Met familie Koster Kuijs hebben we afgesproken dat we vandaag naar La Rinconada gaan. Boaz is om half 12 wakker, Miguel slaapt tot 12 uur, daarna gaan we. In de taxi is Boaz behoorlijk aan het ‘schravelen’, hij kan niet meer stil blijven zitten. De helft van de weg is zandweg en rijden we in the middle of nowhere. Aangekomen in La Rinconada kijken we onze ogen uit. Wauw, wat een paradijs, het is een eetgelegenheid maar er zijn zelfs zwembaden, een vijver met heel veel dikke vissen en een hele apart mooie speeltuin bij. Helaas komt al snel genoeg iemand van het personeel vertellen dat er een besloten feestje is en dat er voor ons geen mogelijkheid is om te eten, ook niet in een hut aan de andere kant van de vijver. We mogen zelfs niet over het terrein lopen als we dat vragen, dus bellen we maar snel de taxi op die ons net afgezet heeft want op een zandweg komt niet zoals in de stad elke seconde een taxi voorbij. De taxi is snel terug, we besluiten naar de San Martin te gaan om te lunchen (de straat waar ons eerste hotel aan lag). We gaan eten bij El Arriere (de Argentijn) en zetten onze twee mannekes naast elkaar in de kinderstoel, geweldig om te zien. Elkaars flesdoppen afpakken, op de grond laten vallen en er allebei naar kijken. Pedro eet weer de heerlijke fajitas, Sandra heeft zin in vlees en krijgt een groot stuk beef, heerlijk klaargemaakt met sla en rijst, we hebben echt heerlijk gegeten. Na het eten leest papa Boaz een verhaaltje voor van Kikker.

In het restaurant begroet Pablo Sánchez ons in het Nederlands, een Argentijnse ex-voetballer die in 1996 3 jaar bij Feyenoord heeft gevoetbald en nog best goed Nederlands spreekt. Hij sprak ons een paar dagen geleden in het hotel al aan. Even vragen of hij op de foto wil natuurlijk!

Valeria vraagt of we even naar Yotaú lopen, ze wil Benedicto (haar lievelingsportier) even gedag zeggen. Zo gezegd zo gedaan. We missen de San Martin wel een beetje, het is in deze buurt heerlijk wandelen en eten en dat hebben we bij Buganvillas nou niet. Het hotel missen we niet (je kunt niet alles hebben natuurlijk). Juan Pablo is de portier en deelt weer meteen ansichtkaarten uit aan de kinderen, Boaz is net in slaap gevallen dus krijgt mama de gratis kaarten. Hij belt Benedicto op en deze komt even een hand geven.

Terug in het hotel, het is 16:00 uur, heeft Boaz geen zin om te slapen maar ook niet om te spelen. En omdat papa met Boaz om kwart over 5 alweer naar de Migracion moet om zijn paspoort op te halen blijft hij wakker en wandelt mama met hem door de kamer en krijgt hij zijn groentehapje. Bij de Migracion gaat het dit keer vlotter en jawel eindelijk heeft Boaz zijn Boliviaans paspoort! De handen van papa staan ook op de pasfoto!

De hele middag is er al op en neer gebeld naar Ludo (de consul), naar Alfonso, die dan weer naar Inés. Tijdens de taxirit, in La Rinconada, in het restaurant en vanuit de Migracion. De documenten van ons zouden vandaag bij het consulaat aankomen zodat de verdere procedure (of voor het Laisser Passer of voor het noodpaspoort) in gang gezet zou kunnen worden. Volgens Inés zijn deze documenten er maandag pas want de vertaler had nog niet alles af. Vragen of hij of zij haast wil maken heeft ze volgens ons niet gedaan. Ook meer betalen werkt niet volgens Inés want het is een Hollander !? We vragen haar via Alfonso (dat belt lekker…) de documenten alvast vanuit La Paz naar Santa Cruz te sturen van het stel of de stellen die klaar zijn maar daar krijgen we geen duidelijkheid over. Het kost haar waarschijnlijk teveel om het in 2 keer te laten opsturen “&^%$. Morgenvroeg gaan we naar Ludo om een handtekening te zetten. Ludo gaat ook nog proberen of het een mogelijkheid is om een visum aan te vragen zodat we het Nederlands paspoort in Nederland regelen. We hebben vertrouwen in Ludo (hij is in ieder geval duidelijk) maar hebben geen idee wat de mogelijkheden zijn en hoeveel Inés nog gaat regelen (want dat lijkt niet helemaal goed te gaan).

Terwijl Inés dinsdagavond zei dat we ons geen zorgen hoefden te maken, zegt ze nu dat we misschien 2 mei niet halen… Hou je hart maar vast, het blijft spannend tot het laatste uur of we 2 mei terugvliegen ja of nee.