Heel vroeg vanmorgen gaat de wekservice, “It’s now 5:18”, van ons Boliviaans mobieltje af (niet in het Spaans dus). Pedro in de kleren, de spullen pakken die klaarliggen en met de andere 2 papa’s de taxi in naar de Migracion. Boaz en mama zijn ook wakker geworden maar blijven nog even lekker liggen. Boaz ligt nog een uur in zijn bedje te draaien en geluidjes te maken en heeft begrepen dat die wekker niet voor hem bedoelt was. Even in het grote bed met mama spelen en lachen en vervolgens een fles. Het is pas 7:15 uur als we naar de ontbijtzaal gaan. Daar zien we voor de eerste keer het meisje dat de Zweedse mensen adopteren.

Even voor half 9 ligt meneer weer in bed, nog even een uurtje slaap voordat we weg moeten. Helaas, dat feestje gaat niet door. Papa belt 20 minuten later al op dat ze geen nummertje krijgen omdat de kinderen er niet bij zijn. Dus.. of we zo snel als mogelijk de taxi in willen springen en naar de Migracion willen komen! Dit is een regel die vanaf vandaag lijkt te gelden want de Fransen hebben deze eerste helft gisteren wel zonder kinderen kunnen doen. De rij die achter hun stond moeten ze nu dus voor laten gaan. Mama haalt Ilse en Edmundo uit de ontbijtzaal, Boaz even wakker maken, snel nog wat spullen gepakt want wie weet hoe lang dit weer gaat duren en op naar de Migracion. Boaz geeft geen kik, hij wordt rustig wakker en zit een beetje daas in de draagzak. Halverwege de taxirit komt er een beetje meer leven in. De rij is ondertussen weg als we aankomen dus eigenlijk zijn de mannen voor niks zo vroeg opgestaan… Mama heeft er flink de balen in, ze voelt de bui al hangen, weer een halve dag hier rondhangen en vooral geen aandacht trekken, dit is niet het enige waardoor het een baaldag is vandaag maar de rest zal ik jullie besparen.

Tania en Inés lopen van balie 3 naar het kantoortje en vervolgens naar het kopieerhoekje. Ergens gaat er hier iets niet goed maar wat dat is, is niet te volgen. Uiteindelijk als het tijd is om een handtekening te zetten (de hoeveelste is het ondertussen?!?!), heeft Boaz net in zijn luier gepoept en deze begint te lekken. Even verschonen op de tegelvloer en daarna zijn sokjes maar uit gelaten. Mama had deze vanmorgen aangetrokken omdat er alweer commentaar was in het restaurant dat het Frio is vandaag. Dit maar als tip beschouwd en Boaz sokjes aangetrokken naar de Migracion, het zijn nou eenmaal Boliviaanse regels. Zijn de sokjes net 5 minuten uit (Boaz zijn koppie is nat van de zweet) als een mevrouw die Engels spreekt ons herkent van de rechtbank, ze knoopt een gesprekje met mama aan. Het is niet zo moeilijk om ons te herkennen denkt mama nog, nee, ze herkent ons omdat Boaz toen ook geen sapatos (schoenen) aan had grrr£”$&*^&). Hou toch eens op over schoenen en sokjes, het is 25 graden en ons kind is pas 9 maanden…. Met Boaz heeft mama ondertussen al meerdere keren de hele Migracion rondgewandeld omdat hij moe is, maar slapen wil nog niet lukken.

Van balie 3 verhuizen we naar balie 8, daar mogen we Bs. 720 betalen, daarna schuiven we op naar balie 9 en betalen we Bs 315. Bij balie 10 nog eens Bs. 180, daar wordt het paspoort uitgegeven en dit gaat naar de balie voor de pasfoto’s. Dan nog even wachten tot er een pasfoto gemaakt kan worden en…Boaz valt in slaap. Hij wordt gemakkelijk wakker en staart een beetje verward voor zich uit als de pasfoto gemaakt wordt. Daarna slaapt hij bij papa op schoot zo weer verder en blijft hij slapen wanneer er weer een voetafdruk wordt gemaakt. Het is half 1 en gelukkig zijn we klaar! Morgenavond moet 1 van ons met Boaz het paspoort ophalen en dan hebben we genoeg gezien van de hele Migracion.

Als we om 1 uur terug zijn in het hotel hebben we het helemaal gehad, we hebben honger en weten dat Boaz toch niet direct gaat slapen omdat hij geen beweging heeft gehad en al even geslapen heeft. We gaan lunchen bij de snackbar bij het zwembad en laten Boaz rondkruipen. Een uurtje later ligt hij in bed en gaat papa, die wel weer eens een beetje actie wil na zijn weekje ziekenboeg, de boodschappen doen. Als hij terug is, is Boaz wakker en gaan we nog even naar een Nederlands reisbureau in het centrum om een weekendje Samaipata te boeken (www.rutaverdebolivia.com). We struinen nog een paar souvenirwinkeltjes af en als het donker is om half 7 pakken we een taxi terug naar het hotel. Boaz ligt nog even lekker op de grond te spelen en heeft steeds meer plezier, even oogcontact tovert al een heerlijke lach op zijn gezicht. Hij pakt ook steeds meer speelgoed in zijn mond en bijt er dan op. Jammer genoeg voor mama bijt hij ook regelmatig een keer in haar schouder of arm. Zijn tandjes zijn klein maar wel scherp! Als Boaz slaapt gaan we nog even snel langs bij onze nieuwe ‘familieleden’ Reinier en Patricia om mee te genieten van hun verhalen van hun eerste ontmoeting met hun meiden Rosa en Silvia! Super.