Doorkomende tandjes

Om 5:40 uur deze morgen gaat onze ‘wekker', nadat hij een half uurtje heeft liggen draaien, af. Hij komt nog even rustig tussen ons in liggen maar dan begint de dag! Een flesje melk en een bad met papa verder kunnen we gaan ontbijten beneden in het restaurant. Boaz krijgt zijn favoriete fruithapje, papaya. Dit is echt smullen. Daarna even zeuren en dan valt hij in slaap. In zijn slaap wiegt hij zichzelf af en toe door met zijn beentjes op en neer te gaan. Omdat hij moe is proberen we hem in bed te leggen. Papa gaat ondertussen beneden onder het afdak de krant lezen (De Limburger). Het regent in Santa Cruz. Omdat Boaz niet wil slapen gaat mama met hem wandelen, door de gangen en onder het afdak. Dit vindt hij heerlijk....(en mama klaagt ook niet). Om 11 uur gelooft hij het wel en slaapt, maar dit is van korte duur. Half 1 is hij alweer wakker. Na een paar dunne poepluiers en veel gejengel verder is de conclusie dat Boaz last heeft van doorkomende tandjes. Boaz heeft in zijn onderkaak de twee voortandjes, in zijn bovenkaak de 2 hoektanden en de 2 voortandjes zijn nu door aan het komen.

Vanmiddag heeft Pepe ons naar de Hipermaxi gebracht met de afspraak dat hij ons een uur later weer op zou pikken. We hebben eerst rondgekeken in de New York mall (veel glitter en glamour maar weinig klanten). Boaz ligt ondertussen lekker te slapen in de draagdoek bij Pedro. Pepe verschijnt niet op de afgesproken tijd en na nog een half uur wachten hebben we een andere taxi terug naar het hotel gepakt. Pepe staat op de straat te kletsen met zijn collega chauffeurs en als hij ons ziet uitstappen grijpt hij met 2 handen meteen naar zijn hoofd. Hij was ons helemaal vergeten! Omdat we hem wel hebben geprobeerd te bellen, maar een vriendelijke vrouwenstem ons iets duidelijk wilde maken, wat wij aannamen als ‘niet bereikbaar' of ‘voicemail', laten we aan Pepe de Spaanse stem horen. Zij blijkt te zeggen dat ons beltegoed op is.

Boaz is moe maar wil ook om half 5 nog niet slapen. Een groentehapje en een fles melk smult hij lekker op. Na een huilbui valt Boaz op mama's buik in slaap. Na een paar druppeltjes chamodent heeft hij hopelijk wat minder last van zijn doorkomende tandjes.

Ook nog even leuk om te vermelden is dat de directrice van het kindertehuis gebeld heeft om te vragen hoe het met Boaz gaat.

Zuid-Amerikaanse wekker

Vanmorgen om precies 6:00 uur gaat onze nieuwe Zuid-Amerikaanse ‘wekker' af. Precies zoals ook in de handleiding (zie verhaal gisteren) omschreven staat. Nadat Boaz nog 10 minuten tussen ons in heeft gelegen is het de hoogste tijd voor een flesje melk. Hierna gaat Sandra met Boaz in bad. Met een plastic emmertje water boven hem omscheppen vindt hij heerlijk. Om 7:30 uur zitten we al aan het ontbijt en peuzelt Boaz zijn banaantje op. Hierna gaan we samen wandelen. Boaz wordt in een draagdoek bij Pedro op de buik geknoopt. Door het heen en weer geschud ligt Boaz op de terugweg al weer te slapen. Na een fles melk is het tijd om te gaan slapen in zijn bedje.

Voor de middag staat ‘zwemmen' op de planning. De eerste proefles met pappa Pedro begint al goed. Boaz kruipt dicht tegen Pedro aan en bij het iets dieper in het water gaan knijpt Boaz met zijn kleine handjes flink in de badmeester zijn arm. Na een poosje wordt Boaz in de Nijntje zwemband gezet en wordt er op en neer gevaren. Boaz kijkt naar het water dat tegen zijn buik aankomt.

Hierna is het weer tijd om te gaan wandelen. Bij deze activiteit is Boaz namelijk erg rustig en kan hij veel zien. Als het 17:00 uur is meldt Boaz dat hij honger heeft. We gaan samen naar het restaurant en bestellen hier voor allemaal soep. Boaz krijgt een fijngemalen groentesoep in zijn drinkbeker. Deze zit tot de rand gevuld (260 ml). Zonder veel moeite wordt deze geheel leeggedronken met als resultaat een hele dikke ronde buik.

Na nog een fotosessie is de accu leeg en wordt Boaz in zijn bed gelegd.

Ook wij zullen vandaag zeker weer niet later dan 21:30 uur in ons bed liggen, voor het geval dat onze ‘wekker' morgen weer op hetzelfde voorgeprogrammeerde tijdstip afgaat.

Boaz komt naar het hotel!

Gisteravond hebben we de wekker gezet omdat we om 8:00 uur al helemaal klaar moeten staan voor de 2e audiencia. We slapen onrustig en Pedro wordt om 4:18 uur wakker omdat de airco uitgaat. De stroom is uitgevallen en dus onze wekker ook. Om ongeveer 5:00 uur begint de airco weer te brommen en stelt Pedro de wekker opnieuw in. Natuurlijk zijn we voor de wekker wakker.

Na een stevig ontbijt staan we om 8:00 uur klaar, naar ons idee veel te vroeg omdat om half 10 onze zitting pas is (Ilse en Arjan hebben om 9:00 uur de zitting). Dit wordt een Boliviaans halfuurtje later maar dat hoort erbij. Buiten maken we foto's van het gerechtsgebouw, het hoogste gebouw van Santa Cruz met 18 verdiepingen. We maken ook foto's van mensen die eten verkopen en van een klein meisje (ik denk 3 jaar) dat met een platgedrukt blikje en oordopjes net doet alsof ze een radio heeft. Als ze door heeft dat we een foto willen maken kruipt ze verlegen tegen haar moeder aan. Alfonso gaat met ons mee naar La Esperanza, Tania gaat eerst met het Franse stel mee naar het kindertehuis van hun kindje en komt vervolgens ook naar La Esperanza. Het is ongeveer kwart voor 11 als we aankomen, Boaz (en de andere kinderen) liggen met hun flesjes melk in hun bedjes, bijna klaar om te gaan slapen. Boaz heeft een joggingpakje aan, de zuster legt uit dat het frio is vandaag (24 graden) dus dat daarom de kinderen lekker warm gekleed zijn. We laten Boaz zijn fles leegdrinken en trekken hem andere kleren aan. Valeska en de non maken nog enkele foto's en dan is het tijd om afscheid te nemen. Een erg emotioneel moment. De mamitas en zusters hebben toch 5 maanden voor hem gezorgd. De zusters nodigen ons uit om een kopje thee te komen drinken en graag neemt de directrice Boaz nog even van me over om met hem te knuffelen. Pas bij de poort geeft ze hem terug aan mij en eigenlijk.... De zusters zwaaien ons uit totdat ze ons niet meer kunnen zien!

Na een paar minuten in de taxi is Boaz al vertrokken, hij ligt lekker op mijn schoot te slapen. Terug in het hotel leggen we hem op ons bed omdat het babybedje nog niet is klaargezet. Na 5 minuten wordt hij wakker en kijkt hij nieuwsgierig om zich heen. Nieuwe indrukken en nieuwe geluiden. Het babybedje wordt opgezet en met rompertje en een slaapzak leggen we hem in bed, even huilen maar dan is hij vertrokken voor de rest van de middag!! Boaz heeft geslapen van 13:00-18:00 uur. Waarschijnlijk heeft hij heel wat indrukken te verwerken gehad. Het voordeel is wel dat we meteen zijn ritme een beetje kunnen verleggen. In het weeshuis gaan de baby's namelijk om 18:00 uur naar bed en slapen ze tot 6:00 uur.

Ook in Bolivia kan het regenen en hoe...

Voor de 4e opvolgende dag gaan we op bezoek bij Boaz. De mamita's beginnen zich al af te vragen wanneer we Boaz meenemen. Hopelijk horen we vandaag iets (we houden onze telefoon scherp in de gaten). Vanmorgen liggen de baby's weer zonder schoentjes op het kleed te spelen. Of het komt door onze aanwezigheid dat ze minder vaak in de loopstoeltjes zitten weten we niet, maar het geeft ons in ieder geval een goed gevoel. De dokter komt even langs om een aantal kinderen te onderzoeken. We doen het de ochtend verder rustig aan.

Terugrijdend naar het hotel hebben we trek in pizza. Met dreigende wolken boven ons lopen we naar Eli's pizzeria welke 2 straten verderop ligt. Voor € 3,50 krijgen we 2 pizzastukken en 2 cola. Terwijl we zitten te eten komt de regen met bakken uit de hemel. De straat is in no-time in een rivier veranderd. In het restaurant komt op diverse plekken water uit het plafond gedrupt. Naast Sandra komt zelfs een complete waterstraal uit een plafondluidspreker ! De serveerster komt met emmers aanzetten om het water op te vangen. Jammer dat we geen fototoestel bij ons hebben om dit vast te leggen. Na een ½ uur wachten en geanimeerd kijken naar het schouwspel van langsrijdende auto's, welke voor een complete waterfontein zorgen, wordt het tijd om terug te lopen naar het hotel. Met de broek opgerold banen wij ons een weg door een ware rivier. Bij het oversteken staan we bijna tot onze knieën in het brakke water. Hierdoor is de rit naar het weeshuis vanmiddag een waar avontuur. Pepe heeft net op tijd de raam dicht als een tegenligger onze auto compleet nat maakt. Het laatste stuk door het zandpad is het meest spannend. Pepe rijdt rustig door de diepe waterplassen en we komen met droge voeten aan bij het weeshuis.

Via het informele circuit, via Pepe, krijgen we te horen dat we morgen onze 2^e audiencia hebben. Tania had hem gebeld dat we morgenvroeg om 8:00 uur in onze nette kleren klaar moeten staan om naar de rechtbank te gaan. Daarna mogen we Boaz ophalen en meenemen naar ons hotel.

Op de terugrit zijn we met Ilse en Arjan naar een grote overdekte markt gereden om hier voor Edmundo een buggy, plaspotje en schoenen te kopen. Pepe deed de onderhandelingen en liet ons zien wat er zoal te koop is hier. Van illegale speelfilms op DVD voor 10 Bolivianos (€ 1,00) tot horloges en van Ralph Lauren shirts tot strijkbouten, noem maar op. Hier gaan we vast nog een keer terug.

3e bezoekdag aan La Esperanza

Deze 3e bezoekdag zijn we (‘s morgens van 9:00 - 11:30 uur en ‘s middags van 14:30 - 17:30 uur) in het weeshuis. Het is goed te merken dat het zondag is. Vanmorgen liggen alle kinderen op een groot kleed bij elkaar, zonder schoenen en wordt er met speelgoed gespeeld. Meisjes van andere groepen (8-12 jaar) die vandaag vrij zijn komen met de baby's knuffelen en nemen ze mee wandelen in de buggies. Ze worden allemaal ‘gestapeld' in de wandelwagens. Eentje bovenin en een in het boodschappenvak. Boaz is nu al erg populair bij de meisjes, ze willen graag met hem op de foto! Pedro gaat met Boaz naar buiten. De oudere kinderen hebben zich verzameld en maken samen muziek met enkele vrijwilligers van buiten het weeshuis. Ze dansen en zingen. Pedro gaat in de buurt zitten zodat Boaz dit schouwspel goed kan bekijken. Door het warme weer is veel drinken belangrijk. Als ik (Pedro) het flesje water in de buurt van Boaz neerzet, gaat zijn mond automatisch open. Met een vinger op de opening giet ik langzaam wat water in zijn mond. Het water dat langs mijn vinger loopt drinkt hij snel op.

Het is al aan Boaz te merken dat hij van ons de afgelopen 3 dagen al veel aandacht heeft gehad. Bij het terug in bed leggen, huilt hij voordat hij in slaap valt.

Als om 16:30 uur de baby's weer hun papje en melk krijgen, wordt doorgegeven dat we weer welkom zijn bij de directrice. Pedro is net bezig met een van de kleintjes het flesje melk te geven en Sandra heeft Boaz en een papje. Pedro wordt afgelost en Sandra neemt alles mee. Op de kamer van de directrice worden we wederom getrakteerd op limonade, koekjes met kaas en zelfgemaakte jam. De directrice pakt Boaz even op haar arm. Ze willen graag een band met ons opbouwen, zodat wij contact met hun blijven houden.

Door de hitte en de drukke werkzaamheden is het weer een vermoeiende dag geweest.

Boliviaanse bouwwerken

Daar wij volop in de bouw zitten, zijn we extra geïnteresseerd in allerlei andere bouwwerken. Ook hier in Santa Cruz wordt flink gebouwd. De stad is flink in ontwikkeling. Qua bouwkundige uitdaging heeft het veel weg van Nederland. (3-D ;) full-color borden), maar het werk gebeurd nog helemaal met de hand. Er zijn nergens bouwkranen of liften. Je zou niet zeggen dat het eindresultaat dat wordt dat op de tekening staat !

Autoloze dag

De regering heeft vandaag een autoloze dag ingesteld. Het is de bedoeling dat de hele bevolking de Dengue mug bestrijdt om een verdere epidemie te voorkomen (de aantallen weten we niet meer maar er liggen heel veel mensen in de ziekenhuizen met knokkelkoorts). 2 taxi's van ons hotel hebben vrijstelling gekregen. Op weg naar het weeshuis vanmorgen, wat overigens veel sneller gaat dan normaal, zien we allemaal vrachtwagens, sommige helemaal vol met mensen en kinderen, klaar om in actie te komen. Volgens Pepe is het vandaag een feestje voor de politie, als mensen geen licentie hebben delen ze graag een bekeuring uit en kunnen ze hun zakken vullen. Wij worden ook een paar keer aangehouden maar mogen weer snel doorrijden.

In De La Esperanza hebben we vanmorgen meegewerkt en natuurlijk veel aandacht aan Boaz gegeven. Het is een onderzoekend en rustig manneke. De andere kinderen (waaronder een baby van 1 maand) geven we melk of een fruithapje te eten. Ze hebben allemaal last van de hitte en ook Boaz houden we niet de hele tijd op de arm. Boaz heeft veel jeuk en krabt zich aan zijn oren en zijn benen. We gaan even buiten zitten, Boaz ligt heerlijk op de benen van Sandra en geniet van de spelletjes die we spelen. Hij kan zich omrollen en maakt regelmatig volop geluidjes. Nadat hij zijn fruithapje (of zoiets) heeft gehad trekken we hem een ander truitje aan en mag hij lekker gaan slapen met zijn schaapje. Na 2 minuten is hij vertrokken.

Tussen de middag gaan we terug naar het hotel, even zwemmen, skypen met de hele familie en eten natuurlijk. Om 14:00 uur hebben we weer met Pepe afgesproken. Boaz ligt nog in zijn bedje als we de groep binnenkomen. Hij is wakker en ligt op zijn buik met zijn speeltjes te spelen. Sandra mag hem verschonen en schone kleren aantrekken. Daarna helpen we mee met het verschonen en omkleden van andere kinderen. Ze zijn allemaal zo nat van de zweet. Een kindje van de buurgroep heeft Pedro snel gevonden en vindt het heerlijk om de lucht in gegooid te worden. Ook de anderen vinden het heerlijk als Pedro geluidjes maakt en ze aandacht geeft. Valeska komt langs en zo kunnen we nog even met haar praten, ze geeft aan dat ze foto's van Boaz heeft, de nonnen hebben er volgens haar geen gemaakt.

Halverwege de middag worden we opgehaald door de directrice van het weeshuis, een non. We mogen fris komen drinken op haar kamer, Ilse en Arjan met Edmundo zijn er ook, Boaz was in slaap gevallen en hadden we in zijn bedje gelegd. De social worker met haar eigen kindje is er en stelt een paar vragen. Zowel de directrice als de social worker zijn onder de indruk van Pedro, hij gaat zo leuk met de kinderen om dat ze dat allemaal is opgevallen!! We krijgen crackers en mogen de zelfgemaakte ananasjam proberen, deze en ook de kaas zijn erg lekker. Pedro geeft Boaz voor we gaan een flesje melk, Boaz houdt Sandra ondertussen goed in de gaten.

Terug in het hotel maken we tomatensoep en spaghetti klaar. Waarschijnlijk liggen we vanavond al weer vroeg te slapen, we maken ook zoveel mee....

Helemaal Boaz Angel

Om 10:45 uur worden we gebeld door Alfonso. We kunnen Ilse en Arjan ophalen op de rechtbank om samen naar Hogar de la Esperanza te gaan. Dit is vanaf het hotel ongeveer 30 min. rijden. Het laatste deel van de weg is een erg slechte zandweg, Pepe heeft eigenlijk een Jeep nodig, 'een Landrover' zegt hij zelf. Omdat ze de weg opengebroken hebben, lopen we de laatste 100 meter. Alfonso begint dan meteen te filmen, dit is wel een leuk gezicht. We gaan door een grote poort het terrein van het weeshuis op. Tania is al binnen en komt ons na een tijdje ophalen. De lage gebouwen liggen op een ongeveer 1 hectare groot terrein in een rustige, schone omgeving. Vooraan ligt een voetbalveld en tussendoor liggen overdekte speelruimtes, waar geen speelgoed ligt. Er lopen veel kinderen rond die aan het spelen zijn en allemaal groeten ze ons. De eerste indruk is goed. We lopen naar de babygroep, naar de slaapruimte, waar ongeveer 10 kleine kinderbedjes staan met slapende baby's. Achterin de ruimte ligt Boaz wakker in zijn bedje met aan het hoofdeinde onze gekreukte foto (hij heeft hem dus wel degelijk bekeken;). Boaz is heel rustig, hij bekijkt ons rustig en volgt de camera en het fototoestel. Hij vindt het leuk om het schaapje te krijgen en pakt het meteen. Hij pakt ook stevig onze vinger vast. Daarna pakt Sandra hem op de arm en blijft hij ons heel nieuwsgierig aankijken. Boaz lacht meteen als we hem met het schaapje kriebelen, hij doet het zo knap. Alfonso maakt onze eerste gezinfoto en daarna is het tijd om te gaan (het is 12:00 uur).

Op de hotelkamer even vlug alvast een paar foto's op de weblog, even skypen en eten en om half 3 weer terug naar het weeshuis. Boaz zit in een loopstoeltje voor bij de deur. We nemen hem mee naar buiten en laten hem daar lekker liggen in plaats van rechtop zitten. Boaz vindt het allemaal prima. De verzorgster komt een fruithapje brengen, Boaz peuzelt het lekker op. Als we daarna een rondje over het terrein lopen komen we 2 Duitse vrijwilligers tegen. Valeska geeft aan dat ze vanaf augustus in La Esperanza werkt en Boaz binnen heeft zien komen. Oudere meisjes die daar wonen komen even knuffelen met Boaz. Valeska geeft aan dat er 150 kinderen wonen en dat het vooral kinderen zijn waarvan de ouders in de gevangenis zitten, als ze vrij komen, komen ze hun kinderen weer ophalen. Baby's zijn er op dit moment ook veel volgens haar. Ongeveer 24. Tijdens dit gesprek valt Boaz bij Pedro op de arm in slaap. Om 17:00 uur gaan we naar binnen. Boaz (en ook wij) hebben het erg warm. Pedro geeft hem te eten (en de buurman meteen ook). De verzorgster geeft hem daarna medicijnen voor de allergia. Boaz heeft een ruwe huid, waarschijnlijk door de warmte of het is een soort eczeem. Om 18:00 staat Pepe op ons te wachten. Morgenvroeg mogen we om 9:00 uur weer in het weeshuis zijn....

Verrassing!!

Bolivia zit vol verrassingen. Vanmorgen bij het ontbijt kwamen Inés en Tania (de advocate) naar ons toe. Gisteren zou Inés naar Cochabamba zijn gevlogen, maar blijkbaar is dat niet doorgegaan. Ze heeft eerst nog iets heel belangrijks te doen... Ze vertelt dat we vandaag de eerste Audiencia hebben en niet morgen!!! Om 15:30 uur moeten we in de hal van het hotel in onze nette kleren klaarstaan en om 16:00 uur hebben we de eerst zitting.

Alfonso, de tolk en zoon van Tania, zit om 15:30 uur op ons te wachten, hij is 19 jaar en spreekt goed Engels. Een hele aardige jongen waar we in de tijd dat we bij de rechter moesten wachten een leuk gesprek mee hebben gevoerd. Hij was meteen geïnteresseerd in het werk van Pedro, of hij ook kabels had voor zijn gitaar.

Bij de rechtbank aangekomen moesten we in een lange rij voor de liften wachten. Nadat de lift 3 keer op en neer was geweest konden wij mee. De rechter had blijkbaar geen goed humeur, we werden uit de ruimte gestuurd waar we stonden te wachten. Inés en Tania liepen met papieren op en neer, 1 keer moesten we een formulier tekenen en na een half uur mochten we mee naar de kamer van de rechter. Alfonso moest tussen ons in zitten om te vertalen. Tania, Inés, een vrouw van de kinderbescherming en een dame die de stukken van de rechter voorlas waren verder nog aanwezig. De naam Sandra Maria was een aantal keren duidelijk te horen, Peter Mathijs Hubertus is moeilijker uit te spreken dus dat hebben we nauwelijks gehoord. We hebben getekend dat we met de procedure verder wilden gaan. Daarna kregen we een foto van Boaz te zien. Een kindje met heerlijke bolle wangen, donkere kijkers en toch een beetje bleekjes. Volgens Inés is Boaz nu smaller in zijn gezicht. We gaan het morgen zien!

Vanuit zijn kamer (we zitten op de 11^de verdieping) en vanuit de gang was het uitzicht op Santa Cruz geweldig.

Omdat het naar de Hogar 25 minuten rijden is en ze na 18:00 uur geen bezoek meer ontvangen mogen we vandaag nog niet naar Boaz toe (dit wisten we vanmorgen al). Morgen gaan we na de audiencia van Ilse en Arjan samen naar La Esperanza. Zij hebben om 10 uur de audiencia en rond half 11 zullen wij ze met Pepe, de taxichauffeur, op gaan halen aan de rechtbank om vervolgens direct door te rijden.