Parque De La Autonomía

Voor de middag gaan we op de valreep de omgeving van Buganvillas toch maar eens verkennen (overdag moet dit in een ‘gevaarlijke’ buurt toch kunnen). We lopen naar Parque De La Autonomía, ongeveer 10 minuten lopen vanaf het hotel. Onderweg zien we een señor bezig om spullen op zijn wagen te laden. Een foto maken van de man met paard en wagen mag. Meestal is het geen probleem om een foto van iemand te maken, als we het maar netjes even vragen. Het park is pas een jaar oud en ziet er netjes uit. Er zijn overal kleine speeltuintjes, wandelpaden en tig plekken om te BBQ-en of op de tafels een spelletje schaak te spelen. Het is vandaag niet druk in het park, een aantal mensen zijn de paden aan het vegen en hier en daar komen we een verliefd stelletje tegen. Op zondagen is het hier blijkbaar veel drukker met families die komen BBQ-en. We geven Boaz zijn fruithapje in de schaduw en laten hem daarna van de glijbaan af ‘roetsjen’.

Alfonso belt op, of we vanmiddag om half 3 bij het Consulaat het Laisser Passer van Boaz op gaan halen. Natuurlijk is dat goed, we dachten dat we morgen het Laisser Passer zouden krijgen.

We lopen rond het middaguur terug naar het hotel en komen kinderen tegen die net uit school komen. Ze hebben hier allemaal een mooi schooltenue aan. Als het oudste meisje door heeft dat Sandra een foto wil maken trekt ze snel de blouse van het hoofd van haar zusje/vriendinnetje af. Terug in het hotel krijgt Boaz zijn melk en ligt om kwart voor 1 in bed, jammer genoeg is hij om kwart over 2 nog niet wakker en moeten we hem wakker maken, we moeten gaan. Spullen in de tas, Boaz kleren aan en een washandje door zijn gezicht en klaar zijn we. Ludo is er niet, Martha doet de deur open en boven laat ze ons handtekeningen zetten voor het Laisser Passer van Boaz. We hebben het! We mogen nu officieel reizen met ons manneke.

Met de drie gezinnen gaan we bij Alexander koffie drinken, papa drinkt een cappuccino met appeltaart, mama smult van een heerlijke ijs. Boaz smult zo als gewoonlijk mee. Dan nog even rondslenteren op het plein, mensen kijken en genieten, zittend op een bankje, heerlijk, en dan komen de emoties. Het overvalt ons, er valt nu zoveel spanning van ons af, we wisten niet eens dat deze spanning er zat, het is eindelijk allemaal klaar. Boaz kijkt ons ‘begripvol’ aan, eerst de een, dan de ander. Boaz vindt het ook goed. Nu kunnen we echt genieten (niet dat we dat niet gedaan hebben maar dit gevoel is anders, niet uit te leggen..). We blijven een uurtje op de Plaza de 24 Septiembre. Wat gaan we deze sfeer missen, deze mensen, dit gevoel!

We lopen nog even langs de Hipermaxi een paar straten verderop voor waarschijnlijk de laatste boodschappen, een paar flessen water, groentehapjes en een bus melkpoeder. Dan pakken we een taxi terug naar het hotel.

Koninginnedag in Bolivia

Boaz wil tijdens het ontbijt wel eens iets anders dan fruit. Hij treuzelt, moppert en begint te huilen. Als er stokbrood te voorschijn komt en hij even bij mama op schoot heeft gezeten is het helemaal oké. Brood gaat er wel in! Na zijn slaapje gaat de pap er ook in, maar dit keer iets minder snel dan anders. Boaz heeft het te druk met andere dingen, hij beweegt veel te graag (vanaf volgende week zit hij vast in de tripp trapp misschien helpt dat).Bij de laatste hap begint hij te brmmm, dus overal pap! Papa en mama lachen maar de clou ontgaat Boaz, nog wel… de bank vies, papa vies maar dat is snel schoongemaakt.

Boaz krijgt vandaag tijd om zijn ding te doen, lekker kruipen/tijgeren en spelen. Papa en mama die de muziek vanaf de laptop wel een beetje gehad hebben en steeds hetzelfde nummer voorbij horen komen luisteren via internet naar radio Veronica. Zo langzaam aan weer een beetje wennen aan de Nederlandse geluiden. Lekker zo’n raar spelletje tussendoor en het nieuws weer horen.

Na het middagslaapje van Boaz gaan we naar ArteCampo een duurdere, erg mooie souvenirwinkel. Veel souvenirs die we nog niet gezien hebben, vooral veel aparte windgongen met allemaal kleine gekleurde blaadjes of vlindertjes. Alles is heel netjes en ruim opgesteld waardoor alles goed te zien is. Ze hebben veel hangmatten, aardewerk en veel grotere spullen. Jammer dat we geen foto mogen maken. We komen ook de meneer tegen die in Samaipata Boaz kushandjes gaf. Het blijkt een Indiase man die met zijn vriend in Bolivia woont maar de meeste tijd in Parijs is. We komen daar ook Laurens en Mireille en de kinderen tegen, het lijkt wel afgesproken.

Daarna lopen we naar het plein, onderweg nog even een boekwinkel binnen. We kunnen toch niet weg zonder een kinderboek en een boek over Bolivia! Beide vinden we. Een mooi boek met veel foto’s over Bolivia met Spaanse en Engelse tekst. Maar vooral veel foto’s van landschappen en mensen. We vinden ook een leuk kinderboek met niet al teveel tekst. Het gaat over een regenboog.

Terug in het hotel hebben papa en mama zin in een ijsje, Boaz mag meegenieten.

Vanavond zijn we uitgenodigd in La Pascana, naast de kathedraal, bovenop het dakterras voor de Koninginnedagviering (het is tenslotte de verjaardag van Kroonprins Willem Alexander vandaag, zegt de consul). Boaz mag bij Valeria en Miguel logeren. We twijfelen even of we dit wel moeten doen maar aangezien hij ze goed kent en hij meestal doorslaapt als hij eenmaal slaapt nemen we de gok. Hij slaapt al als we hem ‘verhuizen’ en wordt natuurlijk wakker als we hem in het grote bed leggen. Valeria gaat straks naast hem slapen. Met z'n vieren, Mireille, Arjan, Pedro en Sandra gaan we naar het feest. Alle, of in ieder geval veel, Nederlanders uit Santa Cruz en omgeving zijn hier. De foto van de koningin staat bij de ingang, we krijgen een oranje tulpje opgespeld en de zaal is versierd met rood, wit, blauwe ballonnen.

Er staan kaasprikkers, broodjes en haring klaar. Ludo begroet ons en stelt ons voor aan zijn jongere, mooie Boliviaanse vrouw. Begroeten doen de Bolivianen met 1 kus, en al deze Nederlandse Bolivianen dus ook. Het is eigenlijk veel gemakkelijker dan altijd maar 3 kussen. Martha, zijn secretaresse is er en de Ambassadeur met zijn vrouw vanuit La Paz zijn er ook. In La Paz vieren ze donderdag Koninginnedag dus hij konden overkomen. Er zit een ouder Nederlands echtpaar, Pieter en Marga, die een hotel hebben in Samaipata, hij vindt het natuurlijk erg jammer dat we niet bij hem hebben gelogeerd afgelopen weekend. Hij vraagt of we niet willen verhuizen naar Bolivia, zij wonen hier 25 jaar en het bevalt hun erg goed. Als Ludo zijn welkomstspeech houdt begint hij eerst in het Nederlands, vervolgens zegt hij het hetzelfde in het Spaans. De tulpjes hebben we gekregen omdat het het 4^e lustrum is van de koninginnedagviering in Santa Cruz. Halverwege gaat de telefoon, Laurens belt op omdat Boaz niet gaat slapen. Mama pakt een taxi terug. Boaz zit rustig op Laurens zijn schoot en Valeria begint te vertellen. Binnen 1 minuut nadat Valeria op bed had gelegen had Boaz bij haar gelegen, veel te gezellig dus en vooral veel te wakker. En veel te snel, even later dondert hij van het bed af en is het even huilen, maar slapen ho maar. Terug in de eigen kamer is het even schakelen maar dan heeft hij de slaap weer te pakken.

Papa feest ondertussen gezellig verder van de Nederlandse belastingcenten, maar niet voordat het Wilhelmus is gezongen onder begeleiding van een Nederlandse hoornblazer. Iedereen krijgt de tekst op papier. Hij spreekt met meerdere personen, o.a. een farmmanager die een klasgenoot van Jan Kluskens blijkt te zijn geweest (hoe klein kan de wereld zijn). Met Gijs nog even de reis naar Samaipata nabespreken en met z’n drieën swingen op de muziek van de liveband. Muziek maken kunnen ze hier wel! Na twaalven komt papa nog nagenietend binnenvallen.

Samaipata - El Fuerte

Het is half 7 als Boaz wakker wordt, niet slecht toch met gordijnen die nauwelijks licht tegenhouden. Tegen 7 uur gaat papa op zoek naar iets om de melk in warm te maken maar er is nog niemand beneden. Er zit nog lauwwarm water in een thermoskan dus vanmorgen is de kou net van de melk af maar daar is het mee gezegd. Het maakt Boaz niet uit, als het maar melk is.

Spelen op bed heeft hij snel gezien en omdat we geen boze gezichten bij het ontbijt willen zien trekken we onze kleren aan, klaar voor een ochtendwandeling. Om 8 uur kunnen we pas ontbijten dus kunnen we nog ruim een half uur wandelen. Op de kaart van Samaipata, die in het hostel hangt, staat een vliegtuig getekend, nieuwsgierig geworden lopen we die richting in. Samaipata begint wakker te worden, het is heerlijk fris buiten, er lopen kippen en kuikens langs de weg, een man op een paard steekt de weg over en een paar mensen beginnen in actie te komen. Er komt een taxi met een rotvaartje voorbij die even inhoudt om te zien of hij ons mee kan nemen. We lopen naar boven en even later passeert de taxi ons weer, het lijkt erop dat hij klanten aan het zoeken is. Twee dames sjouwen met een gasfles in een kruiwagen, kinderen zijn met modder pannenkoekjes aan het bakken maar het vliegtuig vinden we niet. Tot we een trapje naar boven zien gaan. Inderdaad een parkje, speeltuintje met een Boliviaans vliegtuigje uit de jaren 50. Het parkje ligt er een beetje verlaten en slordig bij.

We lopen weer terug naar het hostel en zitten om 8 uur aan tafel voor het ontbijt. Boaz krijgt pap want fruit hebben ze hier niet bij het ontbijt. We laten de fles voor vanmiddag vast heel warm maken en gaan bij restaurant La Chakana, waar we gisteren zo lekker gegeten hebben, onze bestelde lunchpakketten ophalen. Om stipt 9 uur komt de chauffeur ons ophalen, klaar om naar El Fuerte te gaan. Omdat we in de souvenirwinkel een straatje verder toch nog even iets willen halen stoppen we daar. De deur is open en de verstandelijk gehandicapte jongenman staat op de binnenplaats, maar zijn moeder zien we niet. De vrouw van het museum er tegenover laat ons binnen en rekent de souveniertjes af. Dat kan hier allemaal. Net even buiten Samaipata draaien we een zandweg af en rijden we 6 kilometer op een onverharde bergweg, wat zijn wij blij dat we met een 4WD zijn, met een gammele taxi was dit een hele andere rit geweest.

Na ongeveer 3 kwartier zijn we boven en wanneer we uitstappen hoort mama de achterband sissen. Ze wijst de chauffeur erop en die heeft de komende 2 uur tijd om de band te verwisselen. Boaz heeft net een half uur geslapen in de taxi en wordt wakker als we stilstaan, maar niet van harte. Hij gaat in de draagzak, de rugzak gaat mee en we gaan. Op meerdere plekken staan bordjes met een fototoestel, mooi uitzicht over de bergen, Samaipata en over El Fuerte. Even verderop staat een bordje ECO (echo), papa en mama roepen de naam van Boaz. Wij vinden het leuk klinken maar Boaz begint ervan te huilen (ook erg vervelend als je nog niet goed wakker bent). Papa is in zijn nopjes want voor de eerste keer voelt hij geen pijn meer aan zijn bil. El Fuerte is leuk om te zien maar eigenlijk weten we niet goed wat we moeten zien, wij zijn niet zo van de archeologie…

Als we over een grasveld lopen naast een opgraving springen er bij iedere stap 30 (niet dat we ze geteld hebben) sprinkhanen omhoog. We lopen een eindje door het bos naar beneden naar een put. Daar zitten een jongen en een meisje op een bankje, wij gaan op het andere bankje even uitrusten en kletsen even. De jongen vraagt waar we in de 8 weken dat we hier zijn al allemaal geweest zijn. Nou…wil je het echt weten (rechtbank, migracion, transito, registro civil..). Nee dat hebben we niet gezegd maar hem toch maar even uitgelegd dat we door de adoptie veel papieren rompslomp hebben en dus niet kunnen rondreizen. Uit zijn reactie daarna blijkt dat hij nog niet gezien heeft dat Boaz een Boliviaantje is. Hij vraagt naar het weeshuis en lijkt te weten waar het ligt.

Als we terug bij de ingang komen heeft de chauffeur de band verwisseld en rijden we na een fruithapje voor Boaz naar Santa Cruz. Eerst weer de hobbelige weg, de rivier oversteken terug naar de verharde weg. Nou ja, stukken van die weg zijn verhard… De terugreis duurt lang maar ja, korter kunnen we het niet maken. Onderweg zien we meerdere begraafplaatsen waarbij de graven allemaal versierd zijn met plastic bloemen, erg kleurrijk en mooi. We vragen de chauffeur dan ook even om te stoppen zodat we een foto kunnen maken. We stoppen bij de watervallen op de parkeerplaats om te lunchen en om Boaz zijn fles melk te geven (die overigens niet erg warm meer is). Meerdere mensen gaan in de rivier zwemmen en ook op de terugweg als we langs Rio Pirai rijden zien we veel Bolivianen met hun kinderen hun vrije zondag doorbrengen in de rivier. Boaz valt weer eventjes in slaap maar het laatste uur heeft hij het helemaal gehad. Omdat we uit de bergen zijn pakken we hem uit de maxi-cosi en kan hij rondkijken. Het is kwart voor 4 als we terug zijn bij het hotel, helemaal gaar. Even de spullen uitpakken en dan zwemmen! Boaz, die eindelijk weer mag bewegen, amuseert zich kostelijk. Vanavond om 18:00 uur ligt hij in bed, bijtanken na zo’n weekend. Ook papa en mama zijn weer blij dat we op een comfortabeler matras liggen.

Cuevas-Samaipata

Om 8:00 uur precies staat onze chauffeur, een vriendelijke oudere man, met zijn 4 WD bus bij de receptie. Hiermee gaan we de komende 2 dagen naar Samaipata en El Fuerte.

Boaz installeren we zijn maxicosi, alle tassen in de auto en dan kunnen we vertrekken. Dit is de eerste keer dat Boaz in een stoeltje zit in de auto! Het is toch wel heel erg handig om nu een maxi-cosi bij ons te hebben. Boaz valt na een kwartiertje in slaap, op schoot was dit niet gelukt met al het gehobbel. Tot Samaipata is 120 km dus we hebben een hele tocht voor de boeg. Langs de weg zien we vele kraampjes waar mandarijntjes ingepakt en verkocht worden. Een kindje van 3 jaar is onder de tafel mee aan het helpen en driftig bezig om een mandarijn in een netje te krijgen. Ze moeten hier op jonge leeftijd al aan het werk. We zien ook veel mandarijnen bomen langs de route. De mandarijnen hier zijn veel groter dan die wij kennen en hebben heel veel pitjes. We hebben ze in de eerste week gekocht maar het is niet onze smaak. 20 km voor Samaipata komen we aan bij de watervallen van Cuevas. En hebben we al heel wat kuilen en hobbels overleeft. Onze chauffeur ziet veel kuilen pas op het laatste moment en soms remt hij af voor een schaduw, iets wat hij denkt dat een kuil is. Waarschijnlijk is een bezoekje aan de opticien de moeite waard. Bij Cuevas steken we vanuit de pakeerplaats de weg over om via de poort naar de watervallen te wandelen, een tochtje van 2 km.

Twee meisjes staan bij de poort om entree te vragen, waarschijnlijk wonen ze in één van de huizen achter de poort. Dit ziet er paradijselijk uit, huizen tegen de berg aan gebouwd en de tuinen en het pad naar de watervallen worden erg goed bijgehouden. Het is heerlijk om in deze rust en deze mooie natuur, met heel veel vlinders om ons heen, te lopen. Dit zijn de ‘PedronSandravakantiemomenten’.

Bij de watervallen is te weinig water om echt te zwemmen dus nadat Boaz zijn banaantje heeft verorbert, trekken we de Teva’s uit en lopen we pootje badend door het riviertje. Het is koud water maar onze bikkel Boaz heeft nergens last van, hij vindt het heerlijk in het water, net als wij. Springend van rots op rots en lopend door het ondiepe water. Aan de andere kant van het riviertje lopen we nog een stuk omhoog zodat we vanaf de waterval naar beneden kunnen kijken. Na dit bezoek vervolgen we de weg naar Samaipata. In Samaipata komen we om ongeveer 12:30 uur aan.

Samaipata is een klein dorpje met centraal een plein met natuurlijk een kerk. Rondom het plein zijn diverse kleine restaurantjes. Als eerste gaan we op zoek naar een slaapplaats. Van het reisbureau hebben we het adres van een hostel van een Nederlander gekregen, helaas zijn alle kamers bezet. De 2^e plaats die we aandoen, hostel Paola, heeft wel vrije kamers. Het is een zeer eenvoudig Hostel met een 2- en 1 persoonsbed op de kamer maar direct aan het plein. Hier doen we het mee voor 1 nacht.

Als we rondlopen merken we dat er een hele rustige sfeer heerst, dit is heel anders dan het altijd zo drukke Santa Cruz. In de straten (waarvan maar een aantal geasfalteerd, andere zijn zandweg of een keienweg) spelen kinderen of zijn vrouwen in hun kraampje groenten en fruit aan het verkopen. We zien een markt, in een hal, waar ze groenten, fruit en andere supermarktspullen verkopen. Erg mooi zo’n kleurrijke hal.

Daarna gaan we eten bij restaurantje La Chakana aan het pleintje. Boaz ligt/kruipt/bedelt om eten op een bankje naast het tafeltje. Na het vele stilzitten in de auto en in de draagzak wil Boaz beweging, actie. Als hij voor het raam staat om meer te zien heeft hij meteen contact met de mensen die buiten op het terras zitten. Er wordt gezwaaid en hij krijgt kushandjes maar terugzwaaien is er nog niet bij. Hooguit even omkijken naar papa of mama. Wat willen die van mij?

Na een lekkere sandwich met pollo voor papa en een hamburger voor mama kunnen we er weer even tegen. Aan het tafeltje naast ons luncht een Nederlandse vrouw, leuk om haar reisverhaal te horen en met haar te kletsen. Even kijken en zitten op het plein voordat om 16:00 uur onze privé chauffeur ons op komt halen om nog even rond te gaan rijden. Tijdens deze rit in en om het dorp legt hij uit dat Samaipata veel door toeristen wordt aangedaan. Je ziet hier dan ook diverse kleine reisbureautjes voor tochten naar El Fuerte of naar National Park Amboró, hotelletjes, restaurantjes en cabaña’s (appartementen) die gerund worden door buitenlanders. Na een uur rond te hebben gereden komen we weer terug bij het hotel en wordt het tijd om een vest en een lange broek aan te trekken. Gek is dat, het is 8 weken geleden dat we in een trui en lange broek rondliepen maar wel heerlijk deze frisse temperatuur. Rond de klok van 7 gaan we een hapje eten bij Tierra Libre op aanbeveling van de Nederlander van het hostel, die het eten hier verslavend vindt. We bestellen een overheerlijke salade en een vleesschaal met kip en gewokte groenten.

Dat Samaipata internationaal toerisme trekt hadden we ’s middags al gemerkt, maar ook in dit restaurant worden we door andere bezoekers meteen in het ‘Nederlands’ (goedenavond) aangesproken. Als we daarna teruglopen naar het hostel lopen er meerder mensen rond die iets proberen te verkopen. Een Frans meisje vraagt of we sieraden willen kopen. Ze schakelt over op Engels en een leuk gesprekje volgt. Ze is nu een week hier, daarvoor in Argentinië en Chili. Ze heeft hele mooie sieraden met macramé gemaakt en mama kan het niet laten om een ketting te kopen. Papa loopt alvast door met Boaz want het is toch echt bedtijd. Het duurt even in het rare bed om in slaap te vallen. Mama blijft naast hem in het donker zitten, papa gaat even lezen en rondneuzen op het plein. Als papa een na tijdje terugkomt, Boaz slaapt, gaat mama de sfeer proeven. Er zijn 2 meisjes in de verhoogde kiosk danspasjes aan het oefenen, op 3 plekken onder een lantaarn zitten traditioneel geklede vrouwen snoep te verkopen en in het midden van het plein rondom een standbeeld rennen kleine kinderen rond. Daarnaast zijn er heel veel jongeren. Ouderen zien we bijna niet. We horen ook de discotheek een paar straten verderop waar de jongeren vanaf komen en weer naar toe gaan. Boaz slaapt met mama in het 2-persoonsbed, papa in het 1 persoonsbed onder de dekens want hier koelt het af ’s nachts op 1900 m hoogte.

Het wordt een Laisser Passer!!!

Na het ontbijt vertrekken we naar het Nederlands Consulaat, we hebben met Ludo afgesproken dat we in de loop van de ochtend komen. Staan we net voor de deur, nog niet iedereen is uit de taxi gestapt, belt Ludo Pedro op. Ludo noemt het telepathie dat we op dat moment voor de deur staan, we bellen aan en met de hele bubs zijn we in no-time boven. Nog voor we zitten zegt Ludo enthousiast dat hij goed nieuws heeft! (daarom belde hij dus, hij stond te popelen om ons het goede nieuws te vertellen). We mogen de kinderen mee naar Nederland nemen op een Laisser Passer!!!

Dit is het beste nieuws dat we kunnen krijgen. Dat betekent namelijk dat we geen noodpaspoort aan hoeven te vragen en dat we volgende week zaterdag naar huis kunnen vliegen!!! Wauw, we hadden helemaal niet verwacht dat we vandaag hierover iets te horen zouden krijgen, we zouden alleen papieren gaan invullen en de secretaresse zou, als alles duidelijk zou zijn, het hokje aankruisen van het noodpaspoort of het Laisser Passer. Ludo heeft aan de ambassade van Lima hiervoor toestemming gevraagd met de reden dat wij voor afreizen niet wisten van de nieuwe regels van het ministerie van Buitenlandse Zaken. Ze gaan hiermee akkoord.

Nadat we alles in hebben gevuld en op de hoek een kopie zijn gaan maken van onze paspoorten lopen we naar Alexander om het te vieren met een lekker stuk appeltaart. Het is half 1 als we weer terug in het appartement zijn. Boaz, die op de arm al een tijdje geslapen heeft blijft huilen, pas om 14:00 uur valt hij in slaap. Papa bevestigd de reis via de mail en laat het thuisfront weten dat we eraan komen.

Tot halverwege de middag is het behoorlijk regenachtig in Santa Cruz, onze humeuren zijn echter stalend zonnig! Het begint langzaam door te dringen dat we echt nog maar een week hier zijn. Een heel raar gevoel hoor…, heerlijk dat we weer naar huis kunnen maar het dringt ook door dat we onze zoon mee gaan nemen uit zijn land en dat raakt een gevoelige snaar. We gaan nog volop genieten van onze laatste week hier in het geweldige Bolivia en hebben nog van alles in de planning (als we dat maar allemaal redden..).

Aan het einde van de middag laten we Boaz lekker in de vochtige zandbak spelen. Hij stopt zijn vingers in zijn mond en vanaf vandaag weet hij ook hoe zand smaakt. Terug in de kamer gaat hij weer op zijn knieën zitten en begint hij een paar ‘pasjes’ te kruipen. Als mama dit wil filmen laat hij zich op zijn buik zakken en komt hij snel naar de camera toe ‘getijgerd’, die dingen zijn veel te interessant….

Restaurant El Arriere

Met familie Koster Kuijs hebben we afgesproken dat we vandaag naar La Rinconada gaan. Boaz is om half 12 wakker, Miguel slaapt tot 12 uur, daarna gaan we. In de taxi is Boaz behoorlijk aan het ‘schravelen’, hij kan niet meer stil blijven zitten. De helft van de weg is zandweg en rijden we in the middle of nowhere. Aangekomen in La Rinconada kijken we onze ogen uit. Wauw, wat een paradijs, het is een eetgelegenheid maar er zijn zelfs zwembaden, een vijver met heel veel dikke vissen en een hele apart mooie speeltuin bij. Helaas komt al snel genoeg iemand van het personeel vertellen dat er een besloten feestje is en dat er voor ons geen mogelijkheid is om te eten, ook niet in een hut aan de andere kant van de vijver. We mogen zelfs niet over het terrein lopen als we dat vragen, dus bellen we maar snel de taxi op die ons net afgezet heeft want op een zandweg komt niet zoals in de stad elke seconde een taxi voorbij. De taxi is snel terug, we besluiten naar de San Martin te gaan om te lunchen (de straat waar ons eerste hotel aan lag). We gaan eten bij El Arriere (de Argentijn) en zetten onze twee mannekes naast elkaar in de kinderstoel, geweldig om te zien. Elkaars flesdoppen afpakken, op de grond laten vallen en er allebei naar kijken. Pedro eet weer de heerlijke fajitas, Sandra heeft zin in vlees en krijgt een groot stuk beef, heerlijk klaargemaakt met sla en rijst, we hebben echt heerlijk gegeten. Na het eten leest papa Boaz een verhaaltje voor van Kikker.

In het restaurant begroet Pablo Sánchez ons in het Nederlands, een Argentijnse ex-voetballer die in 1996 3 jaar bij Feyenoord heeft gevoetbald en nog best goed Nederlands spreekt. Hij sprak ons een paar dagen geleden in het hotel al aan. Even vragen of hij op de foto wil natuurlijk!

Valeria vraagt of we even naar Yotaú lopen, ze wil Benedicto (haar lievelingsportier) even gedag zeggen. Zo gezegd zo gedaan. We missen de San Martin wel een beetje, het is in deze buurt heerlijk wandelen en eten en dat hebben we bij Buganvillas nou niet. Het hotel missen we niet (je kunt niet alles hebben natuurlijk). Juan Pablo is de portier en deelt weer meteen ansichtkaarten uit aan de kinderen, Boaz is net in slaap gevallen dus krijgt mama de gratis kaarten. Hij belt Benedicto op en deze komt even een hand geven.

Terug in het hotel, het is 16:00 uur, heeft Boaz geen zin om te slapen maar ook niet om te spelen. En omdat papa met Boaz om kwart over 5 alweer naar de Migracion moet om zijn paspoort op te halen blijft hij wakker en wandelt mama met hem door de kamer en krijgt hij zijn groentehapje. Bij de Migracion gaat het dit keer vlotter en jawel eindelijk heeft Boaz zijn Boliviaans paspoort! De handen van papa staan ook op de pasfoto!

De hele middag is er al op en neer gebeld naar Ludo (de consul), naar Alfonso, die dan weer naar Inés. Tijdens de taxirit, in La Rinconada, in het restaurant en vanuit de Migracion. De documenten van ons zouden vandaag bij het consulaat aankomen zodat de verdere procedure (of voor het Laisser Passer of voor het noodpaspoort) in gang gezet zou kunnen worden. Volgens Inés zijn deze documenten er maandag pas want de vertaler had nog niet alles af. Vragen of hij of zij haast wil maken heeft ze volgens ons niet gedaan. Ook meer betalen werkt niet volgens Inés want het is een Hollander !? We vragen haar via Alfonso (dat belt lekker…) de documenten alvast vanuit La Paz naar Santa Cruz te sturen van het stel of de stellen die klaar zijn maar daar krijgen we geen duidelijkheid over. Het kost haar waarschijnlijk teveel om het in 2 keer te laten opsturen “&^%$. Morgenvroeg gaan we naar Ludo om een handtekening te zetten. Ludo gaat ook nog proberen of het een mogelijkheid is om een visum aan te vragen zodat we het Nederlands paspoort in Nederland regelen. We hebben vertrouwen in Ludo (hij is in ieder geval duidelijk) maar hebben geen idee wat de mogelijkheden zijn en hoeveel Inés nog gaat regelen (want dat lijkt niet helemaal goed te gaan).

Terwijl Inés dinsdagavond zei dat we ons geen zorgen hoefden te maken, zegt ze nu dat we misschien 2 mei niet halen… Hou je hart maar vast, het blijft spannend tot het laatste uur of we 2 mei terugvliegen ja of nee.

WEER migracion

Heel vroeg vanmorgen gaat de wekservice, “It’s now 5:18”, van ons Boliviaans mobieltje af (niet in het Spaans dus). Pedro in de kleren, de spullen pakken die klaarliggen en met de andere 2 papa’s de taxi in naar de Migracion. Boaz en mama zijn ook wakker geworden maar blijven nog even lekker liggen. Boaz ligt nog een uur in zijn bedje te draaien en geluidjes te maken en heeft begrepen dat die wekker niet voor hem bedoelt was. Even in het grote bed met mama spelen en lachen en vervolgens een fles. Het is pas 7:15 uur als we naar de ontbijtzaal gaan. Daar zien we voor de eerste keer het meisje dat de Zweedse mensen adopteren.

Even voor half 9 ligt meneer weer in bed, nog even een uurtje slaap voordat we weg moeten. Helaas, dat feestje gaat niet door. Papa belt 20 minuten later al op dat ze geen nummertje krijgen omdat de kinderen er niet bij zijn. Dus.. of we zo snel als mogelijk de taxi in willen springen en naar de Migracion willen komen! Dit is een regel die vanaf vandaag lijkt te gelden want de Fransen hebben deze eerste helft gisteren wel zonder kinderen kunnen doen. De rij die achter hun stond moeten ze nu dus voor laten gaan. Mama haalt Ilse en Edmundo uit de ontbijtzaal, Boaz even wakker maken, snel nog wat spullen gepakt want wie weet hoe lang dit weer gaat duren en op naar de Migracion. Boaz geeft geen kik, hij wordt rustig wakker en zit een beetje daas in de draagzak. Halverwege de taxirit komt er een beetje meer leven in. De rij is ondertussen weg als we aankomen dus eigenlijk zijn de mannen voor niks zo vroeg opgestaan… Mama heeft er flink de balen in, ze voelt de bui al hangen, weer een halve dag hier rondhangen en vooral geen aandacht trekken, dit is niet het enige waardoor het een baaldag is vandaag maar de rest zal ik jullie besparen.

Tania en Inés lopen van balie 3 naar het kantoortje en vervolgens naar het kopieerhoekje. Ergens gaat er hier iets niet goed maar wat dat is, is niet te volgen. Uiteindelijk als het tijd is om een handtekening te zetten (de hoeveelste is het ondertussen?!?!), heeft Boaz net in zijn luier gepoept en deze begint te lekken. Even verschonen op de tegelvloer en daarna zijn sokjes maar uit gelaten. Mama had deze vanmorgen aangetrokken omdat er alweer commentaar was in het restaurant dat het Frio is vandaag. Dit maar als tip beschouwd en Boaz sokjes aangetrokken naar de Migracion, het zijn nou eenmaal Boliviaanse regels. Zijn de sokjes net 5 minuten uit (Boaz zijn koppie is nat van de zweet) als een mevrouw die Engels spreekt ons herkent van de rechtbank, ze knoopt een gesprekje met mama aan. Het is niet zo moeilijk om ons te herkennen denkt mama nog, nee, ze herkent ons omdat Boaz toen ook geen sapatos (schoenen) aan had grrr£”$&*^&). Hou toch eens op over schoenen en sokjes, het is 25 graden en ons kind is pas 9 maanden…. Met Boaz heeft mama ondertussen al meerdere keren de hele Migracion rondgewandeld omdat hij moe is, maar slapen wil nog niet lukken.

Van balie 3 verhuizen we naar balie 8, daar mogen we Bs. 720 betalen, daarna schuiven we op naar balie 9 en betalen we Bs 315. Bij balie 10 nog eens Bs. 180, daar wordt het paspoort uitgegeven en dit gaat naar de balie voor de pasfoto’s. Dan nog even wachten tot er een pasfoto gemaakt kan worden en…Boaz valt in slaap. Hij wordt gemakkelijk wakker en staart een beetje verward voor zich uit als de pasfoto gemaakt wordt. Daarna slaapt hij bij papa op schoot zo weer verder en blijft hij slapen wanneer er weer een voetafdruk wordt gemaakt. Het is half 1 en gelukkig zijn we klaar! Morgenavond moet 1 van ons met Boaz het paspoort ophalen en dan hebben we genoeg gezien van de hele Migracion.

Als we om 1 uur terug zijn in het hotel hebben we het helemaal gehad, we hebben honger en weten dat Boaz toch niet direct gaat slapen omdat hij geen beweging heeft gehad en al even geslapen heeft. We gaan lunchen bij de snackbar bij het zwembad en laten Boaz rondkruipen. Een uurtje later ligt hij in bed en gaat papa, die wel weer eens een beetje actie wil na zijn weekje ziekenboeg, de boodschappen doen. Als hij terug is, is Boaz wakker en gaan we nog even naar een Nederlands reisbureau in het centrum om een weekendje Samaipata te boeken (www.rutaverdebolivia.com). We struinen nog een paar souvenirwinkeltjes af en als het donker is om half 7 pakken we een taxi terug naar het hotel. Boaz ligt nog even lekker op de grond te spelen en heeft steeds meer plezier, even oogcontact tovert al een heerlijke lach op zijn gezicht. Hij pakt ook steeds meer speelgoed in zijn mond en bijt er dan op. Jammer genoeg voor mama bijt hij ook regelmatig een keer in haar schouder of arm. Zijn tandjes zijn klein maar wel scherp! Als Boaz slaapt gaan we nog even snel langs bij onze nieuwe ‘familieleden’ Reinier en Patricia om mee te genieten van hun verhalen van hun eerste ontmoeting met hun meiden Rosa en Silvia! Super.

Boaz is 9 maanden

Boaz werd gisteravond wakker toen wij naar bed gingen en kon daarna door het harde geluid van de tv en door vallende en schuivende voorwerpen op de kamer boven ons de slaap niet meer pakken, even in ons bed hielp ook maar even. Uiteindelijk heeft hij vannacht tussen ons ingeslapen en alledrie hebben we heerlijk geslapen. Met Pedro gaat het vanmorgen een stuk beter, het is nog niet over maar de medicijnen zijn ook nog niet op zullen we maar zeggen…

Tijdens het ontbijt kijkt Boaz een Amerikaanse mevrouw aan met een bos grijze haren. Waarschijnlijk kent hij de grijze haren hier in Bolivia niet ;) (dat wordt nog wennen in Nederland aan de grijze maar ook aan de blonde koppies....). Het blijkt een echtpaar te zijn die al 22 jaar in Sucre wonen en missionariswerk doen. Met hun 2 tienerdochters zijn ze hier op vakantie. Ze vraagt naar de naam van ons Boliviaantje en zegt trots dat dit een bijbelse naam is. Aangezien wij dit ook weten vertellen we haar de betekenis van de naam (in hem is kracht).

Na het ontbijt duikt Boaz zijn bed weer in en heeft papa na andere halve week weer eens de puf om buiten zijn krantje (op de laptop) te gaan lezen. Mama doet de was.

Vanmiddag na een fles melk vindt Boaz het moeilijk om te gaan slapen. Even op de deken in de kamer rondkruipen, de spullen die net een beetje hoger staan komen ook al binnen zijn bereik, hij gaat op zijn knieën 'staan' en kan zo bij de telefoon.

Daarna even lekker al het zweet eraf wassen in bad maar ook na deze beweging en het gepoedel lukt het niet om in slaap te vallen en huilt hij weer als hij in bed ligt. Mama gaat samen met hem op bed zitten, Boaz heeft het bed wel 3 keer rondgerold, op de muur geklopt, tegen mama aan, weer weg, voordat hij uiteindelijk midden op bed in slaap valt. Het is dan half 4. Mama gaat buiten lezen, papa gaat bij Boaz liggen (en slapen). Om half 5 is alles weer wakker en komen ze naar buiten. Boaz speelt aan de rand van het zwembad en voor het eerst lukt het hem om vanuit het zitten 'over zijn beentjes' op zijn buik te ‘schravelen’.

Ilse, Arjan en Edmundo komen aanlopen waarmee we kletsen, we wachten op Inés die hier om 4 uur zou zijn om ons een update te geven. Het is al half 6 wanneer Boaz zijn 'lekkende' luier aan vervanging toe is en mama met hem naar binnen gaat. Meteen maar een hapje voor Boaz warm maken en de aardappelen voor ons schillen. De anderen vragen zich ook al af waar ze blijft (dit is geen Boliviaans half uurtje meer). Papa geeft hem de fles en sinds een aantal dagen drinkt hij de laatste slokken niet altijd meer op, zo ook nu gaat hij spelend het speentje vasthouden met zijn tanden en van links naar rechts bewegen met zijn mond. Lekker gek doen. Een paar weken geleden ging dit nog heel anders en vertrok zijn gezichtje meteen als hij de eerste slok ‘lucht’ naar binnenzoog. Na 1 tel begon hij dan zielig te huilen.

Als het na het eten weer bedtijd is voor Boaz heeft hij net als vanmiddag moeite om in slaap te vallen. Dit keer gaat papa even met hem op bed liggen, als hij dan weer rustig is is hij in no-time in dromenland. Inés komt even voor half 9 toch nog opdagen. Ze heeft de Identiteitskaart en de Autorizacion Viaje (de reistoestemming) van Boaz bij zich.

Na anderhalf uur zijn we weer een stuk wijzer. De 3 mannen gaan morgenvroeg om half 6 naar de Migracion. Als ze om 6 uur in de rij staan met de ID en de reistoestemming hebben ze om 8 uur, als de deuren van de Migracion open gaan, zeker een kaartje (er worden per dag maar 30 paspoorten uitgegeven dus we moeten er vroeg bij zijn als we er zeker van willen zijn). De mama's komen om 10 uur met de kinderen zodat er pasfoto's van de kids gemaakt kunnen worden, waarschijnlijk zijn we dan om 12 uur klaar. Het Boliviaans paspoort heeft Boaz nodig om Bolivia te mogen verlaten. De ID-kaart heeft hij weer nodig om een paspoort aan te vragen. Als alles goed is, is donderdag het Boliviaans paspoort klaar, parallel aan deze procedure is de aanvraag voor het Nederlands noodpaspoort of het Laisser Passer in gang gezet. Hiervoor is het Conformidad (de originele adoptieuitspraak van de rechter) vertaalt naar het Nederlands, vandaag terug gekomen uit La Paz. Waarschijnlijk gaat het lukken om 2 mei in het vliegtuig te stappen (maar er is nog niks zeker, hopelijk weten we dat 1 mei ;).