Vanmorgen mag Boaz in bad, we willen natuurlijk een goede indruk maken op de psychologe. Voor de eerste keer vindt Boaz het ook echt leuk in bad. Hij speelt met het lepeltje en zwemt als een visje rond. Als hij in de gaten krijgt dat slaan met z'n handje op het water spetters oplevert gaat hij dat er ook nog bij doen (het kraaien van plezier komt een volgende keer nog wel...). Als jullie op de foto zien dat Boaz blauwe billen heeft moeten jullie daar niet van schrikken. Dit is een mongolen of Aziatische vlek, een soort moedervlek die veel voorkomt bij Zuid-Amerikaanse kinderen. Meestal trekt dit vanzelf weg.

Nadat Boaz bij het ontbijt zijn papaya hapje op heeft begint hij te huilen (schreeuwen), hij is het er niet mee eens dat het al op is. Een half banaantje gaat er nog gemakkelijk bij. Daarna is het weer schreeuwen maar dan heeft hij toch echt genoeg gehad. Slapen wil hij na het ontbijt niet. Het lijken toch weer de tandjes te zijn. Net voordat Alfonso en de psychologe komen valt hij in slaap (maakt hij toch nog een goede indruk!!). Alfonso belt al om 9:30 op dat ze er over een paar minuten zijn terwijl 10 uur was afgesproken (dat zijn we niet gewend in Bolivia!). We hebben een heel leuk gesprek van ruim een half uur. De psychologe stelt allerlei vragen over de ontwikkeling van Boaz en of we al verandering zien de afgelopen paar dagen. En of! Boaz zoekt veel contact, hij wordt beweeglijker, hij tijgert een beetje en begint soms zelfs zijn knietjes er al onder te zetten. Ze vraagt ook hoe wij ons nu voelen nu we een zoontje hebben. Dat antwoord is niet moeilijk... het voelt helemaal super vanaf het eerste moment. Toeval bestaat niet! Dit is ons kindje en hoort er al helemaal bij. Om een paar dingen te verduidelijken laat Pedro de psychologe een aantal foto's (op het schermpje van de camera) zien. Ze is helemaal vertedert. En als ze hem even later ziet, Boaz wordt net wakker, merkt ze op dat hij contact met ons zoekt en haar en Alfonso een ‘beetje vreemd' aankijkt. 10 punten voor Boaz!

Boaz krijgt voor de 3^e dag een bordje pap. De pap blijkt in Bolivia echt verslavend (zoet) te zijn. De eerste keer was een beetje wennen aan de smaak maar nu wil hij alleen maar meer. Als het op is wordt hij erg boos

Samen met Ilse, Arjan en Edmundo zijn we voor de middag even naar een speeltuintje gelopen dat we gisteren hadden ontdekt, de papa's schommelen even samen met de ventjes. De glijbaan is veel te heet in de zon (niet dat Boaz daar al vanaf wil).

Na een heerlijk middagdutje (alleen voor Boaz, papa ligt buiten te zonnen), gaan we naar de winkel. Op de terugweg gaan we bij Mr. Cafe binnen om even iets te drinken. Mirta, de serveerster, een Chileense vrouw, is helemaal enthousiast als ze Boaz ziet en meent dat Pedro zijn biologische vader is. Vooral de haargrens en de ogen, geeft ze aan, zijn erg overeenkomstig. We vertellen haar over de adoptie en het weeshuis, erg leuk. Pedro drinkt een heerlijke cappuccino en Sandra een groot glas verse vruchtensap samen voor 14 bolivianos (€1,50).

We krijgen regelmatig erg leuke reacties op straat. Vooral het feit dat we (meestal papa) Boaz in een draagdoek meenemen zorgt voor herkenning. Ook het kamermeisje gaf al aan dat het een gewoonte is in Bolivia om de kinderen veel te dragen (i.p.v. een wandelwagen). Dat is natuurlijk ook niet vreemd met de gaten in de weg/stoep en de verschillen in hoogte tussen de weg en de stoep. Toen we eergisteren met de maxi-cosi naar de pizzeria liepen was het verschil te merken.

Omdat het voor een flesje melk en slapen nog net te vroeg is, maar Boaz niet meer de puf heeft om zichzelf te vermaken, zijn we nog een keer gaan zwemmen. Na de eerste schrik vindt Boaz het heerlijk in het water en geniet hij volop. Vandaag komt daarbij dat de papa's, Valeria en de 2 adoptiekinderen van de Franse stellen (Arturo, 8 jaar en Silvia, 6 jaar) meespelen met het overgooien van de bal. En dat gaat niet zachtjes! Boaz heeft er schik in om naar dit schouwspel te kijken (zonder geluidjes) en vindt het niet erg als hij spetters op zijn gezicht krijgt. Silvia komt met hem spelen, adios zegt ze als ze onderwater duikt in het babybadje en Hola als ze weer bovenkomt. Boaz kijkt het allemaal rustig af.

De mannen zijn vanavond de hort op, zij gaan met z'n drieën even een biertje drinken verderop bij een cafeetje.