Parque El Arenal

Na het middagslaapje van Boaz hebben we een flinke wandeling gemaakt naar Parque El Arenal. Bij de receptie van het hotel vragen we een kaart van de stad zodat we weten waar we naar toe moeten lopen. Op een drukke kruising filmt Pedro het verkeer, meerdere mensen vanuit auto's en bussen zwaaien of roepen dat hij hun moet filmen. Aan de andere kant van de kruising staat een kleine jongen met 3 balletjes te jongleren. Hij ziet dat er gefilmd wordt en gaat heel fanatiek jongleren, zelfs onder zijn been door. We denken dat zijn moeder in een rolstoel en een jonger kindje er nog bij staan. We hebben vaker kinderen of volwassenen bij kruispunten gezien die ondertussen dat het stoplicht op rood staat de mensen vermaken met hun kunsten, voornamelijk met balletjes of met gekleurde doeken. Als we verder lopen zwaaien we naar de jongen, hij zwaait erg enthousiast terug.

Het park ligt nog een stuk achter het gerechtsgebouw. Het is er een drukte van jewelste. Het lijkt erop dat veel mensen op hun vrije zaterdag naar het park komen, sommige om plezier te maken en anderen om geld te verdienen. Er staan kraampjes waar mensen sieraden verkopen, jongeren zijn op de skatebaan hun kunsten aan het vertonen en een paar oudere mannen zitten beneden bij de vijver te schaken. Er worden maïsdrankjes en andere etenswaren gemaakt en verkocht en meerdere kinderen zijn schoenen aan het poetsen. Aan de andere kant van het plein worden spelletjes gespeeld, een soort roulette en balletje balletje. Er staat een hele groep mensen om, het lijkt een zwerver, heen die muziek aan het maken is op een papiertje met een plastic zakje. Een andere man lijkt het te presenteren. We bekijken dit tafereel. Als Boaz een beetje van zich laat horen trekken we de aandacht. We zijn de grootste en de blankste mensen hier! Er wordt gevraagd waar we vandaan komen en of we Bolivia, Santa Cruz leuk vinden. Zo niet, dan moeten we maar weggaan zegt hij lachend. Natuurlijk antwoorden we volmondig 'SI'. Er worden een aantal grappen gemaakt over ons of over Holland want iedereen lacht, jammer dat wij het niet kunnen volgen...

We zien aan de zijkant van het plein in een straat een markt. In de straat zijn alleen maar kapsalons, de ene na de andere. Omdat Pedro de camera mee heeft genomen en veel filmt voelen we ons voor het eerst toeristen. Iedereen kijkt naar ons en waarschuwt (positief) de mensen die gefilmd worden. Op de markt zijn vervolgens kramen met alleen maar schoenen en nog eens schoenen, verder is er kleding, boeken, shampoos en staat een man met zijn vrouw limoenen te verkopen vanuit een kruiwagen. De man roept als een echte marktkoopman en zijn vrouw telt en vult de zakjes met limoenen. Als we teruglopen filmt Pedro het tafereel en lacht de man een beetje opgelaten omdat hij gefilmd wordt. Vervolgens bekijken ze Boaz en geven aan dat hij niet van ons kan zijn. Ze lachen. Het is erg druk en we voelen ons erg bekeken. Terug bij het plein worden een aangesproken door een vrouw die vraagt of Boaz van ons is, uit welk land we komen en uit welk weeshuis Boaz komt. Achter ons staat een man vreemd te draaien en dan probeert hij de camera uit Pedro's hand te trekken. Dit lukt niet en hij rent weg, een paar meter van ons af kijkt hij ons nog aan. Heel vreemd. We vragen ons af of de vrouw ‘in het complot' zat. Op de terugweg krijgen we een vreemd gevoel, even voelen we ons niet veilig. Het is al 18:00 uur, het wordt snel donker dus we gaan terug naar het hotel.

Boaz Ángel Vaes-Loijen

Vandaag is de grote dag! Boaz heeft er zin in want om 4:55 uur is hij al wakker. Na een uurtje is de rek eruit en moet er echt een fles tevoorschijn komen. Daarna aankleden en snel gaan ontbijten want we hebben vandaag al vroeg de 3^e audiencia. Om 8:00 uur zijn we klaar met het ontbijt, we kleden ons om en om half 9 gaan we samen met Inés, Macky en een Frans stel met hun kinderen naar de rechtbank. Alfonso en Tania wachten daar op ons. Inés waarschuwt ons dat we mogelijk wat langer moeten wachten omdat het regent en dan blijven veel mensen op bed liggen (de wegen zijn dan onbegaanbaar, goede smoes ;). De cadeautjes die we gisteren en eergisteren voor iedereen in orde hebben gemaakt zitten in een tas die Alfonso via de personeelsingang mee naar binnen smokkelt (officieel mag je geen cadeaus uitdelen, maar men verwacht het wel). Met een kopie van ons paspoort (het origineel ligt nog bij de migracion) en het bewijs dat het daar ligt mogen we naar binnen. We begrijpen dat onze zitting eerst is, vervolgens de Fransen. Zij mogen het eerst naar de rechter komen. Het is allemaal best. Boaz zit lekker op schoot en vindt het allemaal prima. Tijdens de audiencia worden de verslagen voorgelezen van de psycholoog en de maatschappelijk werker. Ze zien beiden dat Boaz zich goed ontwikkelt in de periode dat hij bij ons is en al veel bijgeleerd heeft. Boaz charmeert iedereen en zit rustig op de schoot van mama te brmmm (en dat terwijl het zijn slaaptijd is). Alfonso vertaalt voor ons dat het de rechter ook is opgevallen dat Boaz op papa lijkt!! Toeval bestaat niet, Boaz hoort toch gewoon bij ons! Aan het eind van de zitting mogen wij ook nog iets zeggen. We geven aan dat we een geweldige tijd hebben hier in Bolivia, Santa Cruz en volop genieten van Boaz, het is al helemaal ons manneke. De rechter lacht. Macky bedankt de rechter nog namens de NAS voor de matches die hij maakt en het vertrouwen dat hij in de NAS heeft.

Boaz is nu officieel onze zoon!!!

Boaz Ángel Vaes-Loijen (of zoals de Bolivianen dit uitspreken Baes-Loigen).

Na de zitting mogen we de cadeautjes (delftsblauwe klompjes, wijn, bonbons en iedereen een zelfgemaakte kaart met het handje van Boaz voorop en een foto van ons erin) uitdelen, we vragen of de rechter zijn cadeau wil uitpakken omdat we er graag iets bij willen vertellen. Hij pakt het schilderijtje uit, hij lijkt het mooi te vinden (is best moeilijk inschatten bij zo'n macho man).

Samen met Alfonso wachten we op de gang tot Macky en Inés terug zijn, ze moeten nog even iets regelen. Boaz begint moe te worden en nadat Alfonso even met hem gespeeld heeft valt hij bij papa op de arm in slaap. We bedenken ons dat we onze namen niet gecontroleerd hebben (als er een fout in staat hebben we een groot probleem). Tania kijkt dit voor ons straks na.

Terug in het hotel worden we gefeliciteerd door Laurens, Mireille, Arjan en Ilse. Ze hebben als verrassing een taart voor ons gekocht bij Picolo's! Helemaal super zo'n verrassing, we gaan deze gezellig met z'n allen, Macky, Inés, Alfonso en Tania zijn er ook, op het terras oppeuzelen.

Macky heeft daarbij een niet zo leuk mededeling. Ze is deze week bij de ambassade in La Paz geweest en vanwege bezuinigingen (van het ministerie van Buitenlandse Zaken) is alles gecentraliseerd en moet het noodpaspoort (het is geen laisser passer meer) nu niet in La Paz aangevraagd worden maar in Lima (Peru). Mogelijk moeten we hierdoor 1 of 2 weken langer blijven. Het is in deze dus een vertraging vanuit Nederland zelf, overheidsmensen die de hele adoptieprocedure niet begrijpen... Het is in ieder geval gunstig dat het eerste deel van onze procedure vlot is verlopen en dat we volgende week kunnen beginnen met alle officiële papieren.

Boaz is ondertussen jengelig (is niet gek, hij heeft nog nauwelijks geslapen) en papa brengt hem naar bed. Hij slaapt maar drie kwartier en dan komt papa weer naar beneden met Boaz. Om 14:00 uur probeert mama nog een keer of hij toch niet wil gaan slapen, maar nee hoor, Boaz zet het op een krijsen (hoezo uit het ritme gehaald). Samen gaan ze op het grote bed liggen, mama zou zo in slaap kunnen vallen maar Boaz is, dit keer vrolijk, aan het rollen over het bed, aan het brmmm en dan zijn gezicht in de lakens laten vallen en hij is aan het oefenen om te gaan kruipen. Hij zet zijn knieën eronder en beweegt van voor naar achteren maar verplaatsen lukt nog net niet. Na een uur is hij nog niet in slaap gevallen, papa komt met Boaz dollen en hij heeft dikke pret, lachen als papa zich op bed laat vallen. Dan komt Lidia de kamer poetsen, Boaz wordt van het grote bed afgestuurd ;) Tot half 5 speelt hij nog op de mat in de kamer, hij heeft energie voor 10! Na een half uurtje slapen is hij weer wakker. Het is ook zo'n gekke dag...

Laurens en Mireille hebben aan het eind van de dag ook hun 3^e audiencia, maar dit is in Montero (50 km buiten Santa Cruz). Zij zullen wel laat terugkomen. Om ook hun te verrassen gaan we naar de winkel en kopen we ballonnen en champagne. Met hulp van Juan Pablo (de portier) komen we hun kamer binnen. We maken een slinger van ballonnen en Juan Pablo komt met papieren slingertjes (van de matrixprinter) ons mee helpen met versieren.

Chaotisch verkeer

Tijdens de vele taxiritten die we maken, is het elke dag weer een genot om te zien hoe de auto’s zich hier over de wegen (van verschillende kwaliteit) ‘wurmen’.

Stoplichten worden soms genegeerd, bij rotondes snijden de auto’s elkaar af en bij wegen van rechts rijdt men gewoon door maar claxonneert men een paar keer, om te laten weten dat er een auto aankomt. Voor voetgangers zijn er geen stoplichten, dus oversteken is hier wel erg avontuurlijk. Dit betekent dat je moet opletten op de verkeerslichten van de auto’s, alleen deze staan soms op zulke gekke plaatsen, dat je ze als voetganger soms niet kan zien.

De ‘verkeersregel’ bij wegen van rechts is dat wie het eerst aankomt door mag rijden. Bij gelijke aankomst geldt wie de grootste auto heeft. Er is hier in Santa Cruz (met 1,5 milj. Inwoners) erg veel verkeer op de weg. Van al deze auto’s is 80% een taxi, die zijn gemakkelijk te herkennen aan een sticker en een groen ovaal lampje dat achter de voorruit bengelt. Van taxi’s wordt dan ook veel gebruik gemaakt (een rit tot 5 km kost ~ 10Bs / €1,00). Als we aan het wandelen zijn wordt er regelmatig op ons geclaxonneerd of we een taxi nodig hebben. Tussen al dit drukke verkeer rijden dan nog motoren, waarvan de berijder in 50% van de gevallen een helm opheeft. De andere 50% dus niet (gisteren zagen we nog een politieagent met collega achterop zonder helm !). Fietsers zie je hier nauwelijks (alleen kooplui welke spullen verkopen, waaronder bezems, ijsjes en frisdank, zie je hier op een transportfiets). Alleen op de autoloze zaterdag (begin maart) hebben we enkele fietsers gezien.

Ondanks dit ongeorganiseerde verkeer hebben we nog geen ongeluk gezien. Wel zijn veel auto’s beschadigd of missen onderdelen (lampen, bumpers, delen van spatborden, de helft van een achterruit). Ook is het niet verplicht om gordels te dragen en de kinderen zitten achter- of voorin los op schoot. De diversiteit van auto’s is erg groot. 95% is van Japanse makelij (Toyota, Nissan, Mazda, Mitsubishi) waarvan de meeste ouder zijn dan 10 jaar (hier wordt niet met zout gestrooid dus roesten is uitgesloten). De overige 5% bestaat uit nieuwere modellen van de merken Hummer, Mercedes, BMW, Porsche (vergeet niet dat we in de rijke wijk van Santa Cruz verblijven).

Om in Bolivia auto te mogen rijden kun je bij de politie na betaling van 2.000Bs / €200,00 je rijbewijs kopen. Buiten Bolivia heb je een ‘internationaal rijbewijs’ nodig. Dit is heel eenvoudig te verkrijgen door bijbetaling van 500Bs / €50,00.

Volgens Nederlandse begrippen is dit een ‘koopje’, vandaar dat wij Boaz met zijn 18e verjaardag als cadeau waarschijnlijk een retourtje Santa Cruz zullen geven met €250,00 zakgeld ;)

Migracion

Vanmorgen om 10:00 uur komt Tania naar het hotel om onze paspoorten op te halen. Omdat we langer dan 30 dagen in Bolivia zullen blijven moeten we een verlenging aanvragen bij de migratiedienst. Op 2 momenten van de dag (om 6:00 uur 's morgens en om 15:00 uur) worden er met een bepaalde limit stempels gezet. Helaas krijgen we die stempels niet voor niks (2500 bolivianos per paspoort). Tania zorgt dat haar 2^e zoon voor ons vanaf 12:00 uur in de rij gaat staan wachten (het is er namelijk altijd erg druk).

Rond 14:00 uur komt Lidia de kamer poetsen, Boaz, net wakker van een kort middagslaapje, ligt nog lekker in zijn bedje en kijkt hoe Lidia de lakens van het bed afhaalt en de kussens van ons bed op zijn bedje legt. Boaz vindt het wel prima zo. We gaan even naar buiten, papa is aan het zwemmen. Boaz ligt op de ligstoel en is flink aan het oefenen om zijn knieën eronder te krijgen zodat hij kan gaan kruipen. De kamersleutel die hij krijgt om mee te spelen wordt keer op keer op de grond gegooid en vervolgens kijkt hij over de rand van het bed waar de sleutel is gebleven.

Om 14:00 uur gaan Tania en Alfonso naar de Migracion om een hele rits papieren in te vullen. Om 14:45 uur belt Alfonso ons op dat we de taxi in mogen springen en na de migracion mogen komen. Het is druk bij de migracion, het is leuk om te zien hoeveel verschillende mensen er rond lopen. Allemaal staan ze uren in de rij of wachten ze op 1 van de vele stoelen tot hun nummer aan de beurt is. Tania heeft meerdere loketten gehad als ze bij ons komt zitten om papieren in te vullen, per persoon moet veel ingevuld worden en volgens haar moet dit goed gebeuren want als er een fout in staat moet je opnieuw betalen. Vervolgens de handtekening en zij mag weer wachten in een andere rij. Het is 17:00 uur geweest als we uiteindelijk klaar zijn. Aanstaande dinsdag kunnen we onze paspoorten weer ophalen (ze hebben veel tijd nodig om een stempel te zetten ;). Boaz heeft zich deze 2 uur goed geamuseerd. Eerst zit hij nog lekker bij papa in de draagzak als hij zich los wurmelt en zijn handje uitsteekt naar mama. Even lekker bij haar op schoot. Miguel zit naast ons bij zijn papa op schoot en al snel is hij geïnteresseerd in de kaart die Boaz vast heeft. Miguel pakt die af maar geeft hem ook weer snel terug (een Miguel-spelletje). Boaz laat de keer daarna echter niet meer los en geniet ervan dat Miguel aan de andere kant trekt. Valeria die het moeilijk vindt dat Miguel iets van Boaz afpakt komt meedoen. Boaz krijgt zijn fruithapje en daarna oefent papa nog een keer het liedje Klappen in de Handjes (dit zingen we al ongeveer 10 dagen met hem). Als ze klaar zijn gaat Boaz zelf verder met klappen, wat een knappe kerel. Op de terugweg in de taxi is hij nog niet klaar met klappen en gaat hij vrolijk verder, om wat meer variatie er in te brengen klapt hij ook op zijn voetje. Eenmaal terug in het hotel mag hij lekker op de mat, even bewegen. na zoveel tijd stil zitten... Boaz tijgert al weer een heel eind verder dan gisteren en is zo van de sprei af. Hij gaat eerst zijn kaart en daarna zijn balletje achterna. Als het onder de glasgordijnen terecht komt is hij het kwijt en hangt hij bijna in de gordijnen.

Voordat hij zijn flesje melk krijgt mag ons visje voor de 2^e keer zwemmen in bad vandaag. Het was ook zo warm bij de migratiedienst.

Boliviaans Temperament

Als we vanmorgen tijdens het ontbijt naar buiten kijken zien we de portier hannesen met de Nederlandse vlag, als we nog een keer kijken staat Inés erbij. Hij draait de vlag een paar keer en Inés staat druk en zelfverzekerd te gebaren dat rood boven moet, erg komisch om te zien. Even later wordt de vlag gehesen, jawel, rood-wit-blauw.

Inés en Macky zijn even later allebei bij het ontbijt. Boaz laat zich van zijn ‘beste' kant zien en protesteert heftig nadat zijn papayahapje op is, een fles met papayasap duwt hij resoluut weg. Hij kijkt boos, dikke tranen en hij strekt zich helemaal uit, soms maakt hij zelfs een vuistje van gift. Volgens Inés is dit nou Boliviaans Temperament. Als mama hem uit zijn maxi-cosi haalt is het goed, dan kan hij tenminste rondkijken en ziet hij wat er gebeurt.

Na het ontbijt meent Boaz dat hij maar een half uurtje slaap nodig heeft. In die tussentijd hebben we de afwas gedaan en de was aangezet bij Laurens en Mireille. Als Boaz lekker op de mat aan het spelen is en er ondertussen al vanaf tijgert richting de kast, hangt mama de was op, op het balkon aan een geïmproviseerde waslijn (2 computerkabels). Macky, die net binnenkomt, moet er hartelijk om lachen. Maar morgenvroeg is onze was wel droog!

Vanmiddag gaan we met Laurens en Mireille en kinderen natuurlijk naar de Plaza. De papa's en de ventjes spelen een partijtje schaak terwijl de dames rondneuzen in de souvenirwinkel. Ze betalen 2 Bolivianos voor het gebruik van de schaakstukken.

Na het badje nog even lekker knuffelen, Boaz vindt het leuk om in de lucht gegooid te worden en sinds gisteren vindt hij mama's oor ook erg interessant, het is vooral lachen als mama 'au, au, au' zegt als hij eraan friemelt.

Het is nu 20:00 uur, meneer ligt al een uur in bed maar ligt nog met zijn ogen wijd open een beetje te ‘kreunen' (alsof er nog een poepluier geproduceerd moet worden). Hij heeft vandaag blijkbaar weinig slaap nodig maar wel al genoeg poepluiers gemaakt.

Bezoek Social worker

Om 9:00 uur hebben we een afspraak met de social worker (oftewel maatschappelijk werkster). Als een paar minuten over 9 Alfonso er nog niet is menen we dat er iets niet helemaal goed gaat, Alfonso is namelijk altijd keurig op tijd. We proberen hem te bellen maar hij neemt niet op, dan maar rustig afwachten. Boaz slaapt ondertussen en is goed gewend aan 2 slaapjes per dag (heeft hij ook echt nodig). De lengte van de slaapjes wil nog wel eens variëren. Deze ochtend slaapt hij (de tot nu toe maximale) 2 uur.

Een paar minuten voor half 10 krijgen we een telefoontje van de receptie dat de social worker onderweg is naar onze kamer. Als we Alfonso nog een keer opbellen pakt hij wel op en is hij beduusd, hij is deze afspraak helemaal vergeten. Over 10 minuten is hij er! De social worker stelt al een aantal vragen in de Spaans die we zo goed mogelijk proberen te beantwoorden, ze bekijkt ook even de slapende Boaz. Het is duidelijk aan haar te merken dat ze op hete kolen zit. Ze vertelt dat ze nog naar het Franse stel moet en zij zitten met hun tolk ook op haar te wachten (dat heb je als je te laat op je eerste afspraak komt ;).

Ze vertrekt naar de andere kamer bij ons op de gang en als Alfonso 5 minuten later arriveert, zich erg bezwaard voelend, kloppen we even aan. Ze komt uiteindelijk om 11 uur pas naar onze kamer, wij hebben ondertussen gezellig gekletst met Alfonso, Boaz is net voor 11 uur wakker geworden. Ze blijft een uur en stelt goede vragen, ze is benieuwd naar zijn eet- en slaapritme en wil weten of we al met hem naar de dokter zijn geweest (doordat we daar niet zijn geweest hebben we waarschijnlijk minpunten gescoord). Ze wil ook weten of we hem laten dopen straks en waarom we voor Bolivia hebben gekozen, ze vraagt naar ons werk en waar we wonen en op welke leeftijd en naar welke school Boaz straks gaat. Kortom we hebben weer een leuk gesprek gehad. Boaz vond het niet zo leuk, hij heeft honger en na de pap wil hij altijd MAS, MAS!! Dus hij was even nukkig en wilde niet alleen gaan spelen na zijn bordje pap, het is ook allemaal even anders met 2 vreemde mensen in de kamer. Tot slot nog even met haar op de foto, maar Boaz vindt het maar vreemd om door haar vastgehouden te worden.

De rest van de dag hebben we rustig aan gedaan, hoewel... Boaz heeft wel 3 papaya-poepluiers volgemaakt. Erg kleurig die oranje drolletjes in de luier.

Vanavond hebben we in het restaurant soep gegeten, Boaz krijgt in zijn fles gepureerde soep, en lekker dat die is! Hij moet rustiger drinken uit zijn tuitfles maar dat gaat hem goed af. Voor het naar bed gaan ligt hij lekker op de mat te spelen en wordt hij enthousiast als hij papa of mama aankijkt, hij tijgert onder de tafel door naar papa.

ZOO Santa Cruz

Vannacht is Nederlands bezoek gearriveerd in het hotel. Macky van de Nederlandse Adoptiestichting (NAS) is voor een werkbezoek 1 week in Bolivia waarvan een paar dagen in Santa Cruz. Het is erg leuk om haar te zien en zij op haar beurt vindt het natuurlijk erg leuk om de kindjes live te kunnen zien. Ze vindt Boaz een echte Guapo (knap).

Net voor de middag vertrekken we met de hele bups, inclusief Macky, naar de Zoo van Santa Cruz. Dit is voor veel Boliviaanse mensen een uitstapje op zondag, het is er dus erg druk. We zien papagaaien, de condor, een poema, slangen, vissen, een beer, een luiaard, flamingo's en apen, zelfs een aapje met een lolly! Boaz kijkt aandachtig naar de vissen en de aapjes en vindt het heerlijk om samen te wandelen door de dierentuin.

Na het middagdutje gaan we buiten zwemmen, het is een beetje fris dus lang blijven we er niet in. Papa moet tussendoor even gaan bellen met het thuisfront. Hij is erg benieuwd hoe het met de bouw van ons nieuwe huis staat, gelukkig heeft Marco vandaag een paar foto's gestuurd want Pedro hield het niet meer uit ;) We zijn gerust gesteld, de kleurencombinatie van de stenen zijn geweldig (op de foto tenminste). Pedro speelt daarna nog met Valeria, er zitten krokodillen in het water die ze doodmaken. Valeria gilt het uit van plezier. Vanavond gaan we Chinees halen in de stad en gaan we gezellig met de hele bubs eten in het appartement van Laurens en Mireille. Boaz gaat voor de eerste keer ‘logeren'. Hij slaapt op het grote bed tussen allemaal kussens in en gaat na zijn flesje melk direct slapen, een voorbeeldig kind.

Boaz is 8 maanden

En daar is hij heel gerust in. Boaz slaapt vanmorgen tot 7:30 uur uit (en papa en mama dus ook)! We horen buiten de auto’s alweer door het water rijden dus grote kans dat het regent. De rest van de ochtend blijft het regenen. Het ruikt hierdoor wel lekker fris buiten.

Net na de middag gaan we samen met Laurens, Mireille, Valeria en Miguel naar Mercado Mutualista, een grote overdekte markt. Rijen vol met kleren, tassen, speelgoed, horloges, electronica, gekopieerde dvd’s en videogames, fruit, vers vlees (in die rij ruikt het niet erg lekker) en huishoudelijke spullen. Erg leuk om doorheen te wandelen, iets minder geslaagd om er ook iets te eten. We verwachten dat we daar ziek van zouden kunnen worden. Een cola durven we wel aan. Bij een kraampje vragen we om 4 glazen Coca Cola en krijgen een fles van 2 liter met 4 plastic bekertjes erbij. Wat we niet opdrinken mogen we meenemen. We hebben tenslotte voor hele de fles betaald. Daar in de buurt zijn kinderen aan het spelen, let op ‘superman’ met zijn capeje. Een vrouw spreekt Sandra erop aan dat Boaz koude voetjes krijgt, hij heeft geen sokjes aan (het is ook maar 22 graden vandaag ;). Mama probeert nog duidelijk te maken dat hij het warm heeft en het niet koud krijgt maar dat gelooft ze niet. Ze bedoelt het allemaal goed en zegt nog “Felicidades” aan het einde van het gesprek. Aan de andere kant van de markt komen we weer op straat uit. Omdat we genoeg geslenterd hebben en onze ventjes moe en bezweet zijn besluiten we Pepe te bellen om ons te komen halen, hij is er in 10 minuten. In de taxi ontdekken ze elkaar, Miguel pakt Boaz in zijn gezicht en aait hem. Boaz op zijn beurt wil ook weten wie Miguel is. Terug in het hotel gaat Boaz na een flesje melk lekker naar bed waar hij bovenop Rafke in slaap valt.

Na een kort slaapje besluiten we te gaan zwemmen, het is wel een beetje frisser als anders, maar Boaz klaagt niet. Hij vindt het heerlijk om na het zwemmen lekker bij mama op schoot helemaal in een handdoek gewikkeld naar de anderen te kijken. Vanavond gaan we uiteten bij restaurant Peru. We lopen over de San Martin (zeg maar de PC Hoofdstraat van Santa Cruz) waar veel restaurantjes, dure kledingzaken (Hugo Boss) liggen en meerdere discotheken. Dat laatste is vanavond goed te merken. De straat is vol geparkeerd met auto’s, de muziek in de auto’s staat hard aan en de jongeren staan midden op straat in groepjes bij elkaar en drinken een biertje of roken (ze gaan hier in ieder geval op tijd uit, het was 18:00 uur). Ze zetten hun auto zelfs zo neer dat ze 1 rijbaan versperren. In het restaurant bestellen we een tortilla (een soort groot omelet) met vis. Het smaakt goed maar het is iets minder rustig eten omdat Boaz meent dat hij niet genoeg groente hapje heeft gehad en dit laat merken. De serveerster vraagt of we nog een groentepotje willen, nee Boaz heeft genoeg gehad en krijgt straks nog een flesje melk voor hij gaat slapen. Wanneer we bijna klaar zijn met eten geeft hij het op en zit hij er weer gezellig bij. De serveerster vraagt of we hetgeen we niet op hebben gegeten mee willen nemen. Ja graag, het is hier heel gewoon in Bolivia dat je dat doet. We kunnen het zo even later aan een mevrouw, die met haar kinderen (we schatten 6 en 8 jaar) over straat loopt om aan de uitgaansjongeren sigaretten en andere spullen te verkopen, ons restje eten geven, ze is er heel blij mee.