Net na de middag gaan we met Laurens, Mireille, Valeria en Miguel bij Restaurant ‘La Sierra’ lunchen. Bij de receptie vragen we of ze weten aan welke straat het ligt, we weten alleen uit het schrift van voorgaande Bolivia-ouders dat ze daar een speeltuin, aapjes en papagaaien hebben en dat het ongeveer 20 minuten rijden is. De bell-boy legt het uit aan de taxichauffeur die ons oppikt bij de receptie.

Onderweg lijkt hij toch niet goed te weten waar hij naar toe moet, hij gaat langzamer rijden en kijkt naar alle borden langs de weg. We geven aan dat hij het wel aan iemand kan vragen. De jongen waar hij het aan vraagt staat druk te gebaren, we zijn in de buurt dus. En ja hoor, na een paar minuten rijden zien we het bord langs de kant van de weg en een grote papagaai als ‘uithangbord’. Onderweg hiernaartoe hebben we veel grazende koeien, loslopend langs de weg gezien, een zelfs die de weg overstak. Verder lopen er ook veel loslopende honden en vandaag hebben we zelfs een loslopend varken gezien. Aan de linkerkant van de weg hebben de huizen grote tuinen die netjes bijgehouden zijn en zijn de huizen rianter, een rijke buitenwijk van Santa Cruz? Aan de rechterkant staan kleine armoedige hutjes met ijzeren golfplatendakjes. Het contrast kan niet groter. Aangekomen bij La Sierra worden we meteen begroet door een ober, erg aardig. De taxichauffeur vraagt Bs. 150,- voor de rit (ha ha, slimme chauffeur, hij meent aan ons veel geld te verdienen…). Dus niet, ja maar, sputtert hij tegen hij heeft tol moeten betalen (ja, bij 2 huisjes Bs. 2 tol! /40 eurocent). De chauffeurs van het hotel proberen ons giga af te zetten dat hebben we wel door. Hij verlaagt zijn prijs naar Bs. 100,- dat is nog veel maar daar doen we het voor.

We gaan eerst naar de aapjes in de kooi kijken, Boaz kijkt en geniet van het spektakel, de aapjes maken ruzie, spelen met zand en water en steken hun handjes door het hekwerk om eten te krijgen. We gaan aan een tafel zitten en bestellen drinken, als we de menukaart vragen vertelt de ober dat ze 3 gerechten hebben, hij noemt ze op maar we kunnen er niks van maken (een menukaart lezen is dan toch nog net iets gemakkelijker). We besluiten alle 3 de gerechten te bestellen maar dat gaat niet, we moeten 1 gerecht bestellen. Hij zegt pato, en even later pollo. Dat het laatste kip is weten we dus doen we die. Omdat we een tijd moeten wachten gaat Valeria Boaz tekenen, deze tekeningen hebben nu een mooi plaatsje in de kamer.

Wat we even later op ons bord krijgen smaakt goed, lekkere yuka, gebakken banaan, sla, tomaat, boontjes maar het is geen kip, daarvoor is het vlees te donker, het blijkt eend te zijn. Boaz hebben we ondertussen in een kinderstoeltje gezet want op schoot is hij niet te houden. Hij pakt wat hij pakken kan. Mama geeft hem een paar stukjes gebakken banaan, de eerste vindt hij nog lekker maar na een paar stukjes wordt zijn gezicht zuurder en werkt hij het uit zijn mondje. Na het eten gaan we naar de speeltuin. Je had Boaz zijn gezichtje moeten zien toen hij de eerste keer op de schommel zat, hij vindt het geweldig! Daarna lopen we naar de papagaaien, er lopen er 2 buiten de kooi, als Pedro de tas even neer zet omdat hij een foto wil maken komen ze er meteen op af. In de boom zien we een klein eekhoorntje.

We gaan langs de weg liften om terug naar het hotel te gaan en al snel stopt een taxi. Ze toeteren allemaal om te ‘vragen’ of je een taxi nodig hebt. Hij kan ons wel terug naar het hotel brengen, het is een rammelbak. Een van zijn achterbanden is vervangen door een ‘thuisbrenger’, het raam gaat niet meer dicht en hij rijdt met 100 km per uur (wat we hier echt niet gewend zijn) terug naar de stad. Boaz valt in slaap met zijn handje over zijn oortje, ook mama beschermt hem een beetje tegen de wind. Een echte wegpiraat die onderweg even moet stoppen en met een zakje weer terug de auto in komt (zelf misschien ook stoned?). Hij houdt er in ieder geval geen rekening mee dat er 3 kleine kinderen in de auto zitten en scheurt door bochten, rijdt veel te hard door kuilen, remt net op tijd af voor bulten (ja, hier kennen ze ook ‘verkeersdrempels’) en is echt niet zuinig op zijn auto. Maar we overleven het voor de helft van de prijs dan de heenrit…

Teruggekomen heeft Boaz geen zin om te slapen, een rauwe banaan gaat er wel in en dan gaan we voor het donker wordt nog een uur zwemmen, onze waterrat vindt het heerlijk. Hij gaat al vlot met zijn beentjes op en neer en als hij na met papa gespeeld te hebben mama weer ziet (was ook gewoon in het zwembad) reageert hij nog enthousiaster en trappelender. Er komen donkere wolken aan, we gaan in het hele warme bubbelbad terwijl het eventjes regent.