Kort verhaaltje

Vanmorgen gaat het met papa’s bil nog steeds hetzelfde als gisteren, hij lijkt zelfs dikker te zijn geworden. Het is ondertussen behoorlijk balen. Hij krijgt er vandaag een paar pilletjes bij (spierverslappers) waardoor hij tegen de avond al veel beter kan lopen.

Vanmiddag bij het zwembad speelt Boaz nog een keer met de emmer water en het speelgoed, daarna even zwemmen met de krokodil. Boaz maakt super veel spetters en heeft plezier voor 10 (we zijn maar met z’n tweeën). Even maakt mama een praatje met de Zwitserse mevrouw, ze is bijna 50 en ze gaan hun 2^e kind ook uit De La Esperanza adopteren. Een dochter van 3 jaar (hoe anders zijn de regels in andere landen..). Waarschijnlijk hebben we haar dan gezien maar omdat ze niet in de groep van Boaz zat kunnen we haar naam niet plaatsen. Mama nodigt haar uit om foto’s van het kindertehuis te komen kijken als ze wil.

Vanavond om half 7 zwaaien we het Spaanse echtpaar uit. Zij gaan samen met Lucas met de nachtvlucht naar Madrid.

En als de mannen dan terug zijn van de Chinees is het tijd om te gaan eten, gezellig met z’n allen. Het eten, deze keer van de Chinees die is aanbevolen door Alfonso smaakt goed, tot Patricia er een kakkerlak in tegenkomt. Valeria verzorgt nog even de nagels van alle dames (en de duim van Pedro) zodat we er weer allemaal op en top uitzien. Boaz slaapt heerlijk verder in zijn eigen bedje, af en toe gaan we even kijken, Boaz vindt het juist heerlijk als het lekker rustig is op de kamer.

Emmertje water

Vanmorgen voelt Pedro zich weer beter maar nu is er een ander probleem. Hij kan nauwelijks lopen doordat hij zo’n pijn heeft aan zijn bil. Nadat hij zich gedoucht heeft moet Sandra eraan te pas komen om zijn benen af te drogen en om zijn broek en schoenen aan te trekken. In de ontbijtzaal wordt er door de andere Nederlandse stellen hartelijk gelachen om de strompelende ‘opa’. Het idee om vandaag voor de 2^e keer naar Cotoca te gaan, gaat niet door, Pedro kan nauwelijks fatsoenlijk lopen. Omdat het zo’n warme (hete) dag is besluiten we voor de zoveelste dag maar weer rustig aan te doen. Sandra gaat lekker buiten zonnen en lezen als de mannen een dutje doen. Als ze om half 4 polshoogte gaat nemen zijn ze net wakker. We gaan alledrie zwemmen, Pedro gaat even kreunend en steunend het zwembad in maar dan gaat het goed. Boaz wil graag bij Miguel kijken, hij is aan de kant aan het spelen met een emmer water. Voordat we het gezien hebben trekt Boaz de emmer water om en omdat dit water niet uit het verwarmde zwembad maar uit de koude douche komt, schrikt hij en zet hij het op een huilen. Als de emmer even later weer gevuld is trekt hij hem niet meer om en laadt hij de spullen eruit en gooit hij het er weer in. Boaz vermaakt zich prima. Voordat we naar binnen gaan dobbert Boaz in de jacuzzi rond, even lekker opwarmen.

Als we binnen zijn en Boaz zijn eten op heeft voelt Pedro zich weer minder lekker, hij gaat even op de bank liggen en heeft geen zin meer in warm eten, een mok bouillon, een sneetje geroosterd brood en yoghurt gaat er nog wel in maar dan volgt hij Boaz en gaat hij ook slapen.

Terwijl ik dit nu typ begint het buiten te onweren en te regenen, misschien is morgen de temperatuur wel een beetje koeler…

Mennonieten

Op verschillende plaatsen rondom Santa Cruz zijn kolonies (sekte) van mennonieten te vinden. Wij komen deze zeer opmerkelijk mensen regelmatig tegen in het centrum, bij de migracion en in het ziekenhuis. Deze bevolkingsgroep zijn de volgelingen van de Nederlander Menno Simons en zijn afkomstig uit noordelijk Nederland, Duitsland en Canada. In de 18e eeuw zijn velen vanuit deze landen geëmigreerd naar Bolivia. Ze wonen op het platteland en zorgen voor hun eigen levensbehoefte door alles zelf te verbouwen op de akkers vaak nog volgens de ouderwetse manier. Ze staan bekend als hardwerkende spaarzame mensen en inmenging van buitenaf is volgens hun strenge religieuze voorschriften niet toegestaan.

Deze mensen leven nog in grootmoeders tijd (1900). Alle mannen dragen hetzelfde: een strohoed, tuinbroek en een geruit hemd. De vrouwen dragen zwarte stroken schorten over hun jurken (lijkt op de Amerikaanse sfeer uit ouderwetse series), dikke panty’s, hoofddoeken en strooien witte hoeden, de meisjes hebben de haren allemaal op dezelfde manier gevlochten. Vervoer gaat met paard en wagen.

Behalve door deze kledingdracht zien ze er, door de inteelt, vaak ook bijzonder uit en zijn ze daardoor ook veel in ziekenhuizen te vinden. Door hun witte huidskleur en vreemde gelaat lijken het soms wel alliens. Het lijken wel allemaal broers. Gezinnen met ongeveer 10 kinderen zijn heel gewoon.

De mennonietengemeenschap heeft ook een eigen school. Hier leren de kinderen rekenen en schrijven. Tot hun 12e gaan ze naar school, daarna gaan ze aan het werk op de boerderij van pa en ma. Geen voortgezet onderwijs en zeker geen universiteit. Ze hebben ook geen radio, geen tv, en dus ook geen internet. Mennonieten zijn min of meer in de gemeenschap ‘onzichtbaar’ omdat ze niet deelnemen aan de politiek en ze geen plezier mogen maken. De taal die de mennonieten spreken is een oud Nederduits dialect. Alleen de mannen spreken Spaans.

Clínica Niño Jesús

Pedro voelt zich vanmorgen al een beetje beter maar omdat hij weer in slaap is gevallen als het tijd is om naar het ontbijt te gaan, laten Boaz en mama hem liggen. Boaz moet tijdens het ontbijt alles zien, hij draait bijna rond in zijn kinderstoel om mensen die hij hoort praten te zien en om de serveerster Alejandra te volgen. Zij begroet hem dan ook elke morgen en kletst tegen hem (in het Spaans dat wij niet kunnen volgen). Dan neemt mama Boaz toch maar even mee om zelf eten te halen, dat gaat anders niet goed met deze beweeglijke vent.

Om 11:00 uur hebben we met Alfonso afgesproken, hij belt van tevoren nog even op om te laten weten dat hij onderweg is. We nemen een taxi naar Clínica Niño Jesús. Aan de kassa vragen we een consult bij de dokter voor volwassenen en betalen Bs.150,-. We mogen in de gang op een paar stoelen gaan zitten wachten en binnen 5 minuten worden we door de dokter mee naar de spreekkamer genomen (daar kan Nederland nog iets van leren). De dokter vraagt de klachten na, kijkt in Pedro’s mond en luistert met de stethoscoop naar zijn longen. Boaz wil niks missen en kijkt nauwgezet naar wat er allemaal gebeurd terwijl hij net van tevoren in de wachtkamer ongedurig op mama’s schoot heen en weer zat te schuiven, draaien, gaat staan en weer zitten. De dokter heeft snel gezien dat papa keelontsteking heeft, maar dan zonder de opgezette klieren. Daarom heeft hij geen keelpijn. Hij schrijft een recept uit voor een antibiotica kuur, een hoestdrankje en paracetamol. En geeft het advies om de airco en de ventilatoren uit te laten en om geen koude dranken te drinken. Als klap op de vuurpijl krijgt hij een shot antibiotica. De vrolijke, mollige zuster neemt papa mee in een kamertje, Alfonso, mama en Boaz wachten op de gang. Ze prikt 3 keer in zijn bil en dan is de dikke spuit leeg. Auw! Papa heeft gewoon te weinig vet op zijn billen…. De zuster moet hartelijk lachen om het feit dat papa zich pijnlijk uitlaat naar Alfonso en mama toe. We rekenen de spuit aan de kassa af en halen de medicijnen bij de interne apotheek. Daarna vragen we aan Alfonso wat we aan hem mogen betalen (dit hoort vanzelfsprekend niet bij de procedurekosten die vooraf zijn betaald). Hij wil er niks voor. Dat dachten we niet, hij doet zoveel voor ons dus krijgt hij ook geld. Gelukkig neemt hij het dan toch aan.

Terug in het hotel even skypen met het thuisfront om te melden hoe het gaat, vervolgens Boaz een fles melk en naar bed. Papa doet nog even rustig aan maar eet wel al wat meer. Als mama buiten aan het kletsen is met de anderen wordt Boaz wakker. Papa verschoont zijn luier en Boaz kijkt raar op. De laatste dagen heeft mama alles voor Boaz gedaan. Als papa even later ook bij het zwembad komt kijken als Boaz en mama aan het zwemmen zijn, kijkt hij papa lang aan, dat is gezellig dat papa ook weer eens buiten is. Papa krijgt van Valeria en haar papa meteen de volle laag, heel veel spetters door de bal voor Pedro in het water te gooien. Papa doet weer net zo hard mee en voelt zich duidelijk beter dan gisteren.

Familie uitbreiding…

Niet alleen zijn vannacht Reinier en Patriciaaangekomen, ook ontmoeten we tijdens het ontbijt een Zweeds echtpaar, die denken dat wij Denen zijn, met hun dochtertje. Ze zijn hier zijn voor de adoptie van hun 2^e dochter. Leuk hoor, om hier allemaal adoptiefamilies te ontmoeten.

Pedro is nog steeds niet fit en na het ontbijt overwegen we naar het ziekenhuis te gaan. Ze hebben hier geen huisartsen en voor alle medische zorg ga je hier naar het ziekenhuis. Het is al de 5^e dag dat Pedro een beetje verhoging heeft (37,8°), veel moet hoesten, daardoor soms een beetje moet spugen, zich slap voelt en redelijk wat kan slapen. We zoeken op internet of er misschien sprake kan zijn van Dengue (knokkelkoorts), enkele symptomen heeft hij maar zo beroerd is hij er nu ook weer niet aan toe. Dan toch nog maar een dag afwachten, veel rusten en veel drinken. Gelukkig hebben we vandaag geen regeldag en kunnen we het rustig aan doen. Boaz is hierdoor helemaal in zijn hum. Hij kruipt (sorry, tijgert) na zijn ochtendslaapje de kamer en de keuken rond, haalt al zijn speelgoed uit de maxi-cosi en ‘helpt’ papa met internetten. Papa heeft de laptop op de salontafel gezet waardoor de kabel door de kamer ligt. Voor Boaz is het sport om deze eruit te trekken, daarna is het bijna touwtje springen, zo draait hij rond.

Boaz en mama lopen nog even naar de speeltuin en ontmoeten dan Reinier en Patricia Sellesdie net van de winkel terugkomen. In de speeltuin is het zand erg heet en heeft Boaz weinig zin (om in de schaduw) met het zand te spelen. Ook schommelen samen met mama (ze hebben hier geen babyschommel) lijkt hij niet leuk te vinden. We wandelen een ronde en na een fles melk mag onze bezwete Boaz nog even in bad poedelen. Zo kan hij tenminste fris naar bed. Papa ligt al te slapen en als mama wat gegeten heeft en het boodschappenlijstje heeft gemaakt gaat ze samen met Mireille naar de Hipermaxi. De mannen zijn in diepe rust dus schrijft ze maar even een briefje voor papa.

En als de dames gaan winkelen komen ze met meer spullen thuis dan op het briefje staat. Mama koopt een leuke romper voor Boaz en een t-shirtje met korte mouwen. Op het labeltje staat dat het een romper is voor baby’s van 3-6 maanden, het is beter om hier op het oog te kopen, dat blijkt wel. En deze keer liggen er wel kleine balletjes in de schappen, met een piepgeluid zelfs. Daar gaan we Boaz blij mee maken,

Als mama terugkomt met al de boodschappen, 3 keer op en neer lopen van de taxistandplaats naar het appartement, staat het kamermeisje in de gang, ze is net klaar met de andere kamer en vraagt of ze aan de onze mag beginnen. Even kijken of de mannen nog slapen… Als mama binnen komt is papa net op en begint Boaz wakker te worden. Eerst even de boodschappen uitpakken terwijl Boaz harder begint te ‘roepen’ dat hij echt wel wakker is. Nadat hij met het balletje weer de hele kamer en keuken heeft gezien krijgt hij voor het eerst kiwi. Even proeven maar het gaat er goed in. Als mama daarna een kiwi eet heeft meneer dit snel in de gaten en wil hij meer. Het is dus lekker! Daarna gaan Boaz en mama zwemmen en kijk papa een beetje tv. In het zwembad spelen we met Valeria en kletsen we gezellig met onze ‘nieuwe familieleden’. Daarna mag Boaz voor papa zijn nieuwe outfit showen.'I love my mummy' staat erop samen met 2 'aaibare' koeien.

Na Boaz’ groentehapje heeft hij geen zin meer om alleen te spelen en is papa over te halen een rondje te wandelen over het terrein, even op de frisse lucht een langzame wandeling. In de speeltuin zijn Mireille, Laurens, Valeria en Miguel en schommelen we samen met de kinderen. Even op andere gedachten komen…

Boaz ligt er voor half 7 in en papa volgt niet veel later. Pedro is niks opgeknapt vandaag, als het morgenvroeg nog hetzelfde is gaan we naar het ziekenhuis, het heeft lang genoeg geduurd. Sandra belt Alfonso op om te vragen of hij morgen mee zou kunnen naar het ziekenhuis om te tolken. Dit is geen probleem. Hij vraagt naar de symptomen en vraagt zich af of het wel dengue is. We horen het morgen wel van de dokter.

Nog meer papierwerk....

Als vanmorgen Boaz en mama naar het ontbijt zijn belt Alfonso papa op. We moeten om 10:00 uur bij de Migracion zijn (een soort voorbereiding voor het paspoort van Boaz). Papa belt en laat het de anderen weten en mama hoort het via hun in de ontbijtzaal. Gelukkig zijn we bijna klaar, kan papa nog een paar broodjes eten en dan snel snel de taxi in. Wat een gehaast op de vroege morgen. We hebben er geen van drieën zin in maar het moet, wat een regelweek…

Boaz is moe en jengelt, papa wil nog even iets eten en moet zich nog aankleden. Om Boaz een beetje rust te geven hem toch maar even in zijn bedje gelegd, hij ligt even te spelen en valt dan in slaap, helaas 10 minuten later moet hij er weer uit.

We zitten net in de taxi als de weg is afgesloten en de politie ons een andere kant op stuurt. Volgens de taxichauffeur heeft het iets met wapens te maken. We vragen hem om eerst langs een pinautomaat te rijden. De eerste 3 automaten zijn buiten gebruik, bij de vierde hebben we meer geluk. Een beetje te laat komen we aan bij de Migracion. Alfonso staat, dit keer met een tas voor al het papierwerk, al op ons te wachten. Eerst melden bij een balie, vervolgens wachten, dan tekenen bij een kantoortje, dan weer wachten, als Tania komt gaat mama in de rij staan van balie 6, als daar de papieren getekend en gestempeld zijn in de rij bij balie 9, als daar Bs. 158,- betaald is naar balie 5. Maar daar zit niemand achter dus moeten we wachten. Boaz, ondertussen helemaal uit zijn hum, zit bij papa op schoot te friemelen en huilen. Papa is ook nog niet erg energiek vandaag. Mama neemt hem over en na een klein beetje wandelen valt hij snel genoeg in slaap. Nog meer wachten en wachten en uiteindelijk om 12:00 uur kunnen we naar Identificacion Transito om een echtheidscertificaat te laten maken van de Identiteitskaart (snappen jullie het nog?). Mama gaat met Boaz naar boven en weer moet er twee voetafdrukken gezet worden en Bs. 100,- extra betaald worden. Alfonso fluistert ons in dat we nu het geld niet moeten betalen en in onze broekzak moeten laten. De tweede voetafdruk van Boaz is niet goed, zijn tenen staan er niet helemaal op (omdat hij zijn voetje buigt), de agent drukt het voetje nog een keer op het inktkussen en vervolgens maakt hij een afdruk over de vorige heen (die zal wel heel duidelijk zijn!!). Weer beneden geven we het geld aan Tania en mogen we eindelijk gaan… Boaz heeft honger, is moe en nat van de zweet en heeft het net als ons helemaal gehad met het papierwerk. Dus snel op naar het eten. Wij hadden alleen een flesje water meegenomen omdat we niet gedacht hadden dat het zo lang zou duren. Boaz is niet meer te houden en juist dan rijdt de taxichauffeur ook nog het hotel voorbij. Wij denken eerst dat hij voorbij rijdt vanwege de afsluiting maar hij rijdt wel erg lang door. We wijzen hem erop dat het hotel achter ons ligt, blijkt hij alleen de voorgaande taxi (met de andere Nederlanders) te hebben gevolgd. Er wordt omgedraaid en alsnog komen we bij de wegafzetting uit. Weer een stukje omrijden en dan is er pap! He, hè eindelijk kan de honger gestild worden. Na een fris washandje door zijn gezicht beland onze kleine vent in bed. En als papa en mama gegeten hebben gaan zij er even naast liggen, wat een dag, om hoofdpijn van te krijgen. Papa houdt zich de rest van de middag rustig en Boaz en mama gaan met Valeria zwemmen. Valeria is de dokter en Boaz moet naar het ziekenhuis, hij krijgt een infuus. Boaz heeft ondertussen alleen oog voor de bal. Halverwege is het tijd voor een ijsje en Boaz likt lekker mee. Een lekker chocolade mondje als resultaat.

Binnen tijgert Boaz nog even rond en gaat hij dit keer verder dan de kamer, nadat hij gisteren even in de keuken heeft gelegen om mama te kunnen zien weet hij wat er te ontdekken is. Het dekentje schuift mee (ook wel erg fijn op de koude tegelvloer).

Permiso de Viaje

Boaz is al een tijdje in bed aan het spelen als hij laat horen dat hij honger heeft. Hij kan toch zo lekker wakker worden en lekker met z’n twee knuffeltjes liggen spelen. Hij kijkt naar ons door het gaas en gaat met zijn vingers er overheen, Boaz zal het geluid of het gekriebel wel leuk vinden.

Om 8:00 uur belt Alfonso op dat we vanmiddag om 15:00 uur bij het Paleis van Justitie worden verwacht. Misschien gaan we van tevoren of daarna nog naar de Transito om een echtheidscertificaat op te halen voor de identiteitskaart (het moet niet gekker worden…). Alfonso waarschuwt dat Pedro in een lange broek en een shirt met korte of lange mouwen moet komen anders mag hij niet binnen. De lengte van de dameskleding is minder belangrijk.

Boaz en mama gaan met z’n tweeën ontbijten, papa blijft liever in bed liggen omdat hij nog helemaal niet lekker is. Onder het eten van zijn fruit is Boaz zijn zwaaibeweging aan het verfijnen. Hij knijpt zijn handje niet meer dicht maar beweegt alleen zijn pols van links naar rechts. Als mama, helemaal gecharmeerd, lacht en terugzwaait is het moment voorbij. Daar snapt Boaz nog niks van, zwaaien is alleen nog leuk om zelf te doen maar niet om voor een ander te doen. We nemen een paar stokbroodjes met kaas voor papa mee en lopen terug naar de kamer. Papa ligt te slapen en Boaz volgt snel genoeg. Boaz hoeft de laatste dagen (geen idee sinds wanneer) niet meer te huilen als we hem in bed leggen. Het is gewoon goed als het bedtijd is en hij zijn slaapliedje en knuffel heeft gekregen.

Na een kort slaapje van Boaz, papa slaapt nog, maakt mama even de handwas af. Boaz vindt het niet leuk dat hij mama niet kan zien dus die verhuist met dekentje en foamvierkantjes naar de keuken. Die is ook leuk om te ontdekken en snel genoeg is hij bij de prullenbak (gelukkig trekt hij hem niet om). Daarna gaan Boaz en mama naar de zandbak, even lekker vies worden. En dat lukt, het zand zit tot in de luier. Als we om half 1 terugkomen is papa net wakker gebeld door het kamermeisje dat komt schoonmaken. Papa voelt zich al beter dan gisteren en ziet er ook een beetje beter uit. Boaz krijgt zijn pap en als het kamermeisje klaar is met de badkamer gaat de zanderige romper en luier uit en plonst hij in bad. En na de fles melk in bed omdat we om 15:00 uur weer paraat moeten zijn. Omdat papa en mama zich nog douchen terwijl hij in bed ligt wordt Boaz wakker, tenminste dat denkt mama, maar het blijkt weer een poepluier te zijn waardoor hij wakker is geworden, net als vanmorgen. Mama legt Boaz met een schone luier nog even terug in bed waar hij vrolijk verder speelt met zijn schaapje en Rafke.

Om kwart voor 3 is het tijd om de taxi te nemen naar het Paleis van Justitie. Alfonso wacht ons op met een hele berg belangrijke papieren. We gaan vandaag het Permiso de Viaje aanvragen (de reistoestemming). Een aantal handtekeningen en kopieën van de Boliviaanse Identiteitskaart verder horen we dat deze morgen om 17:00 uur klaar is. Daarna kan het paspoort aangevraagd worden.

Terug bij het hotel gaan Boaz en mama nog even zwemmen voor het donker wordt. Papa doet nog even rustig aan hoewel het wel al wat beter gaat. Vanavond vroeg naar bed en morgen hopelijk weer wat beter.

(we hebben geen foto’s gemaakt vandaag, dus jullie zullen het zonder moeten doen)

Identificacion Transito

Als Boaz om half 12 net zijn pap krijgt belt Alfonso of we naar de Indentificacion Transito kunnen komen. De pap gaat snel op dus daarna stappen we samen met de familie Koster Kuijs de taxi in. Daar aangekomen staan Tania en Alfonso ons al op te wachten. Het van tevoren afgesproken extra bedrag van Bs. 350,- + Bs. 17,- wordt buiten aan Tania gegeven, zij zorgt dat dit onder de tafel bij de juiste mensen terecht komt. Binnen hangen veel A4-velletjes tegen de muur dat mensen niet meer dan Bs. 17,- moeten betalen voor hun Identiteitskaart (wij dus wel..). Dit is om ervoor te zorgen dat we Boaz zijn ID-kaart op 1 dag kunnen krijgen en er niet 5 dagen op moeten wachten. Dat we een ‘speciale behandeling’ krijgen is wel duidelijk. Iedereen zit netjes te wachten terwijl wij direct aan de beurt zijn, dit zorgt dat veel mensen naar ons kijken. Gegevens worden ingevuld en Alfonso en Tania zijn vanaf vandaag de oom en tante van Boaz, dit omdat het nodig is om meerdere ‘getuigen’ te hebben die de kinderen kennen. “Join the family”, we hebben ze maar meteen uitgenodigd met kerstmis in Nederland… Gezellig toch!

In plaats van een vingerafdruk wordt een voetafdruk van Boaz genomen en vervolgens een pasfoto gemaakt.

Tania en een agent ritselen met een blaadje om ervoor te zorgen dat hij in de lens kijkt en niet naar de spierballen trainende mama. De voetjes maar even poetsen om ervoor te zorgen dat we de inkt straks niet meer uit de kleren krijgen en vervolgens nog even wachten tot de pasjes gemaakt zijn, nog een keer een voetafdruk op het originele pasje (tenminste dat denk ik) en vervolgens kunnen we gaan. Boaz lijkt het wachten moe te zijn, het is warm en hij is lekker friemelig op de arm. Hij heeft ook uitgevonden dat je kunt brmmm met je tong erbij en dat zorgt voor veel spettertjes…

Terug in het hotel gaat papa liggen, hij is nog steeds niet lekker, een beetje koortsig. Boaz gaat na een fles melk en een bad ook naar bed. De rest van de middag heeft papa het heel rustig aan gedaan, veel liggen en lezen. Boaz en mama gaan nog even zwemmen met Valeria en vandaag mag Miguel ook even zwemmen, lekker in het bootje van Boaz!

Terug op de kamer drinken papa en mama een mok bouillon, Boaz die op bed aan het spelen is ziet dit meteen en protesteert, hij wil ook. Met een lepeltje drinkt hij ook een beetje.