En daar is hij heel gerust in. Boaz slaapt vanmorgen tot 7:30 uur uit (en papa en mama dus ook)! We horen buiten de auto’s alweer door het water rijden dus grote kans dat het regent. De rest van de ochtend blijft het regenen. Het ruikt hierdoor wel lekker fris buiten.

Net na de middag gaan we samen met Laurens, Mireille, Valeria en Miguel naar Mercado Mutualista, een grote overdekte markt. Rijen vol met kleren, tassen, speelgoed, horloges, electronica, gekopieerde dvd’s en videogames, fruit, vers vlees (in die rij ruikt het niet erg lekker) en huishoudelijke spullen. Erg leuk om doorheen te wandelen, iets minder geslaagd om er ook iets te eten. We verwachten dat we daar ziek van zouden kunnen worden. Een cola durven we wel aan. Bij een kraampje vragen we om 4 glazen Coca Cola en krijgen een fles van 2 liter met 4 plastic bekertjes erbij. Wat we niet opdrinken mogen we meenemen. We hebben tenslotte voor hele de fles betaald. Daar in de buurt zijn kinderen aan het spelen, let op ‘superman’ met zijn capeje. Een vrouw spreekt Sandra erop aan dat Boaz koude voetjes krijgt, hij heeft geen sokjes aan (het is ook maar 22 graden vandaag ;). Mama probeert nog duidelijk te maken dat hij het warm heeft en het niet koud krijgt maar dat gelooft ze niet. Ze bedoelt het allemaal goed en zegt nog “Felicidades” aan het einde van het gesprek. Aan de andere kant van de markt komen we weer op straat uit. Omdat we genoeg geslenterd hebben en onze ventjes moe en bezweet zijn besluiten we Pepe te bellen om ons te komen halen, hij is er in 10 minuten. In de taxi ontdekken ze elkaar, Miguel pakt Boaz in zijn gezicht en aait hem. Boaz op zijn beurt wil ook weten wie Miguel is. Terug in het hotel gaat Boaz na een flesje melk lekker naar bed waar hij bovenop Rafke in slaap valt.

Na een kort slaapje besluiten we te gaan zwemmen, het is wel een beetje frisser als anders, maar Boaz klaagt niet. Hij vindt het heerlijk om na het zwemmen lekker bij mama op schoot helemaal in een handdoek gewikkeld naar de anderen te kijken. Vanavond gaan we uiteten bij restaurant Peru. We lopen over de San Martin (zeg maar de PC Hoofdstraat van Santa Cruz) waar veel restaurantjes, dure kledingzaken (Hugo Boss) liggen en meerdere discotheken. Dat laatste is vanavond goed te merken. De straat is vol geparkeerd met auto’s, de muziek in de auto’s staat hard aan en de jongeren staan midden op straat in groepjes bij elkaar en drinken een biertje of roken (ze gaan hier in ieder geval op tijd uit, het was 18:00 uur). Ze zetten hun auto zelfs zo neer dat ze 1 rijbaan versperren. In het restaurant bestellen we een tortilla (een soort groot omelet) met vis. Het smaakt goed maar het is iets minder rustig eten omdat Boaz meent dat hij niet genoeg groente hapje heeft gehad en dit laat merken. De serveerster vraagt of we nog een groentepotje willen, nee Boaz heeft genoeg gehad en krijgt straks nog een flesje melk voor hij gaat slapen. Wanneer we bijna klaar zijn met eten geeft hij het op en zit hij er weer gezellig bij. De serveerster vraagt of we hetgeen we niet op hebben gegeten mee willen nemen. Ja graag, het is hier heel gewoon in Bolivia dat je dat doet. We kunnen het zo even later aan een mevrouw, die met haar kinderen (we schatten 6 en 8 jaar) over straat loopt om aan de uitgaansjongeren sigaretten en andere spullen te verkopen, ons restje eten geven, ze is er heel blij mee.