Vanmiddag na een vervroegd en korter slaapje van Boaz gaan we naar de La Esperanza om kadootjes te kopen met de zuster. Vorige week hebben we onze cadeaus afgegeven nu gaan we van het geld dat een aantal familieleden en vrienden gedoneerd hebben inkopen doen. Tenminste dat was de bedoeling. Aangekomen in het weeshuis worden we direct begroet door de enthousiaste tienermeiden “Angelito, Angelito”, ze zien ons aankomen vanuit het lokaal waar ze huiswerk maken en een dansje aan het oefenen zijn. Deze keer hebben we er bewust voor gekozen dat papa Boaz draagt. Nadat we vorige week in het weeshuis zijn geweest en Boaz duidelijk kenbaar maakte dat hij naar mama terug wilde en niet door de ‘vreemden’ gedragen wilde worden, heeft Boaz de afgelopen week enthousiaster gereageerd op mama. Om de band met papa groter te maken heeft papa vandaag de eer. Mama mag de foto’s maken waar heel leuk het veranderende gezicht van Boaz op te zien is als hij wordt overgenomen door 1 van de meisjes. Weer snel terug naar papa.

Er zijn alweer meer kinderen naar het weeshuis gebracht afgelopen week. Er liggen 2 kleine baby’s in een bedje, 1 van 2 weken, 1 van 41 dagen oud. Een ander kindje loopt rond in een loopkarretje en huilt veel, hij weet duidelijk nog niet waar hij aan toe is. Als Sandra vraagt wat zijn naam is weten de mamitas dat niet, hij heeft nog geen naam en wordt nog bebe genoemd. De 3 oudste kinderen (allemaal 1 jaar) van de groep zijn overgeplaatst naar de 2^e babygroep. Dat is een groep voor kinderen van 1 tot 3 jaar. De mamita (Vicky) vertelt dat er 4 kinderen voor adoptie in Bolivia zelf zijn gebleven en dat er nog een kindje naar Italië is gegaan.

Het is voor mij (Sandra) moeilijker om de kinderen nu te zien dan in de eerste 4 bezoekdagen van Boaz. Het was toen heel speciaal en we hebben op en top genoten, maar het was toen meer het gevoel dat ik in de groep aan het werk was (met alle liefde en plezier). Dit is ook genieten maar ik voel veel meer verdriet, Pedro heeft dit minder. Ik zou zo Moises (die heerlijk kan lachen met zijn bolle wangen) en de lieve Tamara (die vandaag een beetje beduusd uit haar ogen keek) mee kunnen nemen om ze alles te geven wat ze nodig hebben. Ik zou zo kunnen huilen maar dat heb ik toch maar niet gedaan tussen alle mamitas.

We zijn in babygroep 2 gaan kijken, Julio Ceasar (die met zijn postuur zijn naam eer aan doet), die normaal heel veel lacht is duidelijk nog niet gewend op de groep en Josue begint op een gegeven moment heel hard te huilen en is nauwelijks te troosten, er zijn ook zoveel grote mensen op de groep terwijl de groep zelf ook al vreemd is. Sandra heeft hem uit zijn loopwagentje gepakt en heerlijk vastgehouden, zijn neus gepoetst en af en toe tranen gedroogd. Hij had het gewoon even nodig om te huilen. Hij had wel de nieuwe schoenen aan die wij vorige week gebracht hadden en ook (kleine) Sandra, die zich overigens wel goed vermaakte, had ‘onze’ nieuwe schoenen aan. De hoofdzuster vertelt tijdens de thee dat ze blij zijn met de schoenen. 1 van de jongens heeft met de rode sportschoenen al gevoetbald, “muchas gracias” zegt ze. De nada (geen dank) natuurlijk. Tegen 17:00 uur lopen we naar het kantoortje van de dokter om de inentingskaart van Boaz op te halen. Zo te zien heeft hij al redelijk wat entingen gehad en is zijn lengte en gewicht bijna iedere maand bijgehouden. Ook krijgen we een soort medisch rapport dat we even in gaan typen in een vertaalprogramma om er iets van te kunnen maken. Als er nog belangrijke dingen in staan die we de komende weken na moeten vragen kunnen we dat tenminste.