Het is half 7 als Boaz wakker wordt, niet slecht toch met gordijnen die nauwelijks licht tegenhouden. Tegen 7 uur gaat papa op zoek naar iets om de melk in warm te maken maar er is nog niemand beneden. Er zit nog lauwwarm water in een thermoskan dus vanmorgen is de kou net van de melk af maar daar is het mee gezegd. Het maakt Boaz niet uit, als het maar melk is.

Spelen op bed heeft hij snel gezien en omdat we geen boze gezichten bij het ontbijt willen zien trekken we onze kleren aan, klaar voor een ochtendwandeling. Om 8 uur kunnen we pas ontbijten dus kunnen we nog ruim een half uur wandelen. Op de kaart van Samaipata, die in het hostel hangt, staat een vliegtuig getekend, nieuwsgierig geworden lopen we die richting in. Samaipata begint wakker te worden, het is heerlijk fris buiten, er lopen kippen en kuikens langs de weg, een man op een paard steekt de weg over en een paar mensen beginnen in actie te komen. Er komt een taxi met een rotvaartje voorbij die even inhoudt om te zien of hij ons mee kan nemen. We lopen naar boven en even later passeert de taxi ons weer, het lijkt erop dat hij klanten aan het zoeken is. Twee dames sjouwen met een gasfles in een kruiwagen, kinderen zijn met modder pannenkoekjes aan het bakken maar het vliegtuig vinden we niet. Tot we een trapje naar boven zien gaan. Inderdaad een parkje, speeltuintje met een Boliviaans vliegtuigje uit de jaren 50. Het parkje ligt er een beetje verlaten en slordig bij.

We lopen weer terug naar het hostel en zitten om 8 uur aan tafel voor het ontbijt. Boaz krijgt pap want fruit hebben ze hier niet bij het ontbijt. We laten de fles voor vanmiddag vast heel warm maken en gaan bij restaurant La Chakana, waar we gisteren zo lekker gegeten hebben, onze bestelde lunchpakketten ophalen. Om stipt 9 uur komt de chauffeur ons ophalen, klaar om naar El Fuerte te gaan. Omdat we in de souvenirwinkel een straatje verder toch nog even iets willen halen stoppen we daar. De deur is open en de verstandelijk gehandicapte jongenman staat op de binnenplaats, maar zijn moeder zien we niet. De vrouw van het museum er tegenover laat ons binnen en rekent de souveniertjes af. Dat kan hier allemaal. Net even buiten Samaipata draaien we een zandweg af en rijden we 6 kilometer op een onverharde bergweg, wat zijn wij blij dat we met een 4WD zijn, met een gammele taxi was dit een hele andere rit geweest.

Na ongeveer 3 kwartier zijn we boven en wanneer we uitstappen hoort mama de achterband sissen. Ze wijst de chauffeur erop en die heeft de komende 2 uur tijd om de band te verwisselen. Boaz heeft net een half uur geslapen in de taxi en wordt wakker als we stilstaan, maar niet van harte. Hij gaat in de draagzak, de rugzak gaat mee en we gaan. Op meerdere plekken staan bordjes met een fototoestel, mooi uitzicht over de bergen, Samaipata en over El Fuerte. Even verderop staat een bordje ECO (echo), papa en mama roepen de naam van Boaz. Wij vinden het leuk klinken maar Boaz begint ervan te huilen (ook erg vervelend als je nog niet goed wakker bent). Papa is in zijn nopjes want voor de eerste keer voelt hij geen pijn meer aan zijn bil. El Fuerte is leuk om te zien maar eigenlijk weten we niet goed wat we moeten zien, wij zijn niet zo van de archeologie…

Als we over een grasveld lopen naast een opgraving springen er bij iedere stap 30 (niet dat we ze geteld hebben) sprinkhanen omhoog. We lopen een eindje door het bos naar beneden naar een put. Daar zitten een jongen en een meisje op een bankje, wij gaan op het andere bankje even uitrusten en kletsen even. De jongen vraagt waar we in de 8 weken dat we hier zijn al allemaal geweest zijn. Nou…wil je het echt weten (rechtbank, migracion, transito, registro civil..). Nee dat hebben we niet gezegd maar hem toch maar even uitgelegd dat we door de adoptie veel papieren rompslomp hebben en dus niet kunnen rondreizen. Uit zijn reactie daarna blijkt dat hij nog niet gezien heeft dat Boaz een Boliviaantje is. Hij vraagt naar het weeshuis en lijkt te weten waar het ligt.

Als we terug bij de ingang komen heeft de chauffeur de band verwisseld en rijden we na een fruithapje voor Boaz naar Santa Cruz. Eerst weer de hobbelige weg, de rivier oversteken terug naar de verharde weg. Nou ja, stukken van die weg zijn verhard… De terugreis duurt lang maar ja, korter kunnen we het niet maken. Onderweg zien we meerdere begraafplaatsen waarbij de graven allemaal versierd zijn met plastic bloemen, erg kleurrijk en mooi. We vragen de chauffeur dan ook even om te stoppen zodat we een foto kunnen maken. We stoppen bij de watervallen op de parkeerplaats om te lunchen en om Boaz zijn fles melk te geven (die overigens niet erg warm meer is). Meerdere mensen gaan in de rivier zwemmen en ook op de terugweg als we langs Rio Pirai rijden zien we veel Bolivianen met hun kinderen hun vrije zondag doorbrengen in de rivier. Boaz valt weer eventjes in slaap maar het laatste uur heeft hij het helemaal gehad. Omdat we uit de bergen zijn pakken we hem uit de maxi-cosi en kan hij rondkijken. Het is kwart voor 4 als we terug zijn bij het hotel, helemaal gaar. Even de spullen uitpakken en dan zwemmen! Boaz, die eindelijk weer mag bewegen, amuseert zich kostelijk. Vanavond om 18:00 uur ligt hij in bed, bijtanken na zo’n weekend. Ook papa en mama zijn weer blij dat we op een comfortabeler matras liggen.