Grote schoonmaak?

Als we net voor de middag buiten even een rondje gaan wandelen is het kamermeisje net begonnen met poetsen. Ze vraagt of ze de vloer ook mag stofzuigen, nou graag! Als we terugkomen is ze nog bezig, ze heeft het speelkleed (een oude sprei) opgevouwen, en een grote stofzuiger met een dikke slang staat midden in de kamer. Waarschijnlijk gebeurt het stofzuigen hier maar 1 keer per maand dus we hebben niet de illusie dat onze voeten vanavond schoner zijn. De glasplaat van de salontafel heeft ze eruit gehaald en het hout wrijft ze in.

Boaz gaat samenmet papa een middagdutje doen ophet grote bed, Boaz probeert papa zover te krijgen dat hij het kiekeboe spelletje met hem speelt door zijn vingers vast te pakken en papa's hand naar zijn gezichtje te trekken. Slapen op deze manierluktniet echt (maar wel knap dat Boaz kiekeboe al leuk vindt), dus Boaz belandt in zijn eigen bedje. In de tussentijd gaat Sandrabuiten onder het afdak lezen en blijkt dat ze het hele restaurant hebben leeggeruimd en alles in de vergaderzaal hebben neergezet, daar zullen we morgenvroeg waarschijnlijk wel gaan eten. Een voorjaarspoets kan het niet zijn, de ‘herfst’ gaat hier morgen in (nee hoor, ze houden zich niet zo strak aan de seizoenen, je hebt hier een winter en zomer oftewel een droog en een nat seizoen maar in ieder geval allebei warmer dan in Nederland). Het zal wel goed poetsweer zijn, het regent namelijk al de hele ochtend en een gedeelte van de middag. Na het slaapje van Boaz (en papa) gaat mama met Boaz in bad (terwijl papa nog even verder slaapt). Boaz heeft het druk om het balletje te pakken, op het kleed gaat dit een stuk gemakkelijker. Hij wil ook even slaan op de zijkant van het bad. Daarna heeft hij weinig zin meer om alleen te spelen, moe? Honger? zeg het maar… Met papa gaat hij buiten even naar de auto’s kijken en na zijn flesje melk ligt Boaz weer op tijd in bed.

Dia del Padre

Oftewel vaderdag! Pedro heeft in de afgelopen week al een aantal keren laten blijken dat hij het er niet zo mee eens is dat als we terug in Nederland zijn het eerst moederdag is en dan pas vaderdag. Sandra hoorde afgelopen week en zag in de supermarkt dat het hier 19 marzo Dia del Padre is. Leuke gelegenheid voor Boaz om papa te verrassen! Met een kadootje (een soort paasei met smarties) en een zelfgeknutselde kaart (met behulp van mama) werd papa vanmorgen verrast.

Die begreep er natuurlijk helemaal niks van. Boaz vond het kadootje erg leuk en houdt het tijdens het drinken van zijn melk stevig vast. Ook daarna wordt er nog een hele tijd mee gespeeld. De taxichauffeur (die de mama’s vertelt had welke datum hier ieder jaar vaderdag is en dus in het complot zat) en de tolk die bij een ander Nederlands stel op bezoek was feliciteerde de papa’s. In de supermarkt was het erg druk op de afdeling ‘papa’, er worden overhemden, shirts en allerlei prullaria gekocht. Het valt ook op dat er veel taarten worden gekocht.

Vanmiddag zijn we naar Picolo’s gegaan om een heerlijke ijs te eten. Dit ter ere van dia del padre natuurlijk ;) De ijssalon staat helemaal in het teken van… Boven de entree staat ‘Felicidades Papá’ en het hangt er net als binnen vol met gele en blauwe ballonnen. In de vitrines staan meerdere taarten met dezelfde tekst. Boaz vindt de slagroom van mama’s ijs en de cocosijs van papa erg lekker, hij smult dus lekker verder nadat hij zijn bananenhapje op heeft.

Boaz laat al steeds meer van zichzelf zien, zowel in het zwembad en net voor bedtijd als papa kiekeboe met hem speelt begint hij geluidjes te maken terwijl hij lacht. Het is super om te ervaren dat hij ons steeds meer leert kennen en weet welke reacties hij kan verwachten.

Ps (1). Ik ben tevreden met mijn kapsel, het was wel een beetje moeilijk uitleggen en niet alles begreep de kapster maar het resultaat mag er zijn. Vooral het uitdunnen van haar kunnen ze hier heel goed dus ik heb weer een hanteerbaar kapsel dat doet wat ik wil. Waarschijnlijk hebben veel Bolivianen dikke bossen haar waardoor de kapster dit goed kan, daar kunnen ze in Nederland (of tenminste de kapsalon waar ik naar toe ga) nog wat van leren.

Ps (2). We weten dat veel van jullie de dag beginnen met het lezen van onze belevenissen. Ik zal jullie verklappen dat wij dat ook doen, we starten er nog net niet de dag mee op, Boaz gaat voor! Maar na zijn eerste fles gaat de laptop open en genieten we net als jullie van de berichtjes die we krijgen (of via de site of via de mail).

Plaza 24 de Septiembre

Omdat mama's haren niet meer doen wat zij wil gaan we net voor de middag naar de kapper/manicure salon. Boaz bij papa in de draagzak. De kapsalon hadden we een aantal dagen geleden tijdens een van onze wandelingen al ontdekt. Het is maar 5 minuten lopen van het hotel. De kapster denkt dat we voor Boaz komen en vraagt wanneer Sandra opstaat of de nino en papa ook meegaan naar boven... Ohgerm, beginnen Boaz' haren net te groeien willen ze ze er alweer afknippen. In het weeshuis hebben ze bij Boaz, en bij de meeste andere baby's inclusief meisjes, de haren afgeschoren zodat het wat koeler is.

Boaz vindt de spiegels en de boekjes in de kapsalon leuk en amuseert zich terwijl mama's haren worden gewassen en geknipt. Boaz amuseert zich heel lang met een klein stukje papier, hij speelt nog steeds met de kaart die hij gekregen heeft van de lobby boy, friemelt lang met een leeg suikerzakje of een bonnetje van de pinautomaat.

Tijdens onze wandelingen in de omgeving van het hotel lopen we in ‘het bloemendaal' van Santa Cruz. Redelijk grote huizen met hekwerken, prikkeldraad, glasscherven, stroomdraad en sommige huizen hebben zelfs een bewaker die als ‘kantoortje' een soort tuinhuisje heeft. In sommige wachthuisjes hebben we al een aantal mooie vrouwenplaatjes zien hangen. Vanmiddag kwamen we langs een slapende bewaker en we konden het niet laten deze even op de foto te zetten.

Boaz heeft vanmiddag ruim 2 uur geslapen, een record (de eerste dag niet meegerekend). Hij werd dus erg vrolijk wakker om 15:50 uur en na het groentehapje zijn we met de taxi weer naar het centrum gereden. Naar Plaza 24 de Septiembre. We lopen daar eerst een rondje langs een aantal souvenirwinkeltjes en maken een foto van de kerstgroep die we hier gisteren gekocht hebben. We bekijken Basílica de San Lorenzo, een bakstenen kathedraal om vervolgens even op het plein te gaan zitten tussen de vele andere mensen.

Ondanks de vele mensen die er zijn, groepen schoolkinderen in uniform, ouders met kinderen, zakenmensen die hun schoenen laten poetsen, is de sfeer erg gemoedelijk. Op het plein komen we Alfonso met een paar vrienden tegen en het is erg leuk om even met hem te kletsen. Boaz kijkt ondertussen aandachtig naar de vele duiven die op het plein zijn en door kinderen gevoerd en opgejaagd worden doordat de kinderen er doorheen rennen. Er is een fotograaf met een oud toestel is op het plein aanwezig om tegen betaling een foto te maken. Hij vindt het goed dat we van hem een foto maken. Als we verder lopen komen we een vrouw tegen van het kindertehuis die Boaz natuurlijk even wil bewonderen.

Bij Alexander Coffee drinken we iets om vervolgens met de taxi weer terug naar het hotel te gaan. Boaz vindt het in de taxi helemaal leuk, hij kijkt zijn ogen uit naar de andere auto's en mensen.

Bezoekje centrum

Papa belt na zijn avondje stappen om 00:15 uur aan, hij is de sleutel vergeten . Van alle beweging en geluid wordt Boaz wakker en heeft hij geen zin meer om te gaan slapen. Na een uurtje de geluidjes negeren wordt het mama duidelijk dat hij niet verder slaapt zonder ingrijpen. Papa is ondertussen heerlijk in slaap gevallen. Een schone broek, een half flesje melk maken hem weer een beetje slaperig. In het grote bed liggen is veel te leuk. Boaz ligt op zijn rug, draait zich op zijn buik naar mama toe en pakt dan haar neus, wang of haren vast. Veel te leuk dus…. Dan maar terug in zijn eigen bedje en om 2:00 uur is hij weer vertrokken maar is mama klaarwakker. Vanmorgen wordt Boaz om 6:00 uur stipt weer wakker maar kan hij zichzelf amuseren en slapen tot 10 over 7, toch nog een beetje moe dus. Kunnen wij ook een klein beetje uitslapen. Daarna is niet veel goed en om 9:00 uur is hij weer vertrokken. Aan het begin van de middag gaan we met Laurens, Mireille, Valeria en Miguel naar het centrum. Voor de taxi betalen we 10 bolivianos. Hier slenteren we wat rond door de straten waar vele winkels en kramen zijn welke van alles en nog wat verkopen. Wij kopen een typisch Boliviaans, erg kleurrijke kerstgroep. Valeria krijgt van haar mama zwembandjes en een zwemband, zodat ze zelfstandig kan zwemmen. Omdat we toch in het centrum zijn lopen we even langs het consulaat, vanwege de siësta is die nog dicht. We gaan ertegenover even iets drinken en geven Boaz zijn fruithapje. Als we klaar zijn is het consulaat inmiddels open en maken we kennis met Ludo Ham, de consul. Dit is een hele aardige man waar we kort een gesprek mee voeren. Hij benoemt dat hij het erg jammer vindt dat de helft van de Boliviaanse bevolking met 1 dollar per dag moet rondkomen terwijl het land rijk genoeg is aan verschillende grondstoffen. Hij lijkt ook niet helemaal gecharmeerd van president Morales. Het consulaat gaat straks het Laisser Passer (noodpaspoort) voor Boaz regelen zodat hij met ons mee naar Nederland mag. Net voordat we weggaan waarschuwt hij ons nog voor de Dengue mug. We moeten goed opletten, ons insmeren en opletten op de kleintjes. Het probleem alleen is dat Sandra zich insmeert met een hoge concentratie Deet en gestoken wordt terwijl Pedro zich niet insmeert en 1 muggenbult heeft… Omdat Boaz net voordat we een taxi terug naar het hotel nemen in slaap valt op de arm van mama kan hij eenmaal in zijn bedje niet meer slapen. Zelfs met hem op de arm door de kamer lopen is niet goed, Boaz is moe maar kan niet slapen. Even kijken bij het zwembad en later zelf nog even zwemmen doet wonderen. Als Boaz maar iets te kijken heeft is hij rustig. Omdat we vandaag geen zin hebben om voor het avondeten te zorgen, halen we de kaart van het restaurant en regelen we ‘room-service’.

een hongerig dagje

Vanmorgen mag Boaz in bad, we willen natuurlijk een goede indruk maken op de psychologe. Voor de eerste keer vindt Boaz het ook echt leuk in bad. Hij speelt met het lepeltje en zwemt als een visje rond. Als hij in de gaten krijgt dat slaan met z'n handje op het water spetters oplevert gaat hij dat er ook nog bij doen (het kraaien van plezier komt een volgende keer nog wel...). Als jullie op de foto zien dat Boaz blauwe billen heeft moeten jullie daar niet van schrikken. Dit is een mongolen of Aziatische vlek, een soort moedervlek die veel voorkomt bij Zuid-Amerikaanse kinderen. Meestal trekt dit vanzelf weg.

Nadat Boaz bij het ontbijt zijn papaya hapje op heeft begint hij te huilen (schreeuwen), hij is het er niet mee eens dat het al op is. Een half banaantje gaat er nog gemakkelijk bij. Daarna is het weer schreeuwen maar dan heeft hij toch echt genoeg gehad. Slapen wil hij na het ontbijt niet. Het lijken toch weer de tandjes te zijn. Net voordat Alfonso en de psychologe komen valt hij in slaap (maakt hij toch nog een goede indruk!!). Alfonso belt al om 9:30 op dat ze er over een paar minuten zijn terwijl 10 uur was afgesproken (dat zijn we niet gewend in Bolivia!). We hebben een heel leuk gesprek van ruim een half uur. De psychologe stelt allerlei vragen over de ontwikkeling van Boaz en of we al verandering zien de afgelopen paar dagen. En of! Boaz zoekt veel contact, hij wordt beweeglijker, hij tijgert een beetje en begint soms zelfs zijn knietjes er al onder te zetten. Ze vraagt ook hoe wij ons nu voelen nu we een zoontje hebben. Dat antwoord is niet moeilijk... het voelt helemaal super vanaf het eerste moment. Toeval bestaat niet! Dit is ons kindje en hoort er al helemaal bij. Om een paar dingen te verduidelijken laat Pedro de psychologe een aantal foto's (op het schermpje van de camera) zien. Ze is helemaal vertedert. En als ze hem even later ziet, Boaz wordt net wakker, merkt ze op dat hij contact met ons zoekt en haar en Alfonso een ‘beetje vreemd' aankijkt. 10 punten voor Boaz!

Boaz krijgt voor de 3^e dag een bordje pap. De pap blijkt in Bolivia echt verslavend (zoet) te zijn. De eerste keer was een beetje wennen aan de smaak maar nu wil hij alleen maar meer. Als het op is wordt hij erg boos

.

Samen met Ilse, Arjan en Edmundo zijn we voor de middag even naar een speeltuintje gelopen dat we gisteren hadden ontdekt, de papa's schommelen even samen met de ventjes. De glijbaan is veel te heet in de zon (niet dat Boaz daar al vanaf wil).

Na een heerlijk middagdutje (alleen voor Boaz, papa ligt buiten te zonnen), gaan we naar de winkel. Op de terugweg gaan we bij Mr. Cafe binnen om even iets te drinken. Mirta, de serveerster, een Chileense vrouw, is helemaal enthousiast als ze Boaz ziet en meent dat Pedro zijn biologische vader is. Vooral de haargrens en de ogen, geeft ze aan, zijn erg overeenkomstig. We vertellen haar over de adoptie en het weeshuis, erg leuk. Pedro drinkt een heerlijke cappuccino en Sandra een groot glas verse vruchtensap samen voor 14 bolivianos (€1,50).

We krijgen regelmatig erg leuke reacties op straat. Vooral het feit dat we (meestal papa) Boaz in een draagdoek meenemen zorgt voor herkenning. Ook het kamermeisje gaf al aan dat het een gewoonte is in Bolivia om de kinderen veel te dragen (i.p.v. een wandelwagen). Dat is natuurlijk ook niet vreemd met de gaten in de weg/stoep en de verschillen in hoogte tussen de weg en de stoep. Toen we eergisteren met de maxi-cosi naar de pizzeria liepen was het verschil te merken.

Omdat het voor een flesje melk en slapen nog net te vroeg is, maar Boaz niet meer de puf heeft om zichzelf te vermaken, zijn we nog een keer gaan zwemmen. Na de eerste schrik vindt Boaz het heerlijk in het water en geniet hij volop. Vandaag komt daarbij dat de papa's, Valeria en de 2 adoptiekinderen van de Franse stellen (Arturo, 8 jaar en Silvia, 6 jaar) meespelen met het overgooien van de bal. En dat gaat niet zachtjes! Boaz heeft er schik in om naar dit schouwspel te kijken (zonder geluidjes) en vindt het niet erg als hij spetters op zijn gezicht krijgt. Silvia komt met hem spelen, adios zegt ze als ze onderwater duikt in het babybadje en Hola als ze weer bovenkomt. Boaz kijkt het allemaal rustig af.

De mannen zijn vanavond de hort op, zij gaan met z'n drieën even een biertje drinken verderop bij een cafeetje.

2 weken Bolivia

We zijn vandaag alweer 2 weken in Bolivia. Wat vliegt de tijd toch. De afstemming van de ritmes van papa, mama en Boaz begint goed op gang te komen (Boaz slaapt overdag al 2 keer). De dag wordt verder ingevuld door samen te gaan zwemmen (Pedro met Valeria en Sandra met Boaz). Bij het in bed leggen van Boaz voor zijn middagdutje blijkt Rafke (de gele giraf) en het schaapje niet meer in het bedje te liggen. We zoeken de hele kamer door maar ze zijn nergens te vinden. Als wij dit doorgeven aan de receptie staan binnen 2 minuten de 2 kamermeisjes bij ons aan de deur met de vermiste knuffels. De knuffels zijn tussen het wasgoed terecht gekomen toen ze de bedden kwamen verschonen (we krijgen iedere dag schone lakens).

Vanavond hebben we er een beetje een Hollandse avond van gemaakt door op programmagemist.nl een paar afleveringen Kinderen geen Bezwaar en de Dik Voormekaar show te kijken.

Brand !

Vandaag zijn we weer vroeg uit de veren. Na Boaz nog eerst op te warmen in ons bed (hij slaat het lakentje in zijn eigen bedje binnen 5 minuten van zich af) drinkt hij de fles snel leeg. Na het ontbijt begint ons manneke alweer te gapen en gaat hij dit keer samen met Pedro in het grote bed liggen. Beiden brengen hier 2 uurtjes met gesloten ogen door. Hierna is het tijd om weer eens te gaan zwemmen. Boaz vindt het ook voor de 2^e keer nog erg spannend.

In de namiddag gaat Sandra met familie Koster Kuijs en familie de Jong van Riet een kijkje nemen in Bugan Villas, het andere hotel/appartementencomplex (ondertussen waakt Pedro over Boaz welke met zijn middagdutje bezig is). Dit hotel heeft een grote tuin, een speeltuintje en verschillende zwembaden. Vooral voor de iets oudere kinderen van onze groep valt hier meer te beleven. Waarschijnlijk zullen wij hier na de 4^e zitting naartoe verhuizen.

Na terugkomst gaat Pedro nog met zijn vriendinnetje (Valeria, op z'n spaans Baleria) zwemmen. Dat Valeria een echt meisje is blijkt dat zij tijdens het wachten op de taxi Sandra's nagels heeft gelakt en voor vertrek uit ons hotel Pedro's lippen roze gemaakt.

Tussen alle activiteiten door heeft Alfonso ons nog gebeld om door te geven dat a.s. maandag waarschijnlijk de psycholoog op bezoek komt en de maandag daarop de maatschappelijk werkster.

Als wij na het zwemmen aanstalten maken om terug naar onze kamer te lopen, wijst Sandra ineens naar boven. Op de eerste verdieping is er brand uitgebroken in een hotelkamer. Het blijkt dat de kunststof kap van de airco (mogelijk door oververhitting) in brand staat. In enkele seconden begint er beweging te komen in de hotelmedewerkers (welke normaal heel langzaam lopen). Er wordt met een poederblusser geblust. Een vieze dikke rook (en een zwart geblakerde hotelkamer) zijn het resultaat.

Voor het eten hebben we pizza in gedachten. Boaz wordt meegenomen in de maxi-cosi naar Eli's, welke wij samen dragen (Boaz, 7 kg + maxi-cosi, 4 kg = 11 kg). Tijdens het wachten is Sandra nog behulpzaam door de pizzakoerier de tas aan te reiken om de megapizza (71 cm doorsnede) in te transporteren. Dit is een pizza voor 12-16 personen!

Vieze voeten

Boaz heeft vannacht de klok rond geslapen. Papa en mama liggen om 5:45 uur klaar wakker (het ritme zit er al goed in) en Boaz wordt pas om 6:10 uur wakker...

Vanmorgen is hij goed gemutst. Na de eerste fles ligt hij lekker te spelen op de mat (gisteren was het niet denkbaar dat hij even alleen bezig was). Na het ontbijt is hij moe en hebben we nog een keer geprobeerd hem een ochtendslaapje te laten doen. Boaz heeft een half uur geslapen (misschien wint de aanhouder?). Daarna hebben we een flinke wandeling gemaakt richting het centrum. We lopen door een druk straatje waar alleen maar fotokopieer winkeltjes zijn. Heel apart. Het is ook leuk om te zien hoeveel mensen er op straat bij kleine kraampjes aan het eten zijn.

Vanmiddag heeft Boaz weinig geslapen, jengelig en dus waarschijnlijk last van zijn tandjes. Slaapt hij bijna, komt Pedro binnen met zijn vriendinnetje Valeria om naar Boaz te kijken, Boaz weer wakker. Even slaapt hij op de buik van mama maar in het bedje wil het vanmiddag niet lukken. Later in de middag gaan we de tuin van het hotel in. In de hal wilJuan Pablo (de portier)Boaz even zien, deze spreekt goed Engels en er is een leuk gesprek mee te voeren. Hij benoemt dat Boaz lange vingers heeft en geeft Boaz een kaart waar hij mee kan spelen (staat ook op de foto). Terwijl Sandra buiten praat met Juan Pablo wandelt en speelt Pedro met Boaz. Sandra vertelt Juan Pablo over het vieze tapijt in de kamer en laat hem haar vieze voeten zien (de andere stellen hebben hier ook last van). Hij schrikt een beetje maar moet er ook om lachen (ze gebruiken hier geen stofzuiger, maar maken het tapijt hier schoon met een bezem en blik!) Ondertussen zijn Pedro en Boaz in slaap gevallen op een bankje op het terras van het hotel. Het personeel binnen staat te grinniken en Sandra wil hier een foto van maken, maar Pedro heeft de sleutel in zijn broekzak. Juan Pablodie er netzoveel lol inheeft als Sandra, regelt dat een kamermeisje de deur openmaakt, zodat Sandra het fototoestel kan pakken.