Om 8:00 uur precies staat onze chauffeur, een vriendelijke oudere man, met zijn 4 WD bus bij de receptie. Hiermee gaan we de komende 2 dagen naar Samaipata en El Fuerte.

Boaz installeren we zijn maxicosi, alle tassen in de auto en dan kunnen we vertrekken. Dit is de eerste keer dat Boaz in een stoeltje zit in de auto! Het is toch wel heel erg handig om nu een maxi-cosi bij ons te hebben. Boaz valt na een kwartiertje in slaap, op schoot was dit niet gelukt met al het gehobbel. Tot Samaipata is 120 km dus we hebben een hele tocht voor de boeg. Langs de weg zien we vele kraampjes waar mandarijntjes ingepakt en verkocht worden. Een kindje van 3 jaar is onder de tafel mee aan het helpen en driftig bezig om een mandarijn in een netje te krijgen. Ze moeten hier op jonge leeftijd al aan het werk. We zien ook veel mandarijnen bomen langs de route. De mandarijnen hier zijn veel groter dan die wij kennen en hebben heel veel pitjes. We hebben ze in de eerste week gekocht maar het is niet onze smaak. 20 km voor Samaipata komen we aan bij de watervallen van Cuevas. En hebben we al heel wat kuilen en hobbels overleeft. Onze chauffeur ziet veel kuilen pas op het laatste moment en soms remt hij af voor een schaduw, iets wat hij denkt dat een kuil is. Waarschijnlijk is een bezoekje aan de opticien de moeite waard. Bij Cuevas steken we vanuit de pakeerplaats de weg over om via de poort naar de watervallen te wandelen, een tochtje van 2 km.

Twee meisjes staan bij de poort om entree te vragen, waarschijnlijk wonen ze in één van de huizen achter de poort. Dit ziet er paradijselijk uit, huizen tegen de berg aan gebouwd en de tuinen en het pad naar de watervallen worden erg goed bijgehouden. Het is heerlijk om in deze rust en deze mooie natuur, met heel veel vlinders om ons heen, te lopen. Dit zijn de ‘PedronSandravakantiemomenten’.

Bij de watervallen is te weinig water om echt te zwemmen dus nadat Boaz zijn banaantje heeft verorbert, trekken we de Teva’s uit en lopen we pootje badend door het riviertje. Het is koud water maar onze bikkel Boaz heeft nergens last van, hij vindt het heerlijk in het water, net als wij. Springend van rots op rots en lopend door het ondiepe water. Aan de andere kant van het riviertje lopen we nog een stuk omhoog zodat we vanaf de waterval naar beneden kunnen kijken. Na dit bezoek vervolgen we de weg naar Samaipata. In Samaipata komen we om ongeveer 12:30 uur aan.

Samaipata is een klein dorpje met centraal een plein met natuurlijk een kerk. Rondom het plein zijn diverse kleine restaurantjes. Als eerste gaan we op zoek naar een slaapplaats. Van het reisbureau hebben we het adres van een hostel van een Nederlander gekregen, helaas zijn alle kamers bezet. De 2^e plaats die we aandoen, hostel Paola, heeft wel vrije kamers. Het is een zeer eenvoudig Hostel met een 2- en 1 persoonsbed op de kamer maar direct aan het plein. Hier doen we het mee voor 1 nacht.

Als we rondlopen merken we dat er een hele rustige sfeer heerst, dit is heel anders dan het altijd zo drukke Santa Cruz. In de straten (waarvan maar een aantal geasfalteerd, andere zijn zandweg of een keienweg) spelen kinderen of zijn vrouwen in hun kraampje groenten en fruit aan het verkopen. We zien een markt, in een hal, waar ze groenten, fruit en andere supermarktspullen verkopen. Erg mooi zo’n kleurrijke hal.

Daarna gaan we eten bij restaurantje La Chakana aan het pleintje. Boaz ligt/kruipt/bedelt om eten op een bankje naast het tafeltje. Na het vele stilzitten in de auto en in de draagzak wil Boaz beweging, actie. Als hij voor het raam staat om meer te zien heeft hij meteen contact met de mensen die buiten op het terras zitten. Er wordt gezwaaid en hij krijgt kushandjes maar terugzwaaien is er nog niet bij. Hooguit even omkijken naar papa of mama. Wat willen die van mij?

Na een lekkere sandwich met pollo voor papa en een hamburger voor mama kunnen we er weer even tegen. Aan het tafeltje naast ons luncht een Nederlandse vrouw, leuk om haar reisverhaal te horen en met haar te kletsen. Even kijken en zitten op het plein voordat om 16:00 uur onze privé chauffeur ons op komt halen om nog even rond te gaan rijden. Tijdens deze rit in en om het dorp legt hij uit dat Samaipata veel door toeristen wordt aangedaan. Je ziet hier dan ook diverse kleine reisbureautjes voor tochten naar El Fuerte of naar National Park Amboró, hotelletjes, restaurantjes en cabaña’s (appartementen) die gerund worden door buitenlanders. Na een uur rond te hebben gereden komen we weer terug bij het hotel en wordt het tijd om een vest en een lange broek aan te trekken. Gek is dat, het is 8 weken geleden dat we in een trui en lange broek rondliepen maar wel heerlijk deze frisse temperatuur. Rond de klok van 7 gaan we een hapje eten bij Tierra Libre op aanbeveling van de Nederlander van het hostel, die het eten hier verslavend vindt. We bestellen een overheerlijke salade en een vleesschaal met kip en gewokte groenten.

Dat Samaipata internationaal toerisme trekt hadden we ’s middags al gemerkt, maar ook in dit restaurant worden we door andere bezoekers meteen in het ‘Nederlands’ (goedenavond) aangesproken. Als we daarna teruglopen naar het hostel lopen er meerder mensen rond die iets proberen te verkopen. Een Frans meisje vraagt of we sieraden willen kopen. Ze schakelt over op Engels en een leuk gesprekje volgt. Ze is nu een week hier, daarvoor in Argentinië en Chili. Ze heeft hele mooie sieraden met macramé gemaakt en mama kan het niet laten om een ketting te kopen. Papa loopt alvast door met Boaz want het is toch echt bedtijd. Het duurt even in het rare bed om in slaap te vallen. Mama blijft naast hem in het donker zitten, papa gaat even lezen en rondneuzen op het plein. Als papa een na tijdje terugkomt, Boaz slaapt, gaat mama de sfeer proeven. Er zijn 2 meisjes in de verhoogde kiosk danspasjes aan het oefenen, op 3 plekken onder een lantaarn zitten traditioneel geklede vrouwen snoep te verkopen en in het midden van het plein rondom een standbeeld rennen kleine kinderen rond. Daarnaast zijn er heel veel jongeren. Ouderen zien we bijna niet. We horen ook de discotheek een paar straten verderop waar de jongeren vanaf komen en weer naar toe gaan. Boaz slaapt met mama in het 2-persoonsbed, papa in het 1 persoonsbed onder de dekens want hier koelt het af ’s nachts op 1900 m hoogte.