Als vanmorgen Boaz en mama naar het ontbijt zijn belt Alfonso papa op. We moeten om 10:00 uur bij de Migracion zijn (een soort voorbereiding voor het paspoort van Boaz). Papa belt en laat het de anderen weten en mama hoort het via hun in de ontbijtzaal. Gelukkig zijn we bijna klaar, kan papa nog een paar broodjes eten en dan snel snel de taxi in. Wat een gehaast op de vroege morgen. We hebben er geen van drieën zin in maar het moet, wat een regelweek…

Boaz is moe en jengelt, papa wil nog even iets eten en moet zich nog aankleden. Om Boaz een beetje rust te geven hem toch maar even in zijn bedje gelegd, hij ligt even te spelen en valt dan in slaap, helaas 10 minuten later moet hij er weer uit.

We zitten net in de taxi als de weg is afgesloten en de politie ons een andere kant op stuurt. Volgens de taxichauffeur heeft het iets met wapens te maken. We vragen hem om eerst langs een pinautomaat te rijden. De eerste 3 automaten zijn buiten gebruik, bij de vierde hebben we meer geluk. Een beetje te laat komen we aan bij de Migracion. Alfonso staat, dit keer met een tas voor al het papierwerk, al op ons te wachten. Eerst melden bij een balie, vervolgens wachten, dan tekenen bij een kantoortje, dan weer wachten, als Tania komt gaat mama in de rij staan van balie 6, als daar de papieren getekend en gestempeld zijn in de rij bij balie 9, als daar Bs. 158,- betaald is naar balie 5. Maar daar zit niemand achter dus moeten we wachten. Boaz, ondertussen helemaal uit zijn hum, zit bij papa op schoot te friemelen en huilen. Papa is ook nog niet erg energiek vandaag. Mama neemt hem over en na een klein beetje wandelen valt hij snel genoeg in slaap. Nog meer wachten en wachten en uiteindelijk om 12:00 uur kunnen we naar Identificacion Transito om een echtheidscertificaat te laten maken van de Identiteitskaart (snappen jullie het nog?). Mama gaat met Boaz naar boven en weer moet er twee voetafdrukken gezet worden en Bs. 100,- extra betaald worden. Alfonso fluistert ons in dat we nu het geld niet moeten betalen en in onze broekzak moeten laten. De tweede voetafdruk van Boaz is niet goed, zijn tenen staan er niet helemaal op (omdat hij zijn voetje buigt), de agent drukt het voetje nog een keer op het inktkussen en vervolgens maakt hij een afdruk over de vorige heen (die zal wel heel duidelijk zijn!!). Weer beneden geven we het geld aan Tania en mogen we eindelijk gaan… Boaz heeft honger, is moe en nat van de zweet en heeft het net als ons helemaal gehad met het papierwerk. Dus snel op naar het eten. Wij hadden alleen een flesje water meegenomen omdat we niet gedacht hadden dat het zo lang zou duren. Boaz is niet meer te houden en juist dan rijdt de taxichauffeur ook nog het hotel voorbij. Wij denken eerst dat hij voorbij rijdt vanwege de afsluiting maar hij rijdt wel erg lang door. We wijzen hem erop dat het hotel achter ons ligt, blijkt hij alleen de voorgaande taxi (met de andere Nederlanders) te hebben gevolgd. Er wordt omgedraaid en alsnog komen we bij de wegafzetting uit. Weer een stukje omrijden en dan is er pap! He, hè eindelijk kan de honger gestild worden. Na een fris washandje door zijn gezicht beland onze kleine vent in bed. En als papa en mama gegeten hebben gaan zij er even naast liggen, wat een dag, om hoofdpijn van te krijgen. Papa houdt zich de rest van de middag rustig en Boaz en mama gaan met Valeria zwemmen. Valeria is de dokter en Boaz moet naar het ziekenhuis, hij krijgt een infuus. Boaz heeft ondertussen alleen oog voor de bal. Halverwege is het tijd voor een ijsje en Boaz likt lekker mee. Een lekker chocolade mondje als resultaat.

Binnen tijgert Boaz nog even rond en gaat hij dit keer verder dan de kamer, nadat hij gisteren even in de keuken heeft gelegen om mama te kunnen zien weet hij wat er te ontdekken is. Het dekentje schuift mee (ook wel erg fijn op de koude tegelvloer).