Na het ontbijt is het een drukte in het hotel. Er is pers; cameramensen en interviewers die de directrice van het hotel vragen stellen, buiten staat de politie klaar en de taxi’s van het hotel staan er allemaal blinkend bij. Maradonna met zijn Argentijns elftal komt vandaag dus. De personeelsleden zijn druk in de weer. De deuren naar het terras/zwembad worden afgeschermd, er wordt schoongemaakt, de tafels in het restaurant worden weer op hun plek gezet en er gaan nieuwe tafellakens op. Nu weten we dus waarom het restaurant verplaatst is naar de lobby-bar. Voor dit bezoek is speciaal het plafond van het restaurant gewit.

Vanmorgen hebben Ilse en Arjan hun3^e rechtzitting. We vragen de receptie om hun kamer open te maken en versieren hun kamer met ballonnen. We schrijven een felicitatie en trakteren ze later deze middag op een ijs bij Picolo’s. Ondertussen dat wij versieren halen de kinderen de kast speelgoed overhoop. De mooie Boliviaanse puzzel die Valeria wil maken is een beetje te moeilijk zodat even later als alles opgeruimd moet worden de twee mama’s aan het puzzelen zijn. Boaz en Miguel willen ons daar wel bij helpen….

Om kwart over 2 belt Alfonso op dat we tussen 3 en half 4 bij de Migracion moeten zijn om ons paspoort op te halen. Sandra ligt dan buiten te zonnen en als even later Boaz wakker is komt papa met Boaz beneden, het is zo lekker weer om te zwemmen, dat kan nog wel even voor we moeten gaan. Boaz lekker in z’n blote billen in het water, hij geniet steeds meer!! Als we dan naar binnen gaan om ons aan te kleden blijkt het al 15:07 uur, oeps…de anderen wachten al op ons in de hal (wij zijn al helemaal gewend aan het Boliviaanse tempo ;).

Bij de Migracion krijgen we onze paspoorten terug en blijken we allemaal een stempel voor nog eens 30 dagen te hebben gekregen. Maar 24 april zijn we nog niet weg! Dit betekent dat we straks nog eens een stempel moeten halen (als we dit geweten hadden, hadden we aan Tania gevraagd of we de stempel later hadden mogen halen, nu zijn pas de eerste 30 dagen om). De dagen die we na 24 april nog blijven betalen we 10 bolivianos per dag (dat is natuurlijk niet veel maar het gaat om het principe). We hebben zoveel geld betaald om langer te blijven krijgen we nog niet de stempel van 90 dagen. Maar ja, zo gaat dat in Bolivia.

We laten ons door de taxi naar het centrum rijden om daar bij Picolo’s ijs te gaan eten. En hier krijg je altijd zoveel!! Boaz snoept mee van de slagroom en de aardbeienijs. Als alles op is gaan Miguel, Edmundo en Valeria in de ballenbak spelen. Boaz en mama gaan kijken, Boaz vindt kijken en ballen gooien vanaf de kant prima maar erin zitten vindt hij akelig.

Als we tegen 18:00 uur terug bij het hotel komen, nadat onze taxichauffeur eerst bij de garage zijn band op moest laten pompen, kunnen we de straat niet meer inrijden. De politiemensen staan op wacht en de straat staat vol met Argentinië fans. Pedro haalt het fototoestel en wij blijven natuurlijk even kijken, een half uur later, Boaz is moe en allebei zijn we plakkerig van de zweet, geven Boaz en mama het op (toch geen echte fans). Boaz baddert nog even en na een flesje melk is het over en sluiten. Pedro komt ook terug en heeft Maradonna ook nog niet voorbij zien komen. Benedicto, de jarige portier, vertelt dat Maradonna met zijn elftal en staf via de parkeergarage onder het hotel binnen zal komen en via de tuin/zwembad naar het restaurant en het hotel zal gaan. Pedro gaat nadat we gegeten hebben toch nog even kijken beneden, buiten is het nog steeds onrustig. Het voetbalteam is er nog niet. Hij komt Sandra halen omdat het beneden erg gezellig is met Tania, Louis (haar man), Alfonso en de anderen. Tussendoor natuurlijk controlerend of onze Boaz nog lekker slaapt. Even later komen er 2 grote spelersbussen aanrijden. De menigte wordt gek en als ze binnen zijn proberen ze allemaal door bij de ingang een glimp op te vangen. Wij staan binnen maar het geeft een erg akelig gevoel als er hordes mensen aan de andere kant van een dunne glazen pui staan te duwen en roepen. De portiers houden de deur op slot en als er mensen van de pers nog door moeten is het duwen en trekken om de juiste mensen binnen te krijgen en de andere buiten te houden. Een Franse man en zijn zoontje staan ook nog aan die kant, ze zijn blij als ze uiteindelijk binnen zijn…

Het team eet in het restaurant met de gordijnen dicht, wij drinken in het geïmproviseerde restaurant een lekker limoendrankje en hebben een super gezellige avond. Hopelijk blijft het vannacht een beetje rustig rondom het hotel zodat we lekker kunnen slapen. Morgenvroeg zal de hele voetbalkaravaan weer vertrekken naar La Paz voor de wedstrijd tegen Bolivia welke morgenmiddag gespeeld zal worden!