Biocentero Güembé

Als we vanmorgen in de ontbijtzaal zijn begint het hard te waaien en te regenen. Er komt iemand van het personeel aanlopen met een heleboel paraplu’s, dat scheelt, worden we niet nat als we terug naar de villa lopen. Daar staan ook paraplu’s klaar voor mensen die van daaruit weg lopen (wat een service!).

Samen met Boaz doen papa en mama ook een dutje, het weer lijkt niet echt goed voor ons plan om de vlindertuin te bezoeken en we zijn moe van het kabaal van onze bovenburen afgelopen nacht. Laurens belt ons wakker, ze willen toch gaan, het klaart op en we zien wel, we willen er even uit.

Biocentero Güembé. De grootste vlindertuin van de wereld, is een schitterende locatie een kilometer of 15 buiten Santa Cruz midden in de uitgestrekte natuur. Nadat we met z’n allen een hapje gegeten hebben, wandelen we met z’n drietjes een grote ronde over het 24 hectare park. We komen eerst langs een orchideeënexpositie, de stenen overkapping is erg mooi om te zien, alleen bloeiende orchideeën hebben we niet gezien. We zien wel al mooie en grote vlinders en horen en zien leuke vogeltjes. Als we verder lopen naar de Domo Aviario valt Boaz in de draagzak in slaap. Hij slaapt gewoon door als de vele papagaaien een enorm kabaal maken, Pedro en Sandra zijn weer helemaal in hun nopjes na een slechte nacht. Geweldig om al deze verschillende soorten groen, deze dieren en dit lawaai te horen. We zien een toekan, een klein aapje dat in een boom ligt, een luiaard die langzaam omhoog klautert, pauwen en zoals gezegd heel veel papagaaien in verschillende uitvoeringen. We kunnen in dit met netten overkapte gebied (ik weet er geen naam voor) omhoog klimmen in de uitkijktoren van ongeveer 40 meter. We zien de skyline van Santa Cruz, het gerechtsgebouw en aan de andere kant zien we het begin van het Andesgebergte. In de vlindertuin, waar we vervolgens naar toe lopen, vliegen heel veel, maar dan ook echt heel veel morpho vlinders (grote blauwe). Het is alleen super moeilijk om deze te fotograferen omdat ze hun vleugels dichtslaan als ze ergens gaan zitten.

Boaz kijkt ook geanimeerd omhoog naar het gefladder om hem heen. Terug bij het hoofdgebouw lopen we nog een ronde langs de andere kant van het park, dit is een soort bungalowpark/camping. Kinderen zijn aan het vissen en direct nadat ze een vis hebben gevangen maken ze deze schoon. Op een eilandje leven een aantal kleine aapjes. Op het meer kun je kanoën en het zwembad is hier wel heel erg imposant, allemaal kleine zwembaden met watervalletjes en allemaal op verschillende hoogtes. Boaz heeft na 2 uur wandelen wel zin in beweging, hij is helemaal enthousiast als we gaan zwemmen en geeft geen kik als het water kouder is dan het verwarmde zwembadwater van het hotel. Hij heeft de afkoeling blijkbaar nodig…. Samen met papa en mama heerlijk spelen in het water en kijken en voelen wat een waterval doet. Hij steekt zijn handje erin dat naar beneden wordt gedrukt. Wij zijn echter niet meer belangrijk als hij een ‘pelota’ ziet in het water. Boaz laat merken dat hij die bal graag wil hebben. De jongen en zijn oma hebben dit in de gaten en hij komt de bal brengen, Boaz houdt hem goed vast en slaat er met zijn handje op.

We gaan in het badje met de jongen, zijn jongere broertje en zijn moeder even samen met de bal spelen. Aan het einde van de middag eten we een heerlijk toetje, de tiramisu smaakt heerlijk en vervolgens nog een klein kommetje ijs, Boaz klimt bijna uit zijn kinderstoeltje zo lekker vindt hij het, papa krijgt niet veel. Rond 18:00 uur zijn we weer terug bij het hotel. Boaz tijgert nog even over de vloer en mag na een flesje melk naar bed. Slapen wil echter niet direct lukken, waarschijnlijk teveel indrukken opgedaan vandaag. Papa gaat even samen met Boaz op bed liggen, Boaz ligt lekker rustig naast papa maar heeft zijn ogen nog wijd open. Omdat hij, waarschijnlijk van de fles, het erg warm heeft, spoelt papa hem even af in bad. Een fles drinken kost Boaz de nodige zweetdruppels, het doekje of slabbertje gebruiken we dan ook meestal meer om zijn koppie en zijn rug af te vegen, dan zijn mond. Daarna lukt slapen uiteindelijk wel.

Restaurant 'La Sierra'

Net na de middag gaan we met Laurens, Mireille, Valeria en Miguel bij Restaurant ‘La Sierra’ lunchen. Bij de receptie vragen we of ze weten aan welke straat het ligt, we weten alleen uit het schrift van voorgaande Bolivia-ouders dat ze daar een speeltuin, aapjes en papagaaien hebben en dat het ongeveer 20 minuten rijden is. De bell-boy legt het uit aan de taxichauffeur die ons oppikt bij de receptie.

Onderweg lijkt hij toch niet goed te weten waar hij naar toe moet, hij gaat langzamer rijden en kijkt naar alle borden langs de weg. We geven aan dat hij het wel aan iemand kan vragen. De jongen waar hij het aan vraagt staat druk te gebaren, we zijn in de buurt dus. En ja hoor, na een paar minuten rijden zien we het bord langs de kant van de weg en een grote papagaai als ‘uithangbord’. Onderweg hiernaartoe hebben we veel grazende koeien, loslopend langs de weg gezien, een zelfs die de weg overstak. Verder lopen er ook veel loslopende honden en vandaag hebben we zelfs een loslopend varken gezien. Aan de linkerkant van de weg hebben de huizen grote tuinen die netjes bijgehouden zijn en zijn de huizen rianter, een rijke buitenwijk van Santa Cruz? Aan de rechterkant staan kleine armoedige hutjes met ijzeren golfplatendakjes. Het contrast kan niet groter. Aangekomen bij La Sierra worden we meteen begroet door een ober, erg aardig. De taxichauffeur vraagt Bs. 150,- voor de rit (ha ha, slimme chauffeur, hij meent aan ons veel geld te verdienen…). Dus niet, ja maar, sputtert hij tegen hij heeft tol moeten betalen (ja, bij 2 huisjes Bs. 2 tol! /40 eurocent). De chauffeurs van het hotel proberen ons giga af te zetten dat hebben we wel door. Hij verlaagt zijn prijs naar Bs. 100,- dat is nog veel maar daar doen we het voor.

We gaan eerst naar de aapjes in de kooi kijken, Boaz kijkt en geniet van het spektakel, de aapjes maken ruzie, spelen met zand en water en steken hun handjes door het hekwerk om eten te krijgen. We gaan aan een tafel zitten en bestellen drinken, als we de menukaart vragen vertelt de ober dat ze 3 gerechten hebben, hij noemt ze op maar we kunnen er niks van maken (een menukaart lezen is dan toch nog net iets gemakkelijker). We besluiten alle 3 de gerechten te bestellen maar dat gaat niet, we moeten 1 gerecht bestellen. Hij zegt pato, en even later pollo. Dat het laatste kip is weten we dus doen we die. Omdat we een tijd moeten wachten gaat Valeria Boaz tekenen, deze tekeningen hebben nu een mooi plaatsje in de kamer.

Wat we even later op ons bord krijgen smaakt goed, lekkere yuka, gebakken banaan, sla, tomaat, boontjes maar het is geen kip, daarvoor is het vlees te donker, het blijkt eend te zijn. Boaz hebben we ondertussen in een kinderstoeltje gezet want op schoot is hij niet te houden. Hij pakt wat hij pakken kan. Mama geeft hem een paar stukjes gebakken banaan, de eerste vindt hij nog lekker maar na een paar stukjes wordt zijn gezicht zuurder en werkt hij het uit zijn mondje. Na het eten gaan we naar de speeltuin. Je had Boaz zijn gezichtje moeten zien toen hij de eerste keer op de schommel zat, hij vindt het geweldig! Daarna lopen we naar de papagaaien, er lopen er 2 buiten de kooi, als Pedro de tas even neer zet omdat hij een foto wil maken komen ze er meteen op af. In de boom zien we een klein eekhoorntje.

We gaan langs de weg liften om terug naar het hotel te gaan en al snel stopt een taxi. Ze toeteren allemaal om te ‘vragen’ of je een taxi nodig hebt. Hij kan ons wel terug naar het hotel brengen, het is een rammelbak. Een van zijn achterbanden is vervangen door een ‘thuisbrenger’, het raam gaat niet meer dicht en hij rijdt met 100 km per uur (wat we hier echt niet gewend zijn) terug naar de stad. Boaz valt in slaap met zijn handje over zijn oortje, ook mama beschermt hem een beetje tegen de wind. Een echte wegpiraat die onderweg even moet stoppen en met een zakje weer terug de auto in komt (zelf misschien ook stoned?). Hij houdt er in ieder geval geen rekening mee dat er 3 kleine kinderen in de auto zitten en scheurt door bochten, rijdt veel te hard door kuilen, remt net op tijd af voor bulten (ja, hier kennen ze ook ‘verkeersdrempels’) en is echt niet zuinig op zijn auto. Maar we overleven het voor de helft van de prijs dan de heenrit…

Teruggekomen heeft Boaz geen zin om te slapen, een rauwe banaan gaat er wel in en dan gaan we voor het donker wordt nog een uur zwemmen, onze waterrat vindt het heerlijk. Hij gaat al vlot met zijn beentjes op en neer en als hij na met papa gespeeld te hebben mama weer ziet (was ook gewoon in het zwembad) reageert hij nog enthousiaster en trappelender. Er komen donkere wolken aan, we gaan in het hele warme bubbelbad terwijl het eventjes regent.

lekker spelen

Gisteravond toen we naar bed gingen werden we door Boaz getrakteerd op een gulle lach. Hij werd wakker van ons en meteen had meneer de charmeur een lach voor ons klaar, het bleef niet bij 1 lach, daarna ging hij gek doen in zijn bedje door zijn gezicht op het matras te laten vallen en vervolgens weer lachend op te kijken. Wij, helemaal om zijn vinger gewonden, lagen dubbel van het lachen. Omdat het toch echt tijd was om te slapen hebben we het licht uitgedaan, Boaz vond dit niet erg en is direct weer in slaap gevallen.

Vandaag hebben we een rondje over het hotelterrein gelopen, dat was er gisteren nog niet van gekomen. Er zijn meerdere BBQ-plekken, een tennisbaan, een voetbalveld/basketbalveld een leuk speeltuintje en een pad helemaal rondom de gebouwen van ongeveer 1 km. Het is leuk om te wandelen, de heerlijke geur van alle groen en bloemen op te snuiven, om kleine en grotere vlinders te zien en om vogels te horen fluiten. Omdat het weer een warme dag is gaan we daarna zwemmen, Boaz speelt met een balletje en later met een blaadje dat hij in het zwembad vindt, hij kan zich daar uren mee amuseren. Na zijn slaapje vanmiddag blijven Boaz en mama binnen, Boaz amuseert zich 2 uur heerlijk met spelen, hij tijgert over de grond, gooit balletjes weg en als ze niet al te ver weg rollen gaat hij ze halen. Als ze onder de bank rollen kijkt hij waar ze gebleven zijn maar hij kan ze er niet onderuit halen. Het resultaat van dat getijger is een vieze romper. Excuus genoeg om het vieze en zweterige er allemaal af te wassen in het zwembad. We ontmoeten een Spaans echtpaar dat hun zoontje Lucas van net 1 jaar heeft geadopteerd. Ook al zo'n guapo. Ze zijn nu 4 weken hier en gaan als het goed is volgende week weer naar huis. Zij vertelden dat ze 4 jaar met de adoptieprocedure bezig zijn geweest. Na het zwemmen geniet Boaz ervan als hij ingedraaid wordt in een grote handdoek, hij blijft dan heel stil, lekker knus en veilig in zijn handdoek op bed (of andere keren langs het zwembad op schoot) liggen.

Registro Civil

Om 8:00 uur gaat de telefoon, Alfonso belt op om te vertellen dat we om half 10 bij Registro Civil (burgerlijke stand) moeten zijn. We gaan hier het geboortebewijs (acte de Nacimiento) van Boaz aanvragen op onze achternamen, maar eerst ontbijten. Als Sandra met Boaz alvast terug loopt om hem een ander rompertje aan te trekken (in Yotaú gebruikten we altijd de stoffen servet als slabber maar hier hebben ze alleen kleine papieren servetjes dus...zijn romper is vies) komen we Pepe tegen. Hij is op zoek naar Ilse en Arjan omdat hij niet meer weet of hij om 9 of 11 uur met ze had afgesproken. Sandra weet het wel, 11 uur. Maar omdat hij er toch is vraagt ze Pepe even te wachten dan kan hij ons naar Registro Civil brengen. Pepe wordt bij Buganvillas al ‘el Pirata' genoemd omdat hij zoveel ritjes van de eigen chauffeurs afneemt ;)

Netjes op tijd komen we bij de Registro aan en even later verschijnt ook het Franse stel. We wachten nog even op Tania en Alfonso en zien binnen al lange rijen mensen staan. Tania gaat naar binnen, van alles regelen, Alfonso blijft bij ons. Na een uur worden we geroepen en moeten we tekenen. Het is een bladzijde in het register waar alle vakjes nog leeg zijn, alles moet nog ingevuld worden maar wij moeten wel tekenen.... Tania en Alfonso tekenen als getuigen. Alfonso legt uit dat deze procedure normaal gesproken 30 dagen duurt, maar de invloedrijke Tania krijgt dit in 3-4 dagen voor elkaar. Vervolgens gaan de papieren naar Justitie.

Op de terugweg naar het hotel vragen we Pepe of hij langs een winkel wil rijden om een internetkabel te kopen. Pedro heeft heel veel kabels meegenomen (dat geloven jullie vast wel) maar heeft de internetkabel thuisgelaten. En zowel in Yotaú als in Buganvillas kun je een internetkabel ‘huren'. In Yotaú kost dit $30,- per maand en hier kost het Bs. 175,- per week, als je zelf een kabel bij hebt kun je gratis internetten. In Yotaú konden we de kabel lenen van Arjan en Ilse omdat op hun kamer een kabel aanwezig was. Nu hebben ze deze zelf nodig en hebben we dus geen kabel meer (snappen jullie het nog allemaal). Pepe stopt bij een hele rij computerwinkeltjes en Pepe en Pedro gaan op zoek. Boaz, die ondertussen in slaap is gevallen blijft met mama in de hete auto zitten, het zweet drijft Boaz over zijn lijfje. In de 7^e winkel hebben ze gevonden wat we moeten hebben, er wordt een kabel en 2 connectoren uit de kast getrokken, de connectoren worden met een versleten tang aan de kabel gezet en klaar is onze kabel. Pedro betaalt Bs. 25 en we kunnen de rest van de tijd hier internetten. Vandaar ook de vertraging van de foto's van gisteren. Met de Apple laptop, waar we in het restaurant (een WiFi ruimte) zonder kabel kunnen internetten, hebben we wel het verhaal op de log kunnen zetten maar geen foto's (waarom dit niet lukte begrijpen we zelf ook niet).

Omdat we zo bezweet zijn gaan Boaz en mama na de pap even zwemmen, dat slaapt lekkerder. Vanmiddag wordt het tijd dat we inkopen gaan doen, we hadden zoveel mogelijk opgemaakt voor de verhuizing. De taxi rijdt ons naar een andere Hipermaxi, 1 van de 7 in Santa Cruz. Het is hier prettiger winkelen dan in de vorige, het is rustiger, de rekken zijn minder volgestouwd, er zijn geen promotiemeisjes meer, de gangpaden zijn breder en dus is alles veel overzichtelijker. We laden ons karretje vol en pakken weer een taxi terug.

We zijn ondertussen al gewend in Buganvillas, maar dat is hier ook echt niet moeilijk, het is heerlijk, een uitgebreid ontbijt, een verwarmd zwembad (Boaz klaagt niet meer) en een ruim appartement. Een aparte keuken (met oven) en zelfs een soort bijkeuken waar we de handwas kunnen doen en waar we deze ophangen, een extra (nanny)slaapkamer met een douche/wc (dit laatste is handig voor als Boaz slaapt) een fijne lichte kamer en een mooie badkamer (vanuit de slaapkamer). De vloer (tegels) is hier ook vies maar dan anders. Onze voeten worden niet meer zo zwart maar vet. Wat ze hier met de tegels doen weten we nog niet maar het loopt heel glibberig. Terwijl we dit verhaal aan het schrijven zijn gaat de bel, er worden Chocolaatjes!! rondgebracht! Heimwee zullen we hier niet krijgen (alleen naar de kruumelevlaai dan ;)

Hotel Buganvillas

Dat is de plek waar we vandaag naartoe verhuizen. Een heerlijk luxe hotel met veel ruimte, 3 zwembaden, een voetbalveld en een speeltuin.

Vannacht is het druk gebleven rondom hotel Yotaú, we hebben niet heel erg lekker geslapen. Boaz wordt vanmorgen om kwart voor 7 pas wakker en omdat we bedacht hebben afscheid te nemen van Juan Pablo moeten we vlug opstaan, hij heeft de nachtdienst tot 7:00 uur. Hij vindt het erg leuk dat we komen en hem bedanken door hem een kaartje en een foto te geven. Samen met Boaz op de foto wil hij wel maar hij kijkt niet in de lens als Pedro het vraagt, nee, dat wil hij niet. Bij de receptie en buiten staat het al weer vol met cameramensen en in het hotel lopen de nodige beveiligingsmensen rond. Het is leuk voor 1 dag, maar deze drukte zijn we snel moe.

Na een onrustig ontbijt (door alle mensen in en rondom het hotel) pakken we onze koffer en tassen in, dit is zo gebeurt. Na Boaz zijn ochtendslaapje gaan we buiten even een rondje lopen, we mogen niet de tuin in vanwege het voetbalelftal en binnen zitten hebben we wel even gehad. Om 12 uur checken we uit en gaan we met de 3 gezinnen bij El Dorado eten, heerlijk de fajita’s die ze daar serveren. We mogen om 15:00 uur bij Buganvillas pas inchecken en op deze manier hebben we een ‘lekkere’ overbrugging. Voor Boaz is het minder leuk omdat net na de middag zijn slaaptijd is en op de arm valt hij niet in slaap. Om 2 uur nemen we een taxi naar Buganvillas (de taxichauffeurs willen om 3 uur terug zijn in verband met de voetbalwedstrijd Bolivia - Argentinië). Een bell-boy zet onze koffers op een soort steekkarretje en loopt met ons naar het appartement. We zitten op de begane grond vlak bij 1 van de zwembaden (maar dat is hier niet moeilijk). Onderweg knapt een buitenband waardoor de binnenband als een grote bobbel naar buiten komt (eigenlijk best grappig). Verder rijden lukt niet. We dragen zelf een gedeelte van de bagage tot de kamer en debell-boy loopt nog een keer extra. Boaz heeft het helemaal gehad, hij is moe en zweterig. Omdat we nog geen babybedje hebben vragen we debell-boy, hij belt op en binnen een minuut staan er twee jongens met een campingbedje. Het in elkaar zetten is voor de jonge jongens nog een beetje moeilijk maar als papa Pedro gaat helpen staat het zo in elkaar. Boaz vindt het allemaal maarvreemd, een nieuwe kamer, een nieuw bedje, zijn slaaptijd is al voorbij maar zijn moeheid niet. Hij krijst alles bij elkaar in het bedje dus we besluiten eerst even te gaan zwemmen. Koffers uitpakken kan straks ook nog. In het water is het rustig, iedereen zit in de bar naar de voetbalwedstrijd te kijken en in de tijd dat wij heerlijk in het water spelen vallen er 3 goals voor Bolivia, het dak gaat eraf! Uiteindelijk winnen de Bolivianen met 6-1, de Argentijnen hebben het zwaar op het hoge speelveld van La Paz (4000 m) en bewegen niet zo snel meer.

Boaz gaat na zijn groentehapje naar bed, even krijsen weer maar als papa erbij blijft is hij rustig en valt hij uiteindelijk toch in slaap voor een uur. We lopen even naar de kleine Supermercado op het terrein om water en brood te kopen en genieten daarna van ons welkomsdrankje, Pedro een cocktail, Sandra houdt het bij heerlijke limonade.

Argentijns voetbalteam in het hotel

Na het ontbijt is het een drukte in het hotel. Er is pers; cameramensen en interviewers die de directrice van het hotel vragen stellen, buiten staat de politie klaar en de taxi’s van het hotel staan er allemaal blinkend bij. Maradonna met zijn Argentijns elftal komt vandaag dus. De personeelsleden zijn druk in de weer. De deuren naar het terras/zwembad worden afgeschermd, er wordt schoongemaakt, de tafels in het restaurant worden weer op hun plek gezet en er gaan nieuwe tafellakens op. Nu weten we dus waarom het restaurant verplaatst is naar de lobby-bar. Voor dit bezoek is speciaal het plafond van het restaurant gewit.

Vanmorgen hebben Ilse en Arjan hun3^e rechtzitting. We vragen de receptie om hun kamer open te maken en versieren hun kamer met ballonnen. We schrijven een felicitatie en trakteren ze later deze middag op een ijs bij Picolo’s. Ondertussen dat wij versieren halen de kinderen de kast speelgoed overhoop. De mooie Boliviaanse puzzel die Valeria wil maken is een beetje te moeilijk zodat even later als alles opgeruimd moet worden de twee mama’s aan het puzzelen zijn. Boaz en Miguel willen ons daar wel bij helpen….

Om kwart over 2 belt Alfonso op dat we tussen 3 en half 4 bij de Migracion moeten zijn om ons paspoort op te halen. Sandra ligt dan buiten te zonnen en als even later Boaz wakker is komt papa met Boaz beneden, het is zo lekker weer om te zwemmen, dat kan nog wel even voor we moeten gaan. Boaz lekker in z’n blote billen in het water, hij geniet steeds meer!! Als we dan naar binnen gaan om ons aan te kleden blijkt het al 15:07 uur, oeps…de anderen wachten al op ons in de hal (wij zijn al helemaal gewend aan het Boliviaanse tempo ;).

Bij de Migracion krijgen we onze paspoorten terug en blijken we allemaal een stempel voor nog eens 30 dagen te hebben gekregen. Maar 24 april zijn we nog niet weg! Dit betekent dat we straks nog eens een stempel moeten halen (als we dit geweten hadden, hadden we aan Tania gevraagd of we de stempel later hadden mogen halen, nu zijn pas de eerste 30 dagen om). De dagen die we na 24 april nog blijven betalen we 10 bolivianos per dag (dat is natuurlijk niet veel maar het gaat om het principe). We hebben zoveel geld betaald om langer te blijven krijgen we nog niet de stempel van 90 dagen. Maar ja, zo gaat dat in Bolivia.

We laten ons door de taxi naar het centrum rijden om daar bij Picolo’s ijs te gaan eten. En hier krijg je altijd zoveel!! Boaz snoept mee van de slagroom en de aardbeienijs. Als alles op is gaan Miguel, Edmundo en Valeria in de ballenbak spelen. Boaz en mama gaan kijken, Boaz vindt kijken en ballen gooien vanaf de kant prima maar erin zitten vindt hij akelig.

Als we tegen 18:00 uur terug bij het hotel komen, nadat onze taxichauffeur eerst bij de garage zijn band op moest laten pompen, kunnen we de straat niet meer inrijden. De politiemensen staan op wacht en de straat staat vol met Argentinië fans. Pedro haalt het fototoestel en wij blijven natuurlijk even kijken, een half uur later, Boaz is moe en allebei zijn we plakkerig van de zweet, geven Boaz en mama het op (toch geen echte fans). Boaz baddert nog even en na een flesje melk is het over en sluiten. Pedro komt ook terug en heeft Maradonna ook nog niet voorbij zien komen. Benedicto, de jarige portier, vertelt dat Maradonna met zijn elftal en staf via de parkeergarage onder het hotel binnen zal komen en via de tuin/zwembad naar het restaurant en het hotel zal gaan. Pedro gaat nadat we gegeten hebben toch nog even kijken beneden, buiten is het nog steeds onrustig. Het voetbalteam is er nog niet. Hij komt Sandra halen omdat het beneden erg gezellig is met Tania, Louis (haar man), Alfonso en de anderen. Tussendoor natuurlijk controlerend of onze Boaz nog lekker slaapt. Even later komen er 2 grote spelersbussen aanrijden. De menigte wordt gek en als ze binnen zijn proberen ze allemaal door bij de ingang een glimp op te vangen. Wij staan binnen maar het geeft een erg akelig gevoel als er hordes mensen aan de andere kant van een dunne glazen pui staan te duwen en roepen. De portiers houden de deur op slot en als er mensen van de pers nog door moeten is het duwen en trekken om de juiste mensen binnen te krijgen en de andere buiten te houden. Een Franse man en zijn zoontje staan ook nog aan die kant, ze zijn blij als ze uiteindelijk binnen zijn…

Het team eet in het restaurant met de gordijnen dicht, wij drinken in het geïmproviseerde restaurant een lekker limoendrankje en hebben een super gezellige avond. Hopelijk blijft het vannacht een beetje rustig rondom het hotel zodat we lekker kunnen slapen. Morgenvroeg zal de hele voetbalkaravaan weer vertrekken naar La Paz voor de wedstrijd tegen Bolivia welke morgenmiddag gespeeld zal worden!

Kadootjes voor de La Esperanza

In het restaurant staat altijd een grote tv aan. Tijdens het ontbijt meestal een soort nieuws, vanmorgen is Hotel Yotaú op het nieuws. Diego Maradona komt een nacht logeren, we zijn alleen vergeten of het komende nacht of morgennacht is. Ze hebben het appartement waarin hij gaat verblijven laten zien, het lijkt erop dat hij een luxere suite heeft dan ons ;). Hij logeert op een afgesloten gedeelte van het hotel, dus de kans is klein dat we hem tegenkomen. Het zou natuurlijk wel erg stoer zijn als hij met Boaz op de foto kan...

Vanmiddag gaan we naar Hogar de La Esperanza om een gedeelte van onze kadootjes af te geven. We hebben 1 koffer uit Nederland meegenomen met 13 paar kinderschoenen, rammelbeestjes, etuis met stiften en kleurpotloden, kleurboekjes, puzzels, haarelastiekjes en rugzakken.

We lopen de deur door bij het weeshuis en direct staan er 10 meisjes om ons heen 'Angelito, Angelito', ze reageren super enthousiast en zijn blij om Boaz Ángel weer te zien. Boaz wordt meteen overgepakt om even te knuffelen. De foto die we van de meisjes met Boaz hebben gemaakt, hebben we 3 keer af laten drukken en geven we aan hun. 'Gracias' zeggen ze meteen met een brede lach op hun gezicht. Boaz kijkt met grote ogen wat er gebeurt en zoekt direct naar mama. Hij draait zich en steekt zijn handje naar mama uit. Hij begint bijna te huilen, dus snel terug in de armen van mama.

In de babygroep zijn ze de kinderen in de loopwagentjes net eten aan het geven. Er is maar 1 mamita en een jonger meisje dat haar helpt. Ze hebben het druk. Ze reageren enthousiast als ze ons weer zien en vragen natuurlijk direct hoe het met hem gaat. Damian, een kindje uit de buurgroep hangt meteen aan Pedro om te stoeien. Boaz gaat even naar Vicky maar ook dat vindt hij vreemd en hij zoekt meteen weer de ogen van mama op. Dan komt het handje snel en wil hij terug. Als iemand iets tegen hem zegt of er gebeurt iets zoekt hij oogcontact met mama. Er zijn in de 3 weken dat we Boaz nu bij ons hebben weer 3 nieuwe kinderen naar de groep gebracht, dat is even schrikken.

Als we er een tijdje zijn pakken we het koffer uit en delen we aan de kinderen de knuffeldiertjes met piepgeluidje of rammelaar uit. Er wordt druk gespeeld en de kindjes slurpen de aandacht op die ze krijgen. Josue, (kleine) Sandra en Tamara krijgen nieuwe schoenen aan, de schoenen voor de grote kinderen inclusief het tekenmateriaal wordt door de zuster in tassen gedaan en meegenomen naar de andere groepen.

Wat is het verschil groot tussen de Boaz die nog in het weeshuis woonde en de Boaz nu. Dat is nu zo zichtbaar en voelbaar, hij doet het zo goed! We gunnen alle andere kindjes ook ouders die alle aandacht en liefde voor ze hebben, ze hebben het zo nodig.... (dat Morales dit tegenhoudt is onbegrijpelijk). Voor de mamitas hebben we een kaartje met het handje van Boaz erop getekend en een doos bonbons meegenomen. We hebben voor de 3 mamitas die met Boaz op de foto staan de foto afgedrukt en een foto van ons erbij gedaan. Dit kunnen ze erg waarderen.

Na een uurtje lopen we met een leeg koffer weer naar de uitgang, als de taxi er nog niet is geven we Boaz vast zijn fruithapje, in de taxi eet hij gewoon verder, alles gaat hier. Als het eenmaal op is kan Boaz, net als gisteren, niet stil blijven zitten. Hij klimt en klautert, kijkt naar buiten en doet gek met mama. Helemaal bezweet plonsen we nog even in het zwembad. Het zuur gezichtje van Boaz is snel over en dit keer zien we hem nog meer genieten in zijn bootje dan anders. De beentjes die hij normaal gesproken gekruist houdt bewegen nu samen met zijn armpjes druk op en neer.

Cotoca

Met Laurens, Mireille, Valeria en Miguel en Ilse, Arjan en Edmundo gaan we vandaag naar het dorpje Cotoca, 18 km ten oosten van Santa Cruz. Elke zondag loopt het plaatsje vol met mensen uit Santa Cruz die hier met de hele familie komen eten op de grootste eetmarkt van het land. Vanuit de taxi zien we enkele versierde auto's en aangekomen bij de kerk zien we vrouwen die een soort cadeaulinten en strikken verkopen om de auto's te versieren. De auto's worden gezegend of gedoopt of zo, maar helaas zijn we daarvoor nu te laat.

De kerk, het plein en de straten zijn vol met mensen, achter de kerk is een hal waarin je kaarsjes kunt opsteken. We kopen een pakje en krijgen ondertussen allemaal geplastificeerde kaartjes van Virgen de Cotoca, kleine Jezus en San Juan de Dios opgespeld (dit kan niet gratis zijn). Als ze iedereen een speldje heeft opgedaan vraagt de vrouw 5 bolivianos voor elk speldje, we proberen te handelen maar dat is de prijs (veel te duur dus), per gezin kopen we er een en de anderen halen we er weer af (wel een slimme handelsvrouw dat moeten we haar nageven).

We bezichtigen de kerk en Sandra steekt 4 kaarsjes op, je kunt ze zo in het kaarsvet van de andere kaarsjes zetten, maar het eerste kaarsje valt alweer om als het laatste net staat. Ze branden ook niet erg gemakkelijk, meerdere keren aansteken is nodig. Boaz heeft ondertussen honger en we geven hem een flesje melk in de schaduw, de zon brandt vandaag en het is niet fijn om lang in de zon te lopen.

Hierna wandelen we over de markt, waar ongeveer dezelfde spullen verkocht worden als op andere bezochte markten in Santa Cruz. Kinderen kunnen op namaak paarden, een koe en een stier gaan zitten en daar worden foto's van gemaakt. Er lopen mensen rond om verschillende soorten ballonnen te verkopen en een soort wandelstok waarmee de kinderen een auto, helikopter of vlinder vooruit kunnen duwen die dan beweegt. Wat hier uniek is, is een overdekte hal waar veel vrouwen en kinderen eten aan het bereiden zijn. De markthal ziet blauw van de rook en het zinken dak maakt de temperatuur alleen maar hoger. Het is er wel erg gezellig, we kopen een fles cola en gaan zitten aan een lange tafel. Het is de bedoeling als je gaat zitten dat je eten koopt en dat komt goed uit aangezien we honger hebben. Een vrouw van 50 begint een leuk praatje en vertelt dat ze door ons ook wel geadopteerd wil worden ;), dan kan ze in Nederland gaan werken. We bestellen een soort maïspannenkoekjes, een bord met rijst en kip en stokjes met een soort gebakken aardappelpuree eraan. Er is geen restafvalprobleem, want er lopen genoeg honden onder de tafels die de kippenboutjes met nog stukjes vlees eraan oppeuzelen.

Bij het aanhouden van een taxi, om ons weer terug te brengen naar het hotel, komen we erachter dat we voor 30 Bs terug zijn. Dit terwijl we voor de heenrit 60 Bs hebben betaald aan de hoteltaxi (we worden dus goed bedonderd).

Eenmaal bezweet terug in het hotel is het, na een kort slaapje voor Boaz, tijd voor een heerlijke duik in het zwembad. Vanavond eten we bij restobar Van Gogh. We zijn vergeten om ons in te smeren met DEET en raad het al, wie heeft er last van de muggen, Sandra natuurlijk. Pedro is zo galant om een oplossing te verzinnen en draait de draagdoek (Boaz zit op schoot) om Sandra's benen. Dit helpt want nu wordt ze niet in haar benen gestoken maar in haar arm. Na onze heerlijke Van Gogh Burger lopen we nog klein stukje door om bij Picolo's een handijsje te kopen.