trekken. Boaz blijft een tijdje wakker en kan zijn draai niet meer vinden. Even in bed bij papa en mama helpt maar hij valt niet in slaap. De onderbreking zorgt ervoor dat hij vanmorgen slaapt tot 8:00 uur. Dat vinden wij natuurlijk een prettige bijkomstigheid. Na het ontbijt duikt Boaz weer onder de wol (eigenlijk gewoon in zijn romper op het matras) en slaapt 3 uur aan een stuk, tot 13:00 uur! In die tussentijd krijgen papa en mama dus genoeg gedaan. Er ligt nog strijkwas te wachten (niet dat wij veel strijken hier, maar sommige dingen moeten wel). En door om de dag zo’n beetje een waslijntje handwas te doen houden we de was goed bij. De service van het hotel om per kg te laten wassen geldt niet meer en per stuk moet best veel betaald worden. We kunnen het ook wegbrengen naar een wasserij in de buurt maar dit gaat net zo snel en we hebben toch tijd genoeg. Ook de afwas staat nog, die kunnen we door het kamermeisje laten doen maar omdat we dat niet zo netjes vinden doen we het meestal toch even zelf.

Vanmiddag om 13:00 uur, net voor Boaz wakker wordt, belt Alfonso op dat we om half 3 bij Identificacion Transito moeten zijn om een Boliviaanse Identiteitskaart voor Boaz te laten maken. We rijden naar een hele andere kant van de stad dan waar we tot nog toe geweest zijn. En hier heeft het blijkbaar geregend, bij het hotel hebben we een paar druppels gezien maar hier zijn het eerder bakken geweest. De straten zijn weer verandert in rivieren en om niet nat gemaakt te worden door de tegenliggers houden we de ramen dicht.

Aangekomen bij Identificacion blijkt dit ook weer een druk bezocht kantoor te zijn. We wachten nog 20 minuten voordat Alfonso en Tania verschijnen. Ze gaan eerst onze paspoorten kopiëren om vervolgens aan te sluiten in de verschillende rijen. We zien Tania af en toe voorbij komen. Er zijn agenten aan het werken op een ouderwets mechanisch typemachine, daarnaast staan computers waar mensen op aan het werken zijn. De kinderen zijn het wachten in de warme ruimte snel moe, Boaz heeft het warm en wordt jengelig en ook bij Miguel stroomt het zweet langs zijn hoofdje af.

Valeria en Sandra amuseren zich goed. Valeria heeft zeedieren vingerpoppetjes meegenomen en hiermee spelen we tikkertje en zingen we liedjes. Als we ruim een uur verder zijn vertelt Alfonso dat het vandaag niet gaat lukken omdat de Kolonel, de hoogste baas bij de Politie, niet aanwezig is en we van hem een handtekening moeten krijgen. Tania verontschuldigd zich terwijl zij er niks aan kan doen, ze is ook zo’n lieve vrouw. Ze gaat morgenvroeg terug en belt ons op wanneer we mogen komen. Prima geregeld dus.

We gaan met de taxi weer terug naar het hotel. Pedro, die last heeft van zijn keel gaat na een mok bouillon naar bed en ook Boaz is weer toe aan een slaapje. Als om half 6 Boaz wakker wordt gaan hij en mama nog lekker een uur zwemmen en heel veel spetters maken in de jacuzzi. Boaz weet van geen ophouden. Het is al een tijdje donker wanneer we binnenkomen en papa net wakker gebeld is door het kamermeisje dat de chocolaatjes uit komt delen. We krijgen hier iedere avond, meestal liggen ze op bed, chocolaatjes. Lekker smullen dus…

Pascuas y Dia del Niño

Voor het ontbijt gaat Boaz in bad, je moet er tenslotte toch netjes uitzien met Pasen en ….met Dia del Niño. Pasen valt dit jaar samen met Kinderdag! Net zoals vader- of moederdag, maar dan voor kinderen. Alfonso vertelde dat de kinderen op school op deze dag (niet op zondag natuurlijk, maar als het een doordeweekse dag is) een traditionele Boliviaanse dans dansen en spelletjes doen.

Het ontbijt is vandaag in de grote zaal in plaats van in het restaurant. De zaal is versiert met ballonnen en er is een extra buffet met felgekleurde donuts, koekjes en drinkyoghurt. Boaz kijkt zijn ogen uit met al die drukke kinderen en ballonnen waarmee gespeeld wordt. Na zijn fruithapje en 2 sneetjes stokbrood proeft hij een zoete donut, hij heeft honger vandaag en alles is lekker. Als we na het eten naar buitenlopen zien we de voetstappen van de paashaas. Het is 10 uur, de afgesproken tijd om paaseieren te zoeken. Als iemand vraagt of het begint zegt de man verontwaardigd, “het is nog maar net 10 uur”. Met andere woorden, ze zijn nog niet klaar (heerlijk op z'n Boliviaans). Tegen half 11 krijgen de kinderen het startschot en rennen ze het veldje op om paaseieren te zoeken, het zijn allemaal bruine plastic eieren, echte geverfde eieren hebben we hier niet gezien. Er zitten ook glittereieren tussen die ze open draaien en waar een briefje in zit met een tekst, wat soms een prijs betekent. Dan komt de paashaas met microfoon, een super enthousiaste haas die de kinderen leuk weet te vermaken. Hij vraagt wie de meeste eieren heeft gevonden en ruilt die in voor een prijs of voor een chocolade ei. Boaz krijgt ook een chocolade verrassingsei.

Sandra laat zich net na de middag heerlijk verwennen in de Spa van Buganvillas. Een heerlijke masaje con piedras volcánicas. Oftewel een uur heerlijk gemasseerd worden van top tot teen waarbij de masseuse gebruik maakt van vulkanische stenen. Iets dergelijks is voor herhaling vatbaar…

Om 15:00 uur ligt Boaz heerlijk te slapen en eten Pedro en Sandra een late lunch (wat ook gemakkelijk gaat na het uitgebreide ontbijtbuffet hier, het is gewoon moeilijk kiezen iedere morgen). Op de buitenkant van ons raam zit een raar beest, als we kijken, kijkt het ding ons aan, erg grappig. Het lijkt een wandelende tak, maar dan anders. Meer een wandelend blad of een vreemd soort sprinkhaan.

Boaz is vandaag de hele dag al aan het oefenen om te zwaaien, erg koddig om te zien. En vanmiddag als hij op de mat ligt te spelen lukt het om een foto ervan te maken. Hij draait zijn pols en knijpt dan zijn handje dicht.

Laat in de middag gaan we naar Plaza de 24 Septiembre. Het is gezellig druk in verband met Pasen, er wordt muziek gemaakt, kinderen in klederdracht doen een dansje en achter de kerk is een markt. Daar worden heel veel handgemaakte sieraden verkocht (mama koopt een kleurrijke ketting), houten souvenirs en er is een clown die bellenblaas verkoopt. We zien ook een mooi Boliviaans instrument, de charango, een klein gitaartje maar omdat we allebei geen muzikanten zijn kopen we het toch maar niet.

Als we een paar straten van het plein aflopen en ondertussen drie ijssalons passeren is goed te merken dat het Dia del Niño is vandaag, de salons puilen uit, het personeel van Picolo’s is verkleed als piraat, een ijssalon verderop zien we Winny de Poeh, Spiderman en een clown en allemaal zijn ze bezig de kinderen te entertainen. En er wordt natuurlijk heel veel ijs gegeten. Boaz heeft op het plein net ijs meegegeten met papa dus hij heeft zijn Dia del Niño kado ook gehad vandaag.

Babysitten

Vanmiddag hebben we opgepast op Miguel en Valeria. Valeria gaat samen met Boaz en Pedro zwemmen, en eigenlijk hebben ze Pedro helemaal niet nodig. Ze amuseren zich prima met z’n tweeën. Boaz zit in zijn bootje en houdt hun kleine bal stevig vast. Dat moet ook wel want Valeria vaart met hem naar Afrika! Ze zien zebra’s, olifanten en giraffen. Boaz ondergaat de wilde zee en komt heelhuids weer terug in Bolivia. Sandra en Miguel amuseren zich aan de kant van het zwembad, Miguel wil al volop lopen rondom de ligbedden en als hij dat rondje wel heeft gezien loopt Sandra een eindje met hem mee naast het zwembad. Om hem een beetje plezier van het water te gunnen, tilt Sandra hem op en laat zijn voetjes heel even in het water zakken en er weer uit. Dan komt er een brede lach bij Miguel en wordt het een leuk spelletje, je raadt al in welke richting hij iedere keer loopt. Terug op hun kamer is het etenstijd voor Boaz, die krijgt een groentehapje en omdat Miguel begint te protesteren maken we hem een bordje pap. Wanneer Sandra de pap aan Miguel geeft begint Boaz, die net zijn eten op heeft, luidkeels te protesteren! Als er pap in zicht is wordt Boaz enorm fanatiek! Zoals al eerder gezegd, de pap is hier verslavend, dat wordt afkicken in Nederland waar de pap waarschijnlijk niet zo zoet is als hier.

Het is half 7 wanneer Inés arriveert, ze komt ons op de hoogte brengen van de status van de procedure. De papieren van de rechter liggen al in La Paz voor het Conformidad, de andere twee stellen hebben hierbij een klein beetje vertraging opgelopen omdat het officiële papier op was en nieuw papier uit La Paz moet komen (hoe verzin je het, papier op…).

We hebben dus vandaag echt geen foto’s gemaakt, ook niet op het laatste moment. Maar hadden voor de paasdagen al een foto in petto. Op deze manier hebben ze een supermercado versiert (allemaal piepschuim).

Verjaardagsfeestje

Miguel wordt vandaag 1 jaar en dat wordt gevierd! Om 11 uur zijn we uitgenodigd, samen met Arjan, Ilse, Edmundo, het Spaanse gezin (Lucas) en Alfonso om feest te komen vieren. Boaz krijgt van Valeria een ballon die hij bijna meteen kapot knijpt (het wordt weer tijd om nageltjes te knippen…).

Er staat een grote taart op de tafel in het restaurant met de tekst ‘felicidades Miguel 1 Anito’ en als we er allemaal zijn zingen we “lang zal hij leven” in het Nederlands en in het Spaans. Voordat de taart wordt aangesneden (dat is best wel kunst en vliegwerk) geven we Miguel een cadeau. De lolly die er op zit is voor Valeria. Het cadeau valt in de smaak, Miguel begint muziek te maken en hij weet hoe hij moet bellen. Ook Boaz wil het 2 in 1 kadootje uitproberen, het is goedgekeurd.

Boaz snoept mee van de taart en laat horen dat hij deze lekker vindt, maar dat is ook niet zo gek met de mierzoete Boliviaanse taart met veel slagroom (opgeklopt eiwit), cakedeeg en gelatinebrokjes. Miguel deelt ook kadootjes uit, Boaz krijgt een kikkertje voor in het (zwem)bad en een klein Boliviaans fluitje. Spelen na de taart is pas echt feest. Alle kinderen op de grond met de kadootjes en de ballonnen (Boaz knijpt er geen meer kapot). Ze hebben echt plezier met z’n allen en het is te zien dat ze goed gewend zijn aan elkaars aanwezigheid.

Omdat het feestje zo gezellig was is het moeilijk om na een bordje pap af te schakelen en te gaan slapen, daar heeft Boaz papa bij nodig. Na zijn slaapje zijn we de rest van de middag in en om het drukke zwembad te vinden en spelen we met het zwemmende kikkertje.

Het was vanmorgen al goed te merken dat de kinderen hier paasvakantie hebben, veel gezinnen zijn een lang weekend in het hotel dat nu net Center Parcs lijkt. Tijdens het ontbijt was de zaal vol en hebben de obers hard moeten werken. Veel kinderen zijn nu met hun nanny’s (zowel jongere meiden als oudere Boliviaanse dames) in het zwembad.

Als we om 17:00 uur gaan eten in het restaurant bij het zwembad schuift ook net de jarige job met zijn gezin aan tafel, we eten gezellig met z’n allen. Boaz ligt in zijn maxi-cosi rustig te spelen nadat hij zijn fles melk op heeft. Hij heeft er plezier in als Valeria met hem komt spelen en Valeria is trots als Boaz naar haar blijft lachen.

Pasfoto's

Net voor de middag gaan we naar fotozaak Relieve dichtbij Plaza 24 Septiembre. We hebben voor het paspoort en de ID-kaart pasfoto’s van Boaz nodig. In deze zaak weten ze precies wat we moeten hebben, tenminste dat hopen we. Een Engels sprekende señor stelt voor om een combo te maken met verschillende afmetingen en pasfoto’s zoals volgens de Boliviaanse eisen met een rode achtergrond en de afmetingen en witte achtergrond volgens de Nederlandse eisen. Op de toonbank laten ze voorbeeld pasfoto’s zien volgens de eisen van veel landen. In de fotostudio hebben ze achter het krukje een scala aan verschillende kleuren doeken (voor de verschillende eisen dus). Boaz zit een beetje verdwaasd op het krukje als papa hem vasthoudt. Wat gebeurt er allemaal om hem heen.

Een uurtje later kunnen we terugkomen om de foto’s op te halen. We gaan eerst naar het plein om Boaz zijn fruithapje geven. Daarna lopen we naar de Tommy Hilfiger winkel, even neuzen. Een blouse is hier net zo duur als in Nederland, ook een andere zaak waar voor Pedro een leuke korte broek hangt valt in dezelfde prijsklasse. In een souvenirwinkeltje kopen we een leuke Boliviaanse tas/rugzak die we een tijdje geleden al hadden gezien. Ze vragen Bs. 80 en omdat afdingen de gewoonste zaak van de wereld is legt Sandra Bs. 70 op de toonbank, ze gaan erg gemakkelijk akkoord. Zo kan Sandra zelfs handelen ;).

We lopen naar de Irish Pub op het plein zodat we Boaz zijn flesje op kunnen laten warmen en zelf een broodje kunnen eten. Mama vraagt aan de serveerster om de melk 30 seconden te verwarmen. Het duurt alleen wel heel erg lang voordat ze terug is, Boaz amuseert zich in de tussentijd met kijken naar alles wat op het plein gebeurt en met het bestuderen van de menukaart. Als de serveerster dan uiteindelijk terugkomt is de helft van de melk eruit!? Mama, die vandaag haar dag toch al niet helemaal heeft, kan dit er niet bij hebben. De serveerster ontkent in alle toonaarden, ze heeft gewoon gedaan wat we gevraagd hebben… Nou bedankt, nu weten we zeker dat Boaz zodadelijk erg boos is, en terecht! Een beetje van de Jugo de Naranja van mama en een beetje brood doen wonderen.

We lopen daarna terug naar de fotozaak, tenminste we menen de weg nog te weten. We lopen door een straatje waar allemaal kinderwinkels zijn waar ze zelf een soort mandjes (voor de verjaardag, maar het kan ook voor Pasen) maken en grote versieringen en traktaties voor de verjaardagen van kinderen. Er wordt hier groots uitgepakt met verjaardagen. Na even zoeken vinden we de weg terug naar de fotozaak. Daarna lopen we in de richting van het hotel waarbij we halverwege de souvenirwinkel hebben zien liggen die Pepe ons een week geleden heeft aangewezen. Net voor we er zijn, Boaz slaapt al, schreeuwt een vrouw aan de andere kant van de weg dat Boaz niet goed in de draagdoek zit. Ze is boos en maakt zich behoorlijk druk. We stellen haar gerust dat hij er goed inzit en lopen door. Even later is ze ook in de winkel en spreekt ze mama erop aan, zij stelt haar gerust en dan is het eindelijk goed (raar mens!). Als klap op de vuurpijl durft ze dan net voordat we de winkel uitgaan nog te vragen of we haar misschien Bs. 10 kunnen geven. Als mama net doet alsof ze het Spaans niet verstaat gaat ze over in het Engels (hoe durft ze!), of ze $3,-, nee dus!

Om ons humeur weer op pijl te brengen gaan we de flinke wandeling terug naar het hotel aan, heerlijk. Bij het laatste kraampje dat we tegen komen kopen we een fles Coca Cola omdat mama’s buik na de eend van afgelopen zaterdag ieder morgen een beetje protesteert. Cola doet vaak wonderen! De señor van de winkel kijkt naar de slapende Boaz en vraagt of het een jongen of een meisje is, hij vindt het een prachtig (lindo) kereltje. De vrouw komt ook even kijken en neemt de foto van haar kleinkind mee dat net 4 dagen oud is. Heel leuk die spontane reacties. Na drie kwartier lopen zijn we heerlijk bezweet terug in het hotel, Boaz is net wakker dus is het tijd voor onze dagelijkse zwembadsessie.

En dan is Boaz net helemaal fris, komt er een fles melk aan! Kletsnat van de zweet is Boaz als hij die op heeft (let op het zweet op zijn bovenlip en onder zijn ogen).

Bezoek aan de Consul

Vannacht heeft het veel geregend en geonweerd. Vanmorgen regent het nog en dus gaan we met de hotelparaplu’s naar het ontbijt en weer terug. Eigenlijk best lekker een frissere dag. De ramen schuiven we open om de frisse lucht ook binnen te krijgen.

Na het ontbijt belt Pedro Ludo Ham, de consul, op om een afspraak te maken. Hij vertelt dat hij nog thuis is omdat er met dit regenweer geen taxi te krijgen is. Om 11 uur denkt hij op het consulaat te zijn. Als Pedro om 11 uur belt hij is net gearriveerd.

Om 15:00 uur gaat Pedro samen met Laurens en Arjan naar het consulaat. We hebben eergisteren via de NAS te horen gekregen dat er wegens bezuinigingen van het ministerie van Buitenlandse Zaken alleen Laisser Passers uit worden gegeven in noodgevallen, adoptie valt daar niet onder. Dit betekent dat wij voor Boaz een Boliviaanse Identiteitskaart en een Nederlands paspoort aan moeten vragen. Ook vanwege de bezuinigingen mag de ambassade van Bolivia dit niet meer uitgeven maar moet dit naar de ambassade van Peru (Lima). Hierdoor zijn 5 werkdagen (zonder eventuele vertragingen) extra nodig. Ludo en de ambassade van La Paz blijken helemaal niet op de hoogte te zijn van deze veranderde regels. De ambassade van Lima heeft gehoord over de wijzigingen maar moet nog verder instructies krijgen. Het is dus allemaal goed georganiseerd door BuZa….

Boaz slaapt ondertussen 2 uur maar lijkt toch met zijn verkeerde been uit bed te stappen. Het is mogelijk dat hij van rennende en gillende kinderen over de gang wakker is geworden. Niks is goed. Even spelen met de foamblokken is leuk tot hij net iets te hard zijn hoofd op de tegels neer laat komen, even lekker huilen bij mama. Als het huilen over is gaan we gewoon zwemmen, dat is altijd goed. Heel rustig drijft hij in zijn bootje op het water en kijkt naar de andere spelende kinderen. Omdat het zonder zon toch al snel fris is gaan we na een tijdje de warme jacuzzi in. Als papa terugkomt en staat te praten met Laurens draait hij zijn hoofd, Boaz herkent zijn stem.

De drie consulaatgangers komen terug met taart, iedere dag is een feestje, dat vinden ook alle kids. Boaz die net gretig zijn groentehapje op heeft laat van zich horen als we buiten bij het zwembad de aardbeientaart opeten. Boaz geniet volop mee, eerst bij papa en als dat stuk op is laat hij ook aan mama merken dat er nog meer bij gaat (dat komt helemaal goed met onze Limburger ;). Voor het donker wordt gaan we met de 4 kinderen naar het speeltuintje. Boaz lekker rustig samen met papa op de schommel. Als de anderen gaan voetballen doen Boaz en papa ook mee.

Omdat we geen foto’s hebben gemaakt vandaag maken we er nog snel even eentje voor Boaz gaat slapen.

Zandbak en zwembad

Vandaag wordt een rustig dagje, Boaz is het hier helemaal mee eens en slaapt tot 8:00 uur. Bij het ontbijt zit Boaz voor de 2^e keer in het kinderstoeltje en dat bevalt hem goed. De maxi-cosi had hij wel gezien. Of beter gezegd, hij kon te weinig zien. Vanuit zijn kinderstoel kan hij alles om hem heen beter in de gaten houden.

Sinds vorige week zondag peuzelt hij na zijn fruithapje, dit keer is het papaya met watermeloen, gretig een paar stokbroodjes op.

Na zijn ochtendslaapje lopen we naar de speeltuin op het terrein en laten we hem ontdekken wat zand is. Boaz grijpt in het zand en laat zijn beentjes onderstoppen. Hij ondergaat het allemaal erg serieus. Op zijn buik liggen is geen probleem, een blaadje dat hij al tijgerend vindt trekt hij uit elkaar. Omdat je van zand vies wordt is het logisch dat we daarna gaan zwemmen, toch?

Onze ‘buren’ komen net terug van de kapper en hebben een ‘echte’ krokodil (in ieder geval echter dan de krokodillenpapa’s) gekocht die echt kan zwemmen. Boaz vindt het leuk en probeert de krokodil vanuit zijn bootje te pakken.

Na zijn middagslaapje gaan we boodschappen doen en willen we een klein balletje voor hem kopen waar hij in het zwembad mee kan spelen, een grote bal vindt hij ook leuk maar is niet hanteerbaar voor hem. Die vinden we niet, dus nemen we een ander ‘kadootje’ voor hem mee. Als papa en mama de kubussen in elkaar zetten en er samen met Boaz mee gaan spelen heeft hij super veel lol.

Voor het donker wordt gaan we voor de 2^e keer zwemmen vandaag. Als we als laatste in het bubbelbad gaan ontmoeten we een señora en haar zoon uit La Paz, ze zijn hier de paasvakantieweek op vakantie. Ze spreken vloeiend Engels dus dat is wel zo prettig communiceren. De jongen gaat naar een privéschool van de Amerikaanse Ambassade en krijgt alle lessen in het Engels. Het zijn welgestelde mensen dus, ook erg blank voor de gemiddelde Boliviaan. We praten nog even over adoptie en over president Morales. Het liefste zouden ze verhuizen naar een ander land omdat ze het helemaal niet eens is met de opvattingen van Morales. Volgens haar kan hij niet eens goed lezen en heeft hij zijn school niet afgemaakt, laat staan dat hij een universitaire studie heeft gehad. Boaz begint moe te worden en na zijn flesje melk speelt hij nog even met zijn nieuwe ‘blokken’ voordat hij naar bed gaat.

Mama zingt het liedje “slaap kindje slaap” voor hem als hij zijn schaapje vastheeft en ze hem boven zijn bedje op en neer wiegt. Boaz lacht, hij vindt dit wel een leuke afsluiter van de dag!

kadootjes Esperanza deel 2

Vanmiddag na een vervroegd en korter slaapje van Boaz gaan we naar de La Esperanza om kadootjes te kopen met de zuster. Vorige week hebben we onze cadeaus afgegeven nu gaan we van het geld dat een aantal familieleden en vrienden gedoneerd hebben inkopen doen. Tenminste dat was de bedoeling. Aangekomen in het weeshuis worden we direct begroet door de enthousiaste tienermeiden “Angelito, Angelito”, ze zien ons aankomen vanuit het lokaal waar ze huiswerk maken en een dansje aan het oefenen zijn. Deze keer hebben we er bewust voor gekozen dat papa Boaz draagt. Nadat we vorige week in het weeshuis zijn geweest en Boaz duidelijk kenbaar maakte dat hij naar mama terug wilde en niet door de ‘vreemden’ gedragen wilde worden, heeft Boaz de afgelopen week enthousiaster gereageerd op mama. Om de band met papa groter te maken heeft papa vandaag de eer. Mama mag de foto’s maken waar heel leuk het veranderende gezicht van Boaz op te zien is als hij wordt overgenomen door 1 van de meisjes. Weer snel terug naar papa.

Er zijn alweer meer kinderen naar het weeshuis gebracht afgelopen week. Er liggen 2 kleine baby’s in een bedje, 1 van 2 weken, 1 van 41 dagen oud. Een ander kindje loopt rond in een loopkarretje en huilt veel, hij weet duidelijk nog niet waar hij aan toe is. Als Sandra vraagt wat zijn naam is weten de mamitas dat niet, hij heeft nog geen naam en wordt nog bebe genoemd. De 3 oudste kinderen (allemaal 1 jaar) van de groep zijn overgeplaatst naar de 2^e babygroep. Dat is een groep voor kinderen van 1 tot 3 jaar. De mamita (Vicky) vertelt dat er 4 kinderen voor adoptie in Bolivia zelf zijn gebleven en dat er nog een kindje naar Italië is gegaan.

Het is voor mij (Sandra) moeilijker om de kinderen nu te zien dan in de eerste 4 bezoekdagen van Boaz. Het was toen heel speciaal en we hebben op en top genoten, maar het was toen meer het gevoel dat ik in de groep aan het werk was (met alle liefde en plezier). Dit is ook genieten maar ik voel veel meer verdriet, Pedro heeft dit minder. Ik zou zo Moises (die heerlijk kan lachen met zijn bolle wangen) en de lieve Tamara (die vandaag een beetje beduusd uit haar ogen keek) mee kunnen nemen om ze alles te geven wat ze nodig hebben. Ik zou zo kunnen huilen maar dat heb ik toch maar niet gedaan tussen alle mamitas.

We zijn in babygroep 2 gaan kijken, Julio Ceasar (die met zijn postuur zijn naam eer aan doet), die normaal heel veel lacht is duidelijk nog niet gewend op de groep en Josue begint op een gegeven moment heel hard te huilen en is nauwelijks te troosten, er zijn ook zoveel grote mensen op de groep terwijl de groep zelf ook al vreemd is. Sandra heeft hem uit zijn loopwagentje gepakt en heerlijk vastgehouden, zijn neus gepoetst en af en toe tranen gedroogd. Hij had het gewoon even nodig om te huilen. Hij had wel de nieuwe schoenen aan die wij vorige week gebracht hadden en ook (kleine) Sandra, die zich overigens wel goed vermaakte, had ‘onze’ nieuwe schoenen aan. De hoofdzuster vertelt tijdens de thee dat ze blij zijn met de schoenen. 1 van de jongens heeft met de rode sportschoenen al gevoetbald, “muchas gracias” zegt ze. De nada (geen dank) natuurlijk. Tegen 17:00 uur lopen we naar het kantoortje van de dokter om de inentingskaart van Boaz op te halen. Zo te zien heeft hij al redelijk wat entingen gehad en is zijn lengte en gewicht bijna iedere maand bijgehouden. Ook krijgen we een soort medisch rapport dat we even in gaan typen in een vertaalprogramma om er iets van te kunnen maken. Als er nog belangrijke dingen in staan die we de komende weken na moeten vragen kunnen we dat tenminste.