Boaz wil tijdens het ontbijt wel eens iets anders dan fruit. Hij treuzelt, moppert en begint te huilen. Als er stokbrood te voorschijn komt en hij even bij mama op schoot heeft gezeten is het helemaal oké. Brood gaat er wel in! Na zijn slaapje gaat de pap er ook in, maar dit keer iets minder snel dan anders. Boaz heeft het te druk met andere dingen, hij beweegt veel te graag (vanaf volgende week zit hij vast in de tripp trapp misschien helpt dat).Bij de laatste hap begint hij te brmmm, dus overal pap! Papa en mama lachen maar de clou ontgaat Boaz, nog wel… de bank vies, papa vies maar dat is snel schoongemaakt.

Boaz krijgt vandaag tijd om zijn ding te doen, lekker kruipen/tijgeren en spelen. Papa en mama die de muziek vanaf de laptop wel een beetje gehad hebben en steeds hetzelfde nummer voorbij horen komen luisteren via internet naar radio Veronica. Zo langzaam aan weer een beetje wennen aan de Nederlandse geluiden. Lekker zo’n raar spelletje tussendoor en het nieuws weer horen.

Na het middagslaapje van Boaz gaan we naar ArteCampo een duurdere, erg mooie souvenirwinkel. Veel souvenirs die we nog niet gezien hebben, vooral veel aparte windgongen met allemaal kleine gekleurde blaadjes of vlindertjes. Alles is heel netjes en ruim opgesteld waardoor alles goed te zien is. Ze hebben veel hangmatten, aardewerk en veel grotere spullen. Jammer dat we geen foto mogen maken. We komen ook de meneer tegen die in Samaipata Boaz kushandjes gaf. Het blijkt een Indiase man die met zijn vriend in Bolivia woont maar de meeste tijd in Parijs is. We komen daar ook Laurens en Mireille en de kinderen tegen, het lijkt wel afgesproken.

Daarna lopen we naar het plein, onderweg nog even een boekwinkel binnen. We kunnen toch niet weg zonder een kinderboek en een boek over Bolivia! Beide vinden we. Een mooi boek met veel foto’s over Bolivia met Spaanse en Engelse tekst. Maar vooral veel foto’s van landschappen en mensen. We vinden ook een leuk kinderboek met niet al teveel tekst. Het gaat over een regenboog.

Terug in het hotel hebben papa en mama zin in een ijsje, Boaz mag meegenieten.

Vanavond zijn we uitgenodigd in La Pascana, naast de kathedraal, bovenop het dakterras voor de Koninginnedagviering (het is tenslotte de verjaardag van Kroonprins Willem Alexander vandaag, zegt de consul). Boaz mag bij Valeria en Miguel logeren. We twijfelen even of we dit wel moeten doen maar aangezien hij ze goed kent en hij meestal doorslaapt als hij eenmaal slaapt nemen we de gok. Hij slaapt al als we hem ‘verhuizen’ en wordt natuurlijk wakker als we hem in het grote bed leggen. Valeria gaat straks naast hem slapen. Met z'n vieren, Mireille, Arjan, Pedro en Sandra gaan we naar het feest. Alle, of in ieder geval veel, Nederlanders uit Santa Cruz en omgeving zijn hier. De foto van de koningin staat bij de ingang, we krijgen een oranje tulpje opgespeld en de zaal is versierd met rood, wit, blauwe ballonnen.

Er staan kaasprikkers, broodjes en haring klaar. Ludo begroet ons en stelt ons voor aan zijn jongere, mooie Boliviaanse vrouw. Begroeten doen de Bolivianen met 1 kus, en al deze Nederlandse Bolivianen dus ook. Het is eigenlijk veel gemakkelijker dan altijd maar 3 kussen. Martha, zijn secretaresse is er en de Ambassadeur met zijn vrouw vanuit La Paz zijn er ook. In La Paz vieren ze donderdag Koninginnedag dus hij konden overkomen. Er zit een ouder Nederlands echtpaar, Pieter en Marga, die een hotel hebben in Samaipata, hij vindt het natuurlijk erg jammer dat we niet bij hem hebben gelogeerd afgelopen weekend. Hij vraagt of we niet willen verhuizen naar Bolivia, zij wonen hier 25 jaar en het bevalt hun erg goed. Als Ludo zijn welkomstspeech houdt begint hij eerst in het Nederlands, vervolgens zegt hij het hetzelfde in het Spaans. De tulpjes hebben we gekregen omdat het het 4^e lustrum is van de koninginnedagviering in Santa Cruz. Halverwege gaat de telefoon, Laurens belt op omdat Boaz niet gaat slapen. Mama pakt een taxi terug. Boaz zit rustig op Laurens zijn schoot en Valeria begint te vertellen. Binnen 1 minuut nadat Valeria op bed had gelegen had Boaz bij haar gelegen, veel te gezellig dus en vooral veel te wakker. En veel te snel, even later dondert hij van het bed af en is het even huilen, maar slapen ho maar. Terug in de eigen kamer is het even schakelen maar dan heeft hij de slaap weer te pakken.

Papa feest ondertussen gezellig verder van de Nederlandse belastingcenten, maar niet voordat het Wilhelmus is gezongen onder begeleiding van een Nederlandse hoornblazer. Iedereen krijgt de tekst op papier. Hij spreekt met meerdere personen, o.a. een farmmanager die een klasgenoot van Jan Kluskens blijkt te zijn geweest (hoe klein kan de wereld zijn). Met Gijs nog even de reis naar Samaipata nabespreken en met z’n drieën swingen op de muziek van de liveband. Muziek maken kunnen ze hier wel! Na twaalven komt papa nog nagenietend binnenvallen.