Het is in Nederland net voor middernacht als vlucht KL792 vertrekt. Eenmaal op hoogte worden de baskets opgehangen en kan Boaz zijn ‘mandje’ in. Hij vindt het allemaal maar vreemd en kijkt angstig uit zijn ogen. Boaz slaapt anderhalf uur en wordt krijsend wakker wanneer wij net ons eten hebben gekregen. Boaz begrijpt er helemaal niks van, zoveel mensen, zoveel geluid, zoveel beweging en dat terwijl hij rust nodig heeft om lekker te kunnen slapen (in tegenstelling tot de meeste kinderen uit een weeshuis). En net als hij al veel te veel prikkels krijgt, kijken de mensen die voor de toilet staan te wachten hem begripvol lachend aan. Wah!! Kijk voor je, Boaz kan dit er niet bij hebben!

Het is koud in het vliegtuig, waarschijnlijk heeft Boaz deze temperatuur nog niet eerder gevoeld. Hij heeft een vestje over zijn kleren aan, een extra mutsje op en we draaien hem in de bekende blauwe deken. Wandelen door de gang helpt hem om een beetje rustiger te worden. Op schoot in slaap vallen gaat voor eventjes. Boaz wil ruimte hebben om zich te kunnen draaien, zeker op schoot maar ook in de basket heeft hij dit niet, met als gevolg dat hij snel weer wakker wordt. Het is zwaar met zo’n krijsend ventje in het vliegtuig. Wat doen we hem aan! Ahh, als dit de hele vlucht zo door gaat zijn we helemaal gebroken bij aankomst. Boaz slaapt nog 3 keer 2 uurtjes en wordt, behalve de laatste keer, gillend en krijsend wakker. Papa heeft een uurtje kunnen slapen, mama iets meer.

Als het licht wordt en de luikjes opengaan wordt Boaz vrolijk wakker, of er niks gebeurt is. Hij zit lekker in zijn mandje, dik ingepakt en krijgt zijn eerste fles melk van de dag. Van ons ontbijt smikkelt Boaz gretig mee, hij vindt het cakeje lekker. Van steward Tim krijgen we een gesigneerd slabbertje, een vrouwelijk collega spreekt vol lof over hem en noemt hem zo’n attente collega. Als hij geen homo zou zijn dan wist ze het wel…

Daarna beginnen we de spullen bij elkaar te pakken, speelgoed, sokken, de fles en papa’s boek. Boaz krijgt voor de landing nog een fruithapje (dit keer uit een potje), zo, hij kan er weer even tegen. Daarna zetten we hem vast in zijn riempje dat aan mama’s riem vast zit en zijn we klaar voor de landing. Het regent in Nederland, een spetterende aankomst?!

Voor de douane staat een lange rij, tijd genoeg dus om Boaz om te kleden en water door ons gezicht te gooien. Goedemorgen Nederland, we zijn er.

Als we door de douane zijn zien we de koffers al op de band, achter het raam staan opa Henk, Lotte en Jos al te zwaaien.

Met dikke tranen nemen we eerst afscheid van onze Bolivia-familie Laurens, Mireille, Valeria en Miguel en daarna maken we ons klaar voor ons onthaal. En dan…door de deur!

Wauw, wat een kleur, wat een vrolijkheid en wat een mensen! Super, wat een warm welkom (in het koude Nederland). Boaz laat het allemaal over zich heenkomen en kijkt zijn ogen uit, nieuwsgierig wat dit allemaal is. Van de vrienden krijgt hij een echt vliegtuig, Boaz gaat er zonder problemen inzitten en laat zien dat hij er trots op is!

We maken een groepsfoto en stappen allemaal in de bus op weg naar Limburg.

Boaz slaapt een half uurtje gewoon op mama’s arm (vandaag nog even lak aan de Nederlandse regels) en zit daarna geïnteresseerd om zich heen te kijken. Wie zijn dit allemaal?

Thuis is alles versierd, zelfs het trappenhuis is door de buren behangen met slingers en ballonnen! De bagage wordt binnen neergezet en dan is het huis voor ons alleen. Boaz ontdekt kruipend zijn nieuwe thuis en maakt een tevreden indruk. Een uurtje later ontdekt hij ook zijn bedje, na een minuutje krijsen valt hij, met mama’s hand nog vast, doodop in slaap voor anderhalf uur.

Uiteindelijk duiken we om half 8 alledrie moe maar voldaan ons eigen bed weer in. En nog voordat we het kussen raken zijn we in dromenland (en dromen we over ‘ons-niet-in-1-woord-te-beschrijven-avontuur’ in Bolivia).