Vanmorgen terwijl Boaz slaapt begint mama de laatste was weg te strijken om daarna rustig aan op te ruimen en in te pakken. Als het goed is komen we niet over onze maximale 50 kg heen (zonder handbagage).

Als Boaz wakker is speelt hij even op de grond maar het is al snel niet meer naar zijn zin (zal wel de drukke dag van gisteren zijn en waarschijnlijk het aankomende vertrek). We lopen even naar de speeltuin waar Valeria en Miguel aan het spelen zijn. Valeria komt haar vriendje Boaz knuffelen en samen gaan we op de wip, daarna op de schommel en tot slot nog van de glijbaan af. Boaz mag van haar ook aan de rekstok hangen, eventjes doet hij dit ook nog. Verder spelen we in de zand, in de schaduw, het is heet vandaag en dus erg actief wordt er niet gespeeld. Cameraman Pedro wil nog wat shots van het hotel nemen.

Als we teruglopen naar de kamer zien we dat verschillende medewerkers van het hotel mondkapjes en handschoenen aanhebben. We vragen na waarom dit is en hebben al een donkerbruin vermoeden. Ze doen dit preventief voor de Mexicaanse griep omdat er een Mexicaanse artiest in het hotel verblijft (hoe zal die persoon zich voelen dan…). Als we in de kamer zijn wordt het alleen nog maar erger. Onze kamer wordt net schoongemaakt, door Veronica met mondkapje (om haar nek) en handschoenen, en zij vertelt dat ze de vloer gaat ontsmetten en dat Boaz een uur niet op de grond mag spelen. Als ze begint vraagt ze Pedro het raam open te zetten omdat de lucht niet zo gezond is voor Boaz. Het ruikt inderdaad erg sterk dus eet Boaz vandaag voor de verandering zijn pap op bij het zwembad.

Omdat we Boaz zondag van zijn ‘beste kant’ willen laten zien, besluiten we na de middag de taxichauffeur te vragen om naar Kids Cut te rijden, een speciale kinderkapper. Als we binnen komen zijn we direct aan het de beurt, de kapsters zitten lui op de stoelen te wachten op een klant. Boaz mag in een auto zitten en krijgt een leuke kapperschort om waar hij zijn handjes doorheen kan steken. Een vriendelijke kapster begint te knippen en door het tweede meisje wordt Boaz geamuseerd. Zij pakt een pianootje voor hem maar Boaz kijkt in het begin liever naar wat er op zijn hoofd gebeurd. Hij laat het allemaal rustig over zich heen komen.

Op het laatst wordt hij levendiger en slaat hij op het instrumentje om muziek te maken. Papa en mama zijn erg tevreden met het resultaat. Leuk koppie.

Vanuit de kapsalon lopen we naar het 24 Septiembre plein, daar moeten we toch nog een keer zijn geweest voor we weggaan! We zien een leuk souvenirstraatje met kleine winkeltjes, een soort tuinhuisjes. We kopen voor Boaz een soort kleine sambaballen, succes verzekerd. Bedelaars die we rondom het plein en naast de kathedraal zien geven we t-shirts die we niet mee naar huis nemen. Wanneer we de vrouw, die we een t-shirt hebben gegeven, nog een keer voorbij lopen bedelt ze bij ons niet en lacht ze vrolijk en spreekt ze Boaz aan. Ook de volgende vrouw lacht vriendelijk als ik haar een shirt geeft. Een foto maken of filmen doen we niet, dat is een beetje mensonterend.

We genieten de laatste keer van alle bedrijvigheid op het plein, luisteren naar een muziekgroepje en Pedro filmt het plein vanuit meerdere plekken.

We eten bij Café 24 en laten Boaz op de grond kruipen. Het is al donker als we naar de andere kant van het plein lopen, toch nog 1 fles water gaan halen en een taxi naar het hotel pakken..