Op verschillende plaatsen rondom Santa Cruz zijn kolonies (sekte) van mennonieten te vinden. Wij komen deze zeer opmerkelijk mensen regelmatig tegen in het centrum, bij de migracion en in het ziekenhuis. Deze bevolkingsgroep zijn de volgelingen van de Nederlander Menno Simons en zijn afkomstig uit noordelijk Nederland, Duitsland en Canada. In de 18e eeuw zijn velen vanuit deze landen geëmigreerd naar Bolivia. Ze wonen op het platteland en zorgen voor hun eigen levensbehoefte door alles zelf te verbouwen op de akkers vaak nog volgens de ouderwetse manier. Ze staan bekend als hardwerkende spaarzame mensen en inmenging van buitenaf is volgens hun strenge religieuze voorschriften niet toegestaan.

Deze mensen leven nog in grootmoeders tijd (1900). Alle mannen dragen hetzelfde: een strohoed, tuinbroek en een geruit hemd. De vrouwen dragen zwarte stroken schorten over hun jurken (lijkt op de Amerikaanse sfeer uit ouderwetse series), dikke panty’s, hoofddoeken en strooien witte hoeden, de meisjes hebben de haren allemaal op dezelfde manier gevlochten. Vervoer gaat met paard en wagen.

Behalve door deze kledingdracht zien ze er, door de inteelt, vaak ook bijzonder uit en zijn ze daardoor ook veel in ziekenhuizen te vinden. Door hun witte huidskleur en vreemde gelaat lijken het soms wel alliens. Het lijken wel allemaal broers. Gezinnen met ongeveer 10 kinderen zijn heel gewoon.

De mennonietengemeenschap heeft ook een eigen school. Hier leren de kinderen rekenen en schrijven. Tot hun 12e gaan ze naar school, daarna gaan ze aan het werk op de boerderij van pa en ma. Geen voortgezet onderwijs en zeker geen universiteit. Ze hebben ook geen radio, geen tv, en dus ook geen internet. Mennonieten zijn min of meer in de gemeenschap ‘onzichtbaar’ omdat ze niet deelnemen aan de politiek en ze geen plezier mogen maken. De taal die de mennonieten spreken is een oud Nederduits dialect. Alleen de mannen spreken Spaans.