Na het middagslaapje van Boaz hebben we een flinke wandeling gemaakt naar Parque El Arenal. Bij de receptie van het hotel vragen we een kaart van de stad zodat we weten waar we naar toe moeten lopen. Op een drukke kruising filmt Pedro het verkeer, meerdere mensen vanuit auto's en bussen zwaaien of roepen dat hij hun moet filmen. Aan de andere kant van de kruising staat een kleine jongen met 3 balletjes te jongleren. Hij ziet dat er gefilmd wordt en gaat heel fanatiek jongleren, zelfs onder zijn been door. We denken dat zijn moeder in een rolstoel en een jonger kindje er nog bij staan. We hebben vaker kinderen of volwassenen bij kruispunten gezien die ondertussen dat het stoplicht op rood staat de mensen vermaken met hun kunsten, voornamelijk met balletjes of met gekleurde doeken. Als we verder lopen zwaaien we naar de jongen, hij zwaait erg enthousiast terug.

Het park ligt nog een stuk achter het gerechtsgebouw. Het is er een drukte van jewelste. Het lijkt erop dat veel mensen op hun vrije zaterdag naar het park komen, sommige om plezier te maken en anderen om geld te verdienen. Er staan kraampjes waar mensen sieraden verkopen, jongeren zijn op de skatebaan hun kunsten aan het vertonen en een paar oudere mannen zitten beneden bij de vijver te schaken. Er worden maïsdrankjes en andere etenswaren gemaakt en verkocht en meerdere kinderen zijn schoenen aan het poetsen. Aan de andere kant van het plein worden spelletjes gespeeld, een soort roulette en balletje balletje. Er staat een hele groep mensen om, het lijkt een zwerver, heen die muziek aan het maken is op een papiertje met een plastic zakje. Een andere man lijkt het te presenteren. We bekijken dit tafereel. Als Boaz een beetje van zich laat horen trekken we de aandacht. We zijn de grootste en de blankste mensen hier! Er wordt gevraagd waar we vandaan komen en of we Bolivia, Santa Cruz leuk vinden. Zo niet, dan moeten we maar weggaan zegt hij lachend. Natuurlijk antwoorden we volmondig 'SI'. Er worden een aantal grappen gemaakt over ons of over Holland want iedereen lacht, jammer dat wij het niet kunnen volgen...

We zien aan de zijkant van het plein in een straat een markt. In de straat zijn alleen maar kapsalons, de ene na de andere. Omdat Pedro de camera mee heeft genomen en veel filmt voelen we ons voor het eerst toeristen. Iedereen kijkt naar ons en waarschuwt (positief) de mensen die gefilmd worden. Op de markt zijn vervolgens kramen met alleen maar schoenen en nog eens schoenen, verder is er kleding, boeken, shampoos en staat een man met zijn vrouw limoenen te verkopen vanuit een kruiwagen. De man roept als een echte marktkoopman en zijn vrouw telt en vult de zakjes met limoenen. Als we teruglopen filmt Pedro het tafereel en lacht de man een beetje opgelaten omdat hij gefilmd wordt. Vervolgens bekijken ze Boaz en geven aan dat hij niet van ons kan zijn. Ze lachen. Het is erg druk en we voelen ons erg bekeken. Terug bij het plein worden een aangesproken door een vrouw die vraagt of Boaz van ons is, uit welk land we komen en uit welk weeshuis Boaz komt. Achter ons staat een man vreemd te draaien en dan probeert hij de camera uit Pedro's hand te trekken. Dit lukt niet en hij rent weg, een paar meter van ons af kijkt hij ons nog aan. Heel vreemd. We vragen ons af of de vrouw ‘in het complot' zat. Op de terugweg krijgen we een vreemd gevoel, even voelen we ons niet veilig. Het is al 18:00 uur, het wordt snel donker dus we gaan terug naar het hotel.