Om kwart voor 7 gaat de wekker, het is zover, we gaan afscheid nemen van lieve mensen hier en van Bolivia!

We hebben allemaal slecht geslapen en voelen de spanning van het vertrek. Boaz is om 2:00 uur wakker geworden en heeft daarna nog wat onrustig in zijn bedje liggen draaien, ook mama heeft niet veel uurtjes gehad. Voor het ontbijt lezen we de laatste reacties op de site en dan gaat de laptop en alle apparatuur de trolley in.

Tijdens het ontbijt nemen we afscheid van Alejandra, de serveerster die Boaz iedere morgen begroet, een verhaal tegen hem vertelt waar wij helemaal niks van kunnen maken en hem kriebelt onder zijn kinnetje met haar gemanicuurde en mooi versierde nagels. Boaz kijkt even naar papa of mama als ze komt en laat het dan met een glimlach toe. Hij vindt het toch wel fijn, dat gekriebel. Vandaag heeft hij het gemunt op haar naambadge en omdat het de laatste dag is mag Boaz tijdens het ontbijt met de badge spelen. Als ze wegloopt en weer terugkomt blijft hij haar volgen. Vanmorgen hebben we een foto van ons bij, ze vindt het erg leuk dat we aan haar gedacht hebben en wenst ons een goede reis.

We gaan terug naar de kamer om de laatste toiletspullen in de koffers te pakken. Pedro gaat uitchecken en een bellboy regelen om onze bagage op te komen halen. Wanneer we met ons hebben en houwen naar de taxi lopen komt Tania met haar dochter aangelopen. Wauw, zij komt ons op de vroege, haar vrije zaterdagmorgen nog even gedag zeggen, het blijft een lieve vrouw. Dan komen de tranen al en dat houdt nog even niet op. Reinier, Patricia, Rosa en Silvia die nog een aantal weken in Bolivia blijven komen afscheid nemen en geen van allen houden we het droog. Met een dubbel gevoel zitten we in de taxi. Het straatbeeld in Santa Cruz is al zo vertrouwd geworden!

Op het vliegveld wacht ons een volgende emotionele verrassing. Twee zusters van Hogar De La Esperanza zijn speciaal gekomen om afscheid te nemen. Weer een enorme brok in onze keel en natte ogen, wat lief!!

Boaz krijgt nog een afscheidskadootje van ze, een speldje met een Maria-afbeelding en een kaartje. We sluiten aan in de rij om onze koffers in te checken en vervolgens moet de vliegtuigtax aan een ander loket worden betaald. Boaz valt in de draagzak bij mama in slaap. We lopen naar boven en sluiten aan in de rij voor de douane, de zusters, Inés en Pepe lopen mee naar boven. We nemen afscheid en bedanken iedereen nogmaals. In de rij wordt Boaz wakker en kunnen de zusters nog even zijn mooie ogen zien voordat we naar Nederland vertrekken. Inés blijft, kijkend door de smalle deuropening, wachten totdat we zonder problemen de douane door zijn. Wonderwel gaat dit erg soepel, meer dan het Laisser Passer hoeven we niet te laten zien. Als we het loketje voorbij zijn zien we voor de laatste keer Inés haar duim omhoog steken, zwaaien en vangen we nog een glimp op van de zwaaiende hoofdzuster die bij Inés is komen staan! Ze zijn meer dan een uur hier geweest om afscheid van ons te nemen, dit geeft een erg speciaal gevoel.

Bij de gate kleedden we Boaz om, hij krijgt een pyamabroekje en een truitje met lange mouwen over zijn romper aan want in het vliegtuig zal het wel koud zijn. Daarna is het al tijd om te boarden, dat is een snelle start. Tijdens de 2 uur durende vlucht zitten we aan het raam maar alleen wolken vindt Boaz niet interessant en hij is er snel op uitgekeken. Boaz eet zijn laatste Boliviapap op en leest nauwkeurig de procedure bij een noodlanding… Dit is de leukste bezigheid tijdens deze vlucht, alle papieren uit de houder voor ons eruit halen, bekijken en laten vallen. Eventjes valt hij bij mama op de arm in slaap maar met een kleine beweging is hij na een kwartiertje al weer wakker, dit herhaalt zich nog een keer en dan wordt de landing op Sao Paulo ingezet. Wauw, wat is dit een stad, zover als we kunnen kijken zijn huizen en flatgebouwen. Er wonen hier ongeveer 17 miljoen mensen.Op het vliegveld worden we opgewacht door ‘gemaskerd’ personeel en er worden blaadjes uitgedeeld over de Mexicaanse griep, Boaz leest dit door en daar vertrouwen we wel op. Hij kent tenslotte Spaans (of is het Portugees?).

Bij de gate amuseren de mannetjes zich met rondkruipen rondom de trolley, spullen eruit pakken en een beetje snoepen van de koekjes die we nog over hadden. Laat ze maar lekker bewegen, tijdens de vlucht zal dit moeilijk zijn. Nadat we in hebben gecheckt en er zeker van zijn dat we een babybasket krijgen gaan we een broodje eten. Pedro vindt dat hij in het vliegtuig net genoeg krijgt om in leven te blijven en iets lekkers gaat er altijd wel in. Voor Boaz laten we het groentehapje opwarmen, met lange tanden eet hij dit op. Hij wil geen gepureerde voeding meer maar iets om op te kauwen! Met de staf van KLM, die voor hun vlucht ook nog snel even iets lekkers eet, maken we een praatje als ze navraag doen over onze reis. Ze geven aan dat we alles kunnen vragen. We grappen, doe dan maar bloemkool, een paar minuten gestoomd met aardappelen, dat zal Boaz wel lekker vinden.