In het restaurant staat altijd een grote tv aan. Tijdens het ontbijt meestal een soort nieuws, vanmorgen is Hotel Yotaú op het nieuws. Diego Maradona komt een nacht logeren, we zijn alleen vergeten of het komende nacht of morgennacht is. Ze hebben het appartement waarin hij gaat verblijven laten zien, het lijkt erop dat hij een luxere suite heeft dan ons ;). Hij logeert op een afgesloten gedeelte van het hotel, dus de kans is klein dat we hem tegenkomen. Het zou natuurlijk wel erg stoer zijn als hij met Boaz op de foto kan...

Vanmiddag gaan we naar Hogar de La Esperanza om een gedeelte van onze kadootjes af te geven. We hebben 1 koffer uit Nederland meegenomen met 13 paar kinderschoenen, rammelbeestjes, etuis met stiften en kleurpotloden, kleurboekjes, puzzels, haarelastiekjes en rugzakken.

We lopen de deur door bij het weeshuis en direct staan er 10 meisjes om ons heen 'Angelito, Angelito', ze reageren super enthousiast en zijn blij om Boaz Ángel weer te zien. Boaz wordt meteen overgepakt om even te knuffelen. De foto die we van de meisjes met Boaz hebben gemaakt, hebben we 3 keer af laten drukken en geven we aan hun. 'Gracias' zeggen ze meteen met een brede lach op hun gezicht. Boaz kijkt met grote ogen wat er gebeurt en zoekt direct naar mama. Hij draait zich en steekt zijn handje naar mama uit. Hij begint bijna te huilen, dus snel terug in de armen van mama.

In de babygroep zijn ze de kinderen in de loopwagentjes net eten aan het geven. Er is maar 1 mamita en een jonger meisje dat haar helpt. Ze hebben het druk. Ze reageren enthousiast als ze ons weer zien en vragen natuurlijk direct hoe het met hem gaat. Damian, een kindje uit de buurgroep hangt meteen aan Pedro om te stoeien. Boaz gaat even naar Vicky maar ook dat vindt hij vreemd en hij zoekt meteen weer de ogen van mama op. Dan komt het handje snel en wil hij terug. Als iemand iets tegen hem zegt of er gebeurt iets zoekt hij oogcontact met mama. Er zijn in de 3 weken dat we Boaz nu bij ons hebben weer 3 nieuwe kinderen naar de groep gebracht, dat is even schrikken.

Als we er een tijdje zijn pakken we het koffer uit en delen we aan de kinderen de knuffeldiertjes met piepgeluidje of rammelaar uit. Er wordt druk gespeeld en de kindjes slurpen de aandacht op die ze krijgen. Josue, (kleine) Sandra en Tamara krijgen nieuwe schoenen aan, de schoenen voor de grote kinderen inclusief het tekenmateriaal wordt door de zuster in tassen gedaan en meegenomen naar de andere groepen.

Wat is het verschil groot tussen de Boaz die nog in het weeshuis woonde en de Boaz nu. Dat is nu zo zichtbaar en voelbaar, hij doet het zo goed! We gunnen alle andere kindjes ook ouders die alle aandacht en liefde voor ze hebben, ze hebben het zo nodig.... (dat Morales dit tegenhoudt is onbegrijpelijk). Voor de mamitas hebben we een kaartje met het handje van Boaz erop getekend en een doos bonbons meegenomen. We hebben voor de 3 mamitas die met Boaz op de foto staan de foto afgedrukt en een foto van ons erbij gedaan. Dit kunnen ze erg waarderen.

Na een uurtje lopen we met een leeg koffer weer naar de uitgang, als de taxi er nog niet is geven we Boaz vast zijn fruithapje, in de taxi eet hij gewoon verder, alles gaat hier. Als het eenmaal op is kan Boaz, net als gisteren, niet stil blijven zitten. Hij klimt en klautert, kijkt naar buiten en doet gek met mama. Helemaal bezweet plonsen we nog even in het zwembad. Het zuur gezichtje van Boaz is snel over en dit keer zien we hem nog meer genieten in zijn bootje dan anders. De beentjes die hij normaal gesproken gekruist houdt bewegen nu samen met zijn armpjes druk op en neer.