Om 11:00 uur komt Pepe ons en Ilse, Arjan en Edmundo ophalen. We nemen de maxi-cosi en een aantal rompertjes die Boaz te klein beginnen te worden mee om straks achter te laten in het kindertehuis. Onderweg eerst pinnen om de giften van familie en vrienden om te zetten in Bolivianos.

We rijden naar een grote, nee een gigantische overdekte markt. Bij Feria Barrio Lindo is het druk, er rijdt net een auto weg dus hebben we snel een parkeerplaats gevonden. Eerst gaan we op zoek naar originele Boliviaanse gekleurde doeken. Pepe weet waar hij moet zijn. Ze zijn hier veel goedkoper dan in de souvenirwinkels bij de plaza en mooier. Boaz begint te protesteren, het is etenstijd. Papa pakt de pap uit de tas en begint hem al lopend pap te geven. Met een tas vol doeken schuiven we een kraam op en daar kopen we luierbroekjes. We hebben een lijstje gekregen van de hermanas van de spullen die ze graag willen hebben. Vervolgens sjouwt de hele meute achter Pepe aan. Hij vraagt bij verschillende kraampjes naar de prijs van klamboes en als hij het te duur vindt lopen we weer verder. En we lopen vaak verder, Pepe is niet snel tevreden. Hoe goedkoper hoe meer we kunnen kopen. We hebben weinig tijd om echt rond te kijken, en er hangt, ligt en staat zoveel…, maar Pepe weet precies waar hij heen wil en als hij het niet weet vraagt hij in welke rij of in welke sectie hij iets kan vinden. Onderweg ziet mama nog net een kraam met leuke korte broeken voor papa (niet dat hij er te weinig heeft…). We lopen verder naar een kraam waar Ilse en Arjan 36 klamboes kopen en dan terug om een broek te kopen. In alle chaos hebben we de weg toch goed onthouden. Voor Bs. 85 koopt Pedro een stoere korte broek, Pepe vindt dit nog te duur! We vragen ons natuurlijk wel af hoe de kleur blijft in de was… Voor Edmundo wordt in een gang daarnaast een warm pakje voor in het vliegtuig gekocht en dan wordt het tijd dat we alle tassen in de auto leggen want we kunnen niets meer dragen.

We lopen terug de hal in en Pepe vraagt waar we luierstof kunnen kopen. In de hal er tegenover. Dus de drukke straat weer over en daar een hal in met allemaal meubels en vervolgens allemaal stoffen, het ‘goedkope huis’ maar dan anders. Bij elk winkeltje vraagt Pepe of ze flanel (tenminste zo klinkt het) hebben, een speciaal stof waar de hermanas of mamitas zelf luiers van kunnen maken.

In de dagen dat wij in het weeshuis zijn geweest hebben de kinderen allemaal huggies pampers aangehad maar het zal natuurlijk zo zijn dat als het geld op is om pampers te kopen ze de kinderen stoffen luiers met een luierbroekje aantrekken.

Na een winkeltje of 10 is het raak. 30 meter stof kost Bs. 420. Dan nemen we 4 rollen mee.

Terug naar de auto. Pepe geeft de spullen niet af, nee, hij draagt het wel. Oke, nu alleen nog de talkpoeder en we hebben nog geld over dus kom maar op, dit is leuk winkelen. We lopen weer een ander gedeelte van de hal binnen en komen uit bij een drogisterij, voor het resterende geld kunnen we 2 dozijn bussen talkpoeder kopen en om het netjes af te ronden kopen we voor Bs. 8 er nog een pak wattenstaafjes bij.

Zo gaar als we zijn, vooral de kinderen hebben de drukte en de warmte wel gehad, stappen we in de auto nadat we eerst Bs. 3 (30 cent) voor ruim een uur parkeren betaald hebben.

We gaan op weg naar Hogar De La Esperanza. We zijn niet van plan lang te blijven, kadoos afgeven, afscheid nemen en gaan. Maar dat loopt anders. De oudste hermana, 74 jaar, vraagt ons of we willen blijven eten. Ja graag, het is onbeleefd om het af te slaan en later begrijpen we dat de hoofdzuster, die nu in Argentinië is, dit had voorgesteld. De hermana haalt iemand uit de grote keuken en er wordt direct in het keukentje van de zusters begonnen met het klaarmaken van eten. Ondertussen halen wij alle spullen uit de auto en leggen dit in de gang neer. De hermana bedankt ons (en dus onze gulle gevers) en vertelt dat we veel te veel hebben gekocht! Ze zijn er erg blij mee.

Voor het eten krijgt Boaz zijn fles melk, die hij dit keer helemaal leeg drinkt, en daarna mag hij lekker op de grond bewegen. Ja, dat is wat hij wil. Hij kruipt eerst tussen de stoelen van papa en mama op en neer en nadat de jongste zuster hem op heeft gepakt en de poes voor het raam heeft laten zien kruipt hij onder de tafel naar de schoenen van Pepe en de slippers van Ilse. De oudste zuster heeft ondertussen al haar digitale fototoestel gehaald en maakt foto’s van ons en de kinderen. De multimedia non.

We krijgen hele lekkere oranje soep vooraf en daarna een hamburger met frietjes en sla. Het smaakt goed. Ze hebben zelfs een toetje voor ons allemaal, ijs met likeur. Boaz is ondertussen onder de tafel in de richting van de zusters gekropen en is mee aan het genieten van de ijs. De hermanas genieten van zijn beweeglijkheid, enthousiasme en het snoeperige natuurlijk en ze lachen om de broek die rondom zijn middel nog een beetje te groot is. Pedro loopt met de oudste zuster mee om een aantal foto’s die we hier en in de loop van deze maanden hebben gemaakt van Boaz, de andere kinderen en de zusters, op de computer te zetten. Boaz blijft bij de jongste zuster die hem op de bank neerlegt. Boaz vindt het allemaal prima, soms even checken bij mama of papa maar huilen hoeft niet meer. Ze zegt omdat hij zo actief is en zijn beentjes er al onder zet dat hij over 2 maanden loopt!

Daarna lopen we naar de babygroep om afscheid te nemen van de mamitas. Een paar meisjes komen aanlopen om de kinderen te knuffelen, ze vraagt aan ons of we met Boaz naar het strand zijn geweest, zo bruin is hij volgens haar! De zuster wijst haar op haar eigen kleur en op het feit dat zij ook niet naar het strand is geweest. We kunnen er allemaal hartelijk om lachen..

Op de babygroep hebben ze er weer een paar kleine baby’s bij gekregen, eentje is 7 dagen oud en vanaf de 1^e dag hier. Boaz zetten we op de mat, hij kruipt naar de maxi-cosies en begint er driftig mee te wiebelen. De baby’s kunnen deze aandacht wel waarderen.

We lopen naar de babygroep 2 omdat daar nu een aantal kinderen van Boaz zijn ‘oude’ groep wonen. Een aantal zijn zelfs al weer doorgeschoven naar een volgende groep. Boaz houdt het loopwagentje van Moises vast en zet zijn eerste stapjes! Staan was tot nog toe echt alleen maar staan maar nu lijken er pasjes bij te komen. We nemen afscheid van Marcia en Vicky en lopen over het terrein op zoek naar de Duitse vrijwilligers.Ook hun even gedag zeggen en dan naar de auto om te gaan. De Hermanas en de Duitse vrijwilligers zwaaien ons uit!

In de auto valt Boaz 2 keer eventjes in slaap maar daarna is het huilens, het is half 4, hij heeft zijn middagslaapje overgeslagen en het is erg warm. Wat kun je dan beter doen dan huilen. Het is helemaal klaar. Bij het hotel bedanken we Pepe voor zijn hulp en zijn tijd vandaag. Hij is 5 uur met ons op stap geweest. Nadat Boaz zijn kruiprondjes in de kamer gehad heeft gaan we zwemmen, we moeten ons alledrie even uitleven. Boaz kraait van plezier, hoe gekker hoe liever.

En dan, op de rand van het zwembad is er champagne. We vieren dat de procedure is afgerond en dat Reinier en Patricia Rosa en Silvia bij zich hebben. De familie is compleet, nog een paar dagen…